การเกิดและความทุกข์ : หน้า 97/122

เริ่มแก่ เมื่ออายุ ๔๐ ปี และตายเมื่ออายุ ๖๕ ปี นั้น เป็นการพูดอย่างหยาบ ๆ พอให้เข้าใจกัน ตามสมมติของโลกเท่านั้น ถ้าจะพูดให้ถูก ต้อง บอกว่า เกิดแก่ตายเป็นทุกข์อันเดียวกันเรียกว่า สภาวทุกข์ โยมพอจะมองเห็นหรือยัง?” “เห็นแล้วครับ นิมนต์ท่านแสดงต่อไปเถอะ” “นอกจากนี้ก็มีอาหารปริเยฏฐิทุกข์ หรือ อาชีวทุกข์ ได้แก่ความลำบากยากเข็ญ ความ ไม่สบายกาย ไม่สบายใจ อันเกิดจากการหา เลี้ยงปากเลี้ยงท้องของตนเองและคนอื่น การทำ มาหาเลี้ยงชีพนี้ลำบากยากเข็ญเพียงใด ฆราวาส ญาติโยมทุกคนรู้ดีกว่าอาตมาอยู่แล้ว จึงไม่ขอ อธิบายมาก ทุกข์ต่อไปเรียกว่า ปกิณณกทุกข์ ได้แก่ ความโศกเศร้าเสียใจ แค้นใจ กลุ้มใจ ในเมื่อ ของเกลียด ธ ร ร ม ร า ร า อยู่ร่วมกับคนที่เราเกลียดกับสิ่งที่เราเกลียด กับ สถานการณ์ที่เราเกลียด รู้สึกอึดอัดเอือมระอาอย่างยิ่ง จะหนีไปไหนก็ไม่ได้จำต้องทนอยู่ เช่นเพื่อนบ้าน บางคนแสนจะเลวร้าย เราอยากให้เขาย้ายหนีไป เสีย บางทีก็ถึงกับเกิดอกุศลเจตนาอยากให้เขาตาย พลัดพรากจากคนรักของรัก ประสบกับคนเกลียด ปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สมความ ปรารถนา ปุถุชนทุกคนย่อมมีความรักความพอใจ ในคนหลายคน ในสิ่งหลายสิ่ง แต่คนรักของรัก เหล่านั้นย่อมไม่อยู่กับเราตลอดไป และเราก็ไม่ สามารถจะอยู่กับคน และสิ่งเหล่านั้นได้ตลอดไป ถ้าเราไม่จากเขา เขาก็ต้องจากเรา ไม่จากเร็วก็ จากช้า เช่น บุตร ภรรยา สามี มิตรสหายที่เรา แสนรัก บางทีเขาก็จากเราไปก่อน ทยอยกันไป ทีละคนสองคน บางคนก็จากไปชั่วคราว บางคน ก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เรายิ่งอยู่ในโลกนานเท่าใด แต่เขาก็ไม่ยอมหนีและไม่ยอมตาย คล้าย ๆ กับว่า ก็ยิ่งว้าเหว่มากขึ้นเท่านั้น เพราะภรรยาสามีและ ยมบาลก็ไม่ต้องการเขายังงั้นแหละ บางทีเราก็ บุตรที่รักจากไปหมด อย่าว่าแต่คนอื่น สิ่งอื่นเลย แม้แต่สมบัติในกายเรามันก็จากเราไป ไม่ยอมอยู่ กับเราให้ตลอดรอดฝั่ง เช่น ฟันของเรามันก็จาก เราไปทีละสองซี่ ผมสีดำสนิทของเรา ก็จากเรา ไปทีละเส้นสองเส้น สายตาที่เคยแจ่มใสก็ค่อย จากเราไป หูที่เคยได้ยินเสียงถนัดชัดเจนค่อย ๆ จากเราไป กำลังวังชาค่อย ๆ จากเราไป ถ้าตัว เรายังไม่ยอมจากโลกไป ก็เหลืออยู่แต่สรีระ ร่างกายอันทรุดโทรมคร่ำคร่า เหมือนเสื้อผ้าเก่า ขาดกะรุ่งกะดิ่งที่เขาโยนทิ้งเป็นผ้าขี้ริ้ว ไม่มีใคร อยากมองนอกจากเวลาต้องการเช็ดเท้า บางทีเราก็จำเป็นจำใจต้องประสบ และ จำเป็นต้องอยู่กับโรคภัยไข้เจ็บอันแสนจะเจ็บปวด ทรมาน อยากให้มันหนีเท่าไร มันก็ไม่ยอมหนี เสียเงินเสียทองไปมากมายจ้างหมอมาขับไล่ มัน ก็ไม่ยอมหนี บางคนทนไม่ไหว ถึงกับยอมทำลาย ชีวิตตนเองเพื่อหนีจากมันก็มี” ๆ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๙๕ Kalyanamitra.org