ความทรมานของพระนางเจ้า : หน้า 104/122

เสมือนยาพิษแทรกซึมเข้าสู่ชีวิตของพระ ค่อย กำเริบให้อวัยวะชาไปทีละน้อย ไม่เคยมีรอยแย้ม นาง มันมีฤทธิ์ทรมานให้ค่อย ๆ สิ้น บัดนี้พระหฤทัยของพระนางเจ้าได้เป็น พระชนม์ไปทีละน้อย อะไรจะปวดร้าว ทรมานสำหรับชีวิตสตรียิ่งกว่านี้ อัมพาตไปเสียแล้ว สรวญปรากฏบนพระพักตร์เลย นับตั้ง ขณะที่พระนางทรงรำพึงถึงพระ แต่พระโอรสครองราชย์ และพระราช- ราชสวามี และทรงจินตนาการย้อนหลัง | สวามีถูกกักขัง อนิจจา! เวเทห์ มาลัย ไปถึงอดีตอันนานไกลนั้นเอง นางสนอง แห่งแคว้นโกศล บัดนี้มาถึงความ พระโอษฐ์เข้ามาทูลว่า พระราชบุตร ขอเข้าเฝ้า เหี่ยวแห้งโรยรา จะมีอุทกธาราทิพย์ใด เล่ามาประพรมให้มาลัยพวงนี้สดชื่นดังเดิม พระนางเหลียวพระพักตร์มาจ้อง มองนางสนองพระโอษฐ์ ในลักษณาการ พระวาจาว่า เฉยเมย ประหนึ่งนักพรตผู้ตัดแล้วซึ่ง กระแสกิเลสทั้งปวงมองดูรัชนียารมณ์ฉัน เจ้าอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นต้นว่า เป็นที่กำหนัดพึงใจนักของปวงปุถุชนผู้ยัง ตัดอาลัยมิได้ นิ่ง... และนาน ไม่มีพระดำรัส ให้สมเด็จพระราชบิดาฟื้นคืนพระชนม์ชีพ โตออกจากพระโอษฐ์เลย ในที่สุดพระ นางแสดงพระอาการในลักษณะประทาน เหมือนเด็กน้อยที่ถูกหลอกลวงให้เผาบ้าน อนุญาตพยักพระพักตร์เป็นทำนองว่า ครู่หนึ่งผ่านไป พระนางจึงเอ่ย "อชาตศัตรู! ถ้าแม่จะลงโทษ ทุบตี หรือประหัตประหาร เจ้าก็ต้องเสียชีวิต ไปอีกผู้หนึ่ง การกระทำดังนั้นยังจะมีผล ขึ้นมาได้อยู่หรือ อชาตศัตรูเอย! เจ้านั้น ของตัวเอง แล้วเขาชักชวนให้ไปอยู่บ้าน "ให้เข้ามาได้” ของเขาเจ้าก็หลงเชื่อ ในที่สุดเจ้าก็ประจักษ์ พระเจ้าอชาตศัตรูเข้าเฝ้าถวาย ว่าบ้านใครเล่าจะสบายและน่าอยู่เท่ากับ 66 บังคมพระยุคลบาทแห่งพระราชชนนี บ้านของเราเองเจ้าได้มณีอันมีค่าแล้ว และทูลว่า ไม่รู้จักหวงแหน กลับโยนทิ้งแล้วตามไป "ขาแต่พระมารดา! หม่อมฉัน ทุบอย่างแหลกละเอียด แล้วน่าเอา ขอสารภาพผิดต่อพระมารดา หม่อมฉัน ทองแดงมาปักเป็นปืนพระเกศา เป็นที่ ผิดไปแล้ว เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพราะ เยาะเย้นไยไฟของวิญญูชนผู้มีนัยน์ตาดี ความโง่เขลาของหม่อมฉันเอง พระ สมเด็จพระราชบิดาของเจ้านั้นเหมือน มารดาจะทรงลงโทษประการใดก็แล้วแต่ มณีอันมีค่าเกินเปรียบจะหาใครมีน้ำใจ เถิด” แล้วราชาแห่งมคธรัฐก็ซบพระ รักลูกรักเมียอย่างสมเด็จพระราชบิดานั้น ใครเล่าจะเข้าใจ ถีงความชอกช้า เพราะพิษรัก ยิ่งไปกว่าผู้ที่เคย มีรักสลักงัดมาแล้ว พักตร์ลง ณ เบื้องพระยุคลบาทแห่ง หายากนัก สมเด็จพระราชมารดา "อชาตศัตรูเลย!" พระนางทรง พระนางเจ้าเวเทหทอดพระเนตร ถอนสะอื้นเบา ๆ ด้วยความรู้สึกอย่าง พระราชโอรสด้วยพระอาการเฉยเมย อยาก ลึกซึ้งเหลือประมาณ สมเด็จพระราช จะทรงกันแสง แต่บัดนี้พระนางไม่มีน้ำ บิดารักเจ้าสุดแสนจะพรรณนาได้ เมื่อเจ้า พระเนตรเสียแล้ว มันหลั่งไหลจนแห้งเหือด อยู่ในครรภ์แม่ และแม่แพ้อุทรอยากเสวย ประดุจหม้อน้ำซึ่งถูกไฟแผดเผาจนไม่มี เลือดจากสมเด็จพระชนกนาถ พระองค์ น้ำให้กลายเป็นไออีกเลย รอแต่เวลาที่ ยังทรงเอาพระขรรค์กรีดพระพาหาหลั่ง หม้อจะระเบิดเท่านั้น ความตรอมตรม เลือดให้แม่ อีกคราวหนึ่งเจ้าเป็นฝีมี พระทัยในเรื่องนี้เป็นเสมือนอัมพาตที่ หนองกลัดได้รับความเจ็บปวดรวดร้าว ๑๐๒ ก ล ย ว.ณ มิตร และคงเหลือไว้แค่ร่องรอย ให้ระลึกถึงด้วยความปวดร้าวใจ Kalyanamitra.org