การควบคุมอารมณ์ : หน้า 79/122

มักเดินตีนหนัก ลงขุ่นขึกรัก เร็วนักหุนหัน มักทำกะกุ จริตเจ้านั่น มุทะลุดุดัน เกิดสําหรับมา ดวงจิตสัมผัส จุติจิตไม่งาม โทโสกลุ่มกลัด ด้วยโกรธ โกรธา ถึงความมรณา ไม่สู้เมามัว โทโสว่าร้าย ด้วยว่าปัญญา โลโกว่าชั่ว เหมือนด้วยโมหา ไม่เท่าเลยนา A งด หลง ถึงจะพลาดพลั้ ไม่พ้นจัตุรา เป็นสัตว์เดียรฉาน เป็นบาปเป็นกรรม อ้นโมโหกล้า ทน พาหลง แต่เมื่อยังอ่อน ให้เร่งผันผ่อน ด้วยปัญญาญาณ ต้องทุกต้องภัย จ๋าทุเลาลง อวิชายุยง สิ้นทุกประการ ปัญญาหาไม่ ไม่มีโวหาร อย่าให้แก่นัก มันมักกล้าหาญ ตั้งแต่จะจน ทนทุกข์รำคาญ เมื่อตายเสียการ เอาไว้ไม่คง แต่ล้วนแพท่าน กล้าหาญไม่มี อันหนึ่งเล่าไซร้ พระเจ้าเทศนา จริตอันโด พาให้ไหลหลง ทุกสั่งยืนมา พิจารณาจงดี มักถือแต่ผิด เอาจิตไม่ตรง อันอวิชา มาบังชั่วนี้ มันให้ใหลหลง จริต โมหา ข้างหน้ากรรมมี ล่วงแล้วพ้นไป ถ้าเกิดขึ้นนัก วิชามีดแท้ เมามัวทรลักษณ์ อับทั้งปัญญา งข่ายคิงแห่ แผ่ปกคลุมไว้ นําเสียงหัวใจ ที่ใสก่อนมา ไม่เห็นมรรคผล กุศลสั่งไร กลับกลายชั่วช้า สีคนขุ่นมัว เราท่านตั้งใจ อย่าให้เข้ามา ดั่งน้ำล้างเนื้อ อวิชานี้ไซร้ สีเลือดแดงเรื่อ ค่าเรือไปทั่ว ย่อมเป็นปัจจัย แก่สังขารา วาโยอุดหนุน ทารุณมัวเมา เกิดแล้วอาสัญ ธาตุลมฟุ้งทั่ว สิ้นทั้งกายาฯ เกิดภพภาคหน้า เวียนระวันไปมา เวียนในสงสาร มันให้หลงใหล อวิชาบังตา มักคิดสงสัย ซึ่งทานศีลา จักขุปัญญา มืดมน อนธกาล น้ำจิตคิดหลง ไม่ปลงภาวนา เคืองแค้นแสนเข็ญ ไม่เห็นนิพพาน แต่ล้วนกังขา อวิชาเป็นเรือน ดั่งช้างซมซาน ตกเหวถึงตาย จะภาวนาไซร้ อวิชานี้ไซร้ ส่วนปากว่าไป น้ำใจฟันเพื่อน นอนอยู่ภายใน สันดานหญิงชาย กําหนดไม่ได้ มันให้เลื่อนเบือน ครั้นเจ้าเรือนชั่ว มันไม่กลัวอาย โมโหหลงเพื่อน เชือนทั้งดาปี มันติดทําร้าย ทุกวันทุกคืน โมโหร้าย อุตส่าห์หมั่นขับ กว่าสิ่งทั้งหลาย เร่งให้หน่ายหนี อย่าให้มันหลับ จับเสียแต่ตื่น ครั้นหลงถนัด สารพัดไม่ดี กดคอผลักไส อย่าให้มันพื้น ปัญญาพาที เสียสิ้นแลนา เร่งรัดข่มขืน ให้ออกเสียไคล กัลยาณมิตร ๗๗