การอุปสมบทและความสุข : หน้า 94/122

ออกมาด้วยความรู้สึกงุนงงต่อคำพูดของพระภิกษุ ประหลาด "ท่านจะอนุเคราะห์กระผมในเรื่อง อะไรครับ?” "ได้ทราบว่าโยมอยากจะอุปสมบทมิใช่ พระภิกษุถามยิ้ม 7 คําถามของท่านทําให้อาตมา เกิดความอัศจรรย์ใจ กับขนหัวลุก หรือ?” พระภิกษุถามยิ้ม ๆ คำถามของท่านทำให้ อาตมาเกิดความอัศจรรย์ใจถึงกับขนหัวลุกซู่ เพราะ ไม่ทราบว่าพระภิกษุประหลาดนี้ทราบได้อย่างไร ว่าอาตมาอยากอุปสมบท อาตมาเพิ่งพูดเรื่องนี้ เป็นครั้งแรกกับมารดาและคนรักเมื่อ ๒-๓ วันที่ ผ่านมานี้เอง ยังไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้กับใครเลย "ท่านทราบได้อย่างไรครับว่าผมอยาก อุปสมบท?” อาตมาถามด้วยความงุนงง “เรื่องมันค่อนข้างยาว” พระภิกษุประหลาด ด้วยนะครับ” พูดด้วยเสียงเรียบ ๆ “วันหนึ่งข้างหน้าโยมก็จะ ทราบเองว่าอาตมารู้ได้อย่างไร สำหรับวันนี้ อาตมาอยากทราบความตั้งใจของโยมว่า อยากจะ อุปสมบทจริงหรือไม่?” "กระผมอยากอุปสมบทจริง ครับ” "บอกอาตมาหน่อยได้ไหมว่า ทำไมจึงอยาก อุปสมบท?” อาตมารีบล้างหน้าแต่งตัวแล้วก็ลงไปพบกับ “กระผมได้พิจารณาดูอย่างละเอียดจนเกิด พระภิกษุประหลาดรูปนั้น พอโผล่เข้าไปใน ความรู้แจ้งชัดแล้วตั้งแต่อยู่เมืองนอกว่า ชีวิตนี้ ห้องรับแขกก็ได้พบกับพระภิกษุอายุอยู่ระหว่าง ๔๕ ไม่มีอะไร มีแต่การต่อสู้ดิ้นรนเพื่อแสวงหาปัจจัย ถึง ๕๐ ปี นั่งพับเพียบก้มหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้ ต่าง ๆ มาบำรุงความอยาก ถ้าไม่ได้สมอยากก็ รับแขก ห่มจีวรสีคล้ำและอุ้มบาตรไว้บนตัก ผิดหวังเป็นทุกข์ ถ้าได้สมอยากก็รู้สึกมีความสุข อาตมานั่งลงกราบบนพรมปูพื้น แล้วถามท่านว่า “ท่านอยากจะพบกระผมใช่ไหมครับ?” พระภิกษุประหลาดค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองดูอาตมาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเมตตา กรุณา แล้วตอบด้วยเสียงเบา ๆ ว่า "ใช่แล้ว” ก่อนหรือเปล่าครับ?” ความพอใจอยู่ครู่หนึ่ง ในไม่ช้าก็อยากอีกและ อยากมากขึ้นกว่าเดิม ต้องดิ้นรนขวนขวายหาม สนองความอยากอีก สนองความอยากของตนยัง ไม่พอยังต้องหาสนองความอยากของคนอื่น ๆ อีก ในที่สุดก็ไม่สามารถจะทำให้เป็นที่พอใจของความ อยากได้ ต้องตายอย่างอดอยากด้วยกันทั้งนั้น "ขอประทานโทษ กระผมจำไม่ได้ว่า ตั้งแต่เกิดมากระผมไม่เคยมีความสุขจริง ๆ เลย เคยพบท่านที่ไหนมาก่อน ท่านรู้จักกระผมมา และกระผมไม่เชื่อว่า จะมีฆราวาสคนใดมีความสุข อย่างแท้จริง เพราะเท่าที่เห็นไม่ว่าจะเป็นเศรษฐี "จะว่าไม่เคยรู้จักก็ไม่ใช่ จะว่ารู้จักก็ไม่เชิง หรือยาจก ต่างต่อสู้ดิ้นรนเพื่อสนองความอยาก แต่ข้อนั้นไม่สำคัญนักหรอก ขอให้เรารู้จักกัน ด้วยกันทั้งนั้น กระผมมองไม่เห็นจุดหมาย เวลานี้ก็แล้วกัน อาตมามาคราวนี้ตั้งใจจะอนุ ปลายทางใด ๆ ในชีวิตฆราวาสได้ทราบว่าชีวิต เคราะห์โยมโดยเฉพาะ” พระเป็นชีวิตที่หยุดต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเลี้ยงความอยาก เป็นชีวิตที่สงบสุขจึงคิดอยากจะอุปสมบท "มาอนุเคราะห์กระผม” อาตมากล่าว ๙๒ กัลยาณมิตร