ความผูกพันและการช่วยเหลือ วารสารกัลยาณมิตร ปี 2533 ฉบับที่ 7 หน้า 109
หน้าที่ 109 / 122

สรุปเนื้อหา

ความเข้าใจ และมิตรภาพ ที่ไม่เคยเลือนหายไป จากความทรงจําของแมว "วันพฤหัสหน้านะจ๊ะสุรีย์... ฉันจะไปหาเธอ" แมวสัญญาในใจอีกครั้งกับเพื่อนที่นับวันยิ่งรู้สึก ผูกพันสงสาร แม้จะรู้ว่ากาลเวลาขวางกั้นไว้ แต่ แมวไม่ละความพยายามที่ตั้งใจจะช่วยให้สายสุรีย์ มีความสุขมากขึ้น ด้วยหนทางที่แมวเข้าใจ และ วางใจว่าจะช่วยให้เพื่อนรักพ้นจากห้วงทรมาน เรามีสิ่งเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ... คือตรงชีวิตอย่างไร... แต่เรามันเด่เพลินไปกับสิ่งแต่เดิม จนลืมความจริงกันเสียสนิทว่า ชีวิตเท่านั้นที่มีความหมาย... อย่างลึกล้ำ ๔. คืนสู่เหย้า S พักอยู่ที่ห้องไหน แมววางกระเป๋า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ เลขาฯกลุ่ม ซึ่งคราวนี้เป็นผู้ชาย จะจัดการให้ไป ถจอดสนิทหน้าที่พัก แมวยอมรับว่าใจ เท่าที่ได้ยินมาแมวพอจะรู้ เต้นแรงกว่าปกติธรรมดา หลา

หัวข้อประเด็น

- ความผูกพันและการช่วยเหลือ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

“แต่คงไม่ถึงขนาดนั้นใช่ไหมสุรีย์” แมวพูด กับเพื่อนเก่าในใจ "ถึงอย่างไร เธอคงไม่ทำให้ฉันตกใจ หรือ ขวัญเสียดอกนะ...” แมวพูดในใจต่อไปอีก เพราะ แมวจ๋าได้ และมั่นใจในแววตาที่เต็มตื้นไปด้วย ความเข้าใจ และมิตรภาพ ที่ไม่เคยเลือนหายไป จากความทรงจําของแมว "วันพฤหัสหน้านะจ๊ะสุรีย์... ฉันจะไปหาเธอ" แมวสัญญาในใจอีกครั้งกับเพื่อนที่นับวันยิ่งรู้สึก ผูกพันสงสาร แม้จะรู้ว่ากาลเวลาขวางกั้นไว้ แต่ แมวไม่ละความพยายามที่ตั้งใจจะช่วยให้สายสุรีย์ มีความสุขมากขึ้น ด้วยหนทางที่แมวเข้าใจ และ วางใจว่าจะช่วยให้เพื่อนรักพ้นจากห้วงทรมาน 66 เรามีสิ่งเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ... คือตรงชีวิตอย่างไร... แต่เรามันเด่เพลินไปกับสิ่งแต่เดิม จนลืมความจริงกันเสียสนิทว่า ชีวิตเท่านั้นที่มีความหมาย... อย่างลึกล้ำ ๔. คืนสู่เหย้า S พักอยู่ที่ห้องไหน แมววางกระเป๋า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ เลขาฯกลุ่ม ซึ่งคราวนี้เป็นผู้ชาย จะจัดการให้ไป ถจอดสนิทหน้าที่พัก แมวยอมรับว่าใจ เท่าที่ได้ยินมาแมวพอจะรู้ เต้นแรงกว่าปกติธรรมดา หลายคนทัก แล้วว่าจะต้องพักอยู่กับใคร กี่คน ทำให้รู้สึกพอใจ ว่าแมวทำไมหน้าซีด ๆ เหมือนไม่สบาย และปลอดภัยพอสมควร จึงไม่คิดจะวุ่นวายกับ และตัวแมวเองรู้สึกเหมือนกับจะอาเจียน พร้อม ๆ | พี่สาวใหญ่ให้ลำบากกับแมวอีก กับสํานึกของความเป็นผู้มีความรู้เรื่องอาการไข้ แมวเดินเลยออกไปตรงบริเวณสระว่ายน้ำ ไม่สบายบ้าง ทำให้แมวรู้ว่าตัวเองเกิดอาการ ขนาดใหญ่ข้างหลังโรงแรมแห่งนี้ ทอดสายตาไป เช่นนี้เพราะกึ่งเครียด กึ่งตื่นเต้นมาเกือบตลอด ที่ความใสของน้ำ ใจกระหวัดนึกถึงลักษณะของ ช่วงท้ายของการเดินทาง ซ้ำยังไม่ได้กระซิบ บ่อน้ำเดิมที่แมวเคยเห็นในฝันช่างเหมือนกันเหลือเกิน บอกพี่สาวผู้นำทัวร์ในเรื่องที่ตั้งใจไว้ เนื่องจาก โอกาสยังไม่อำนวยให้ แต่ไม่เป็นไรน่า... แมวปลอบใจตัวเอง ถึงอย่างไรก็คงไม่มีอะไรน่ากลัว เพราะแมวมาที่นี่ อย่างเต็มไปด้วยความตั้งใจดี สถานที่ก็ออก สวยงาม มีใครต่อใครมาพักกันมากมาย ไม่ใช่ แต่แมวคนเดียวเมื่อไร แม้กระทั่งสัณฐานของสระ เป็นไปได้อย่างไรหนอ.... ยิ่งมอง ยิ่งคิดพิจารณา... แมวยิ่งรู้สึกถึง ความวนเวียนของชีวิต ของดวงจิต นึกถึงคำพูด ของพี่สาวใหญ่ผู้นำพวกเรามาเที่ยวกันว่า เรามีสิ่งเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ... คือ ดวงชีวิตอย่างไร... แต่เรามัวแต่เพลินไปกับสิ่ง แต่งแต้ม จนลืมความจริงกันเสียสนิทว่า ชีวิต เท่านั้นที่มีความ นั้นที่มีความหมาย... และควรจรรโลงให้สดใส ทั้งบรรยากาศแรกเข้ามาสัมผัส ก็บอก อยู่แล้วว่า อบอุ่น สุดสวยธรรมชาติเขียวขจีสดใส ที่สุดต่างหาก ไม่ใช่หันไปตกแต่งสิ่งประกอบ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ด้วยน้ำใส ๆ ดอกไม้ | ข้างกายจนลืมแก่นแท้ของความเป็นจริง หลายสีเป็นแถว เป็นพืด และต้นไม้ใหญ่น้อย แมวคิดถึงความทุกข์ของสายสุรีย์... เพื่อนรัก มากมายรวมทั้งพื้นที่เรียบเขียวใส เป็นเนินสูงบ้าง ชีวิตของเธอต้องจบลงด้วยเหตุอันใดแล้วทำไม ต่ำบ้าง ตามสภาพเดิมของธรรมชาติ เพียงแต่ ดวงจิตที่ไม่มีลักษณะของชีวิตครอบครัวจึงไม่ไป ช่วยดาดแผ่นหญ้าเขียวละเอียดลงไปเพิ่มเสน่ห์ให้ | ไหน... หรือว่าเธอหาชีวิตที่พอเหมาะพอควรไม่ได้... สถานที่นี้ดูมีมนต์ขลัง ที่งดงาม และอบอุ่น แล้วเธอทนทุกข์อยู่ทำไมที่นี่... Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๐๘
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More