การให้และความสุข : หน้า 12/112

๑๐ ปฏิภาณะที่เดียว ให้กำลังด้วย หรือค่ารถค่าเรือให้สำเร็จในการไปมา ย่อมได้ของชอบใจ มนาปทายี ผู้ให้ ให้ปัญญาด้วย ให้ความสุขด้วย ได้ ผู้นั้นได้ชื่อว่าให้ความสุขแท้ ๆ ของชอบใจ ลภเต มนาป ย่อม ให้ความสวยงามด้วย ให้อายุด้วย ยานโท สุขโท โหติ ผู้ให้ยานได้ ได้ของชอบใจ สิ่งใดที่มาถึงตัวแล้ว ห้าอย่าง ให้ข้าวอย่างเดียว แต่ว่า ชื่อว่าให้ความสุข ก็ให้เขาไปรถไป ชอบใจทั้งสิ้น เพราะตัวได้สร้างสม ในที่นี้ท่านวางหลักไว้ว่า ผู้ให้ข้าว เรือได้ เขาก็ได้รับความสุขเข้ามา ของชอบใจของตัวไว้ ถ้าให้ของที่ไม่ ได้ชื่อว่าให้กำลัง เมื่อตัวสร้างความสุขของตัวไว้เช่นนี้ ชอบใจก็ตรงกันข้าม ได้ของที่ไม่ วตฺถโท โหติ วณณโท แล้ว ภพชาติต่อ ๆ ไปน่ะอ้ายความ ชอบใจ ให้ของที่ชอบใจได้ของที่ ผู้ให้ผ้าสำหรับนุ่งห่มและใช้สอย สุขต้องอยู่กับตัว ในเรื่องยานน่ะตัว ชอบใจ ตรงกันข้ามอย่างนี้ ให้ เหล่านั้น ได้ชื่อว่าให้ความสวยงาม ไม่ขาดตกบกพร่องแล้วชาติต่อ ๆ ไป อุตส่าห์พยายามที่จะให้สิ่งหนึ่งสิ่งใด ให้ผ้าสำหรับนุ่งห่มใช้สอยต่าง ๆ นั้น ต้องมีสำหรับใช้ทุกขณะทุกเมื่อไป น่ะต้องเป็นที่ชอบใจของตัว ได้ชื่อว่า น่ะ ได้ชื่อว่าให้ความสวยงาม เกิด เพราะตัวได้สร้างสมอบรมในเรื่องยาน ให้ความสมหวังของตัวทุกภพทุกชาติ ชาติใดภพใดความสวยงามจะต้องติด ของตัวไว้ นี้ได้ชื่อว่า ยานโท สุขโท นับภพนับชาติไม่ถ้วนไว้ ต่อไปข้าง ตัวไปไม่ขาดสาย เพราะตัวสร้าง โหติ ๆ หน้าเป็นของตัวแท้ ที่ตัวให้นั้น ชื่อว่า มนาปทายี ลภเต มนาป ความสวยงามของตัวไว้ ผู้ให้ข้าว ที่ปโท โหติ จกฺขุโท ผู้ให้ ได้ชื่อว่าให้กำลังในอาหารไว้แล้ว เกิด ประทีป ก็คือให้ไฟนั่นเอง ผู้ให้ ชาติใดภพใดตัวจะต้องมีกำลังไม่ขาด ประทีปได้ชื่อว่า ให้นัยน์ตา ให้ ให้ของเลิศย่อมได้ของเลิศ เลิศ ตกบกพร่องตลอดชาติทุก ๆ ชาติไป ความเห็น ก็จริงละ ในเมื่อมืด ๆ เขา นับชาติไม่ไหว เพราะตัวได้สร้าง จุดประทีปตามไว้ให้ เราเดินหนทาง กำลังของตัวไว้แล้ว นี่ ต้องสร้างไว้ ได้สะดวก ถ้าว่ามืดอยู่เช่นนั้นมันก็ อย่างนี้ ไม่เห็นอะไร มีนัยน์ตาเหมือนไม่มี อคฺคสฺส ทาตา ลภเต ปุนคุ เพียงแค่ไหนก็แล้วแต่วัตถุนั้น ๆ แล้ว แต่กาละนั้น ๆ แล้วแต่ประเทศนั้น ๆ ที่เขานิยมนับถือกัน 1 วรสฺส ทาตา วรลาภ โหติ ยานโท สุขโท โหติ ผู้ให้ นัยน์ตา เมื่อสว่างขึ้นเช่นนั้นก็ได้ชื่อ ให้ของดีย่อมได้ของดี สิ่งใดที่ดี ยาน เครื่องอุปการะแก่การไปมา ว่ามีนัยน์ตาขึ้น ได้ชื่อว่าให้นัยน์ตา ถ้าอยากจะได้ของที่ดีอยู่แล้วละก็ นั่นเอง ผู้ให้ประทีปได้ชื่อว่าให้ ให้ทำของที่ดีนั้นไว้ ให้สร้างของดี นัยน์ตา ทิปโท โหติ จกฺขุโท เป็น ของตัวไว้ บริจาคทานแก่สมณะ ผู้ให้ประทีป ได้ชื่อว่าให้ความเห็น พราหมณาจารย์ หรือยาจกวณิพก หรือให้นัยน์ตา นี่เป็นหลักสำคัญ คนพิการอนาถาให้ของดีย่อมได้ของ เกิดชาติใดภพใดนัยน์ตาของตัวนั้น ที่ดีอยู่เนืองนิจอัตรา จงอุตส่าห์ ไม่ต้องรักษาโรคแล้วทุกชาติทุกภพไป พยายามสั่งสมของตัวไว้เสียเมื่อตัว เพราะตัวให้นัยน์ตาสร้างนัยน์ตาของ มาพบพุทธศาสนาแล้ว ต่อไปใน ตัวไว้เสียแล้ว สมบูรณ์บริบูรณ์ ภายหน้าเมื่อรู้ข้อทั้งหลายเหล่านี้แล้ว นับชาตินับภพไม่ถ้วน เพราะสร้าง ต้องสั่งสมของตัวเสีย ย่อมเป็นของ นัยน์ตาของตัวไว้เป็นอันดีเสียแล้ว ตัวแท้ ๆ ใครทำเป็นของคนนั้น นี่ในบาทพระคาถานี้ แก้ไข คนอื่นจะแย่งเสียอย่างหนึ่งอย่างใด ด้วยเรื่องการให้ แก้ไขเรื่องการให้ ไม่ได้ ไม่ใช่เท่านั้น ยังแก้ไขอีก บาทพระ เสฏจนฺทโท เสฏฐมุเปติ จาน คาถาต่อไปว่า มนาปทายี ลภเต ให้ฐานะอันเลิศย่อมเข้าถึงซึ่งฐานะ มนาป ผู้ให้ของชอบให้ของชอบใจ อันเลิศ ฐานอันเลิศนะเป็นไฉน ที่ กั ล ย า ณ ม ต ร