การใช้ชีวิตประจำวัน : หน้า 102/112

ฉันประณมมือรับพรด้วย พ่อหันมาเห็นก็ยิ้ม หลวงตาจากไปพร้อมกับคำอธิษฐานในใจ ของฉัน "วันนี้ขอให้พ่ออนุญาตง่าย ๆ ด้วยเถิด” พอได้เวลา เมื่อพร้อมศรีเข้าไปขอ พ่อมอง หน้าฉันแล้วพยักหน้า “อย่าเอาแต่คุยกันล่ะ ตั้งใจ อ่านหนังสือ” หลังจากนั้น ใกล้จะถึงเวลาสอบ พร้อมศรี ก็จะหอบเสื้อผ้าและหนังสือมาค้างที่บ้านกับฉัน "อะไรกันจ๊ะหนูพร้อม เยอะแยะไปหมด” คุณแม่ถาม "ผลไม้กระป๋องค่ะ พ่อฝากมาให้ค่ะ” "ทีหลังไม่ต้องหอบมานะจ๊ะ ของของหนูก็รุงรังแย่อยู่ แล้ว เดี๋ยวจะตกรถตกลา เอา” เด็กพอคุ้น ๆ แล้วค่อยจ้างครูสอน อีกหน่อยก็เก่งค่ะ เด็ก ๆ เรียนรู้ได้เร็ว” “ไชโย” น้องเล็กตะโกนลั่น "ไชโย” น้องภูพูดตาม เมื่อฉันไปรับน้องภูไปเล่นน้ำ ส่วนใหญ่ คุณป้าน้อมจะไปด้วย มีบางครั้งที่ท่านไม่ว่างแต่ก็ ไว้ใจให้ฉันรับน้องภูไปและกลับมาส่ง นาน ๆ ครั้ง เสร็จจากงานคุณภิภพได้ แวะเข้ามาดูลูกชายเล่นน้ำ และพากลับบ้านพร้อมกัน "ขอบคุณพี่ ๆ ก่อนครับ” บอกลูกชาย เฉพาะข้าว ให้พูดก่อน แล้วเขาจึงพูดกับฉัน "ขอบคุณมากครับ” "ค่ะ บ๊ายบาย นะคะน้องภู เป็นเด็ก ดีนะคะ อาทิตย์หน้าพี่ กรอมจะไปรับใหม่” "พ่อจัดมาให้น่ะ ค่ะ” พร้อมศรีเสียงอ่อย กับฉันเธออธิบาย เพิ่มเติมว่า “พ่อว่าสมัยนี้ ข้าวของแพง มากินฟรี อยู่ฟรีไม่มีของติดไม้ติด มือมาก็กระไร” - "พ่อเธอคิดมาก” "เพราะเขาเป็น พ่อค้า” คราวนี้ก็มาถึงน้องภู เด็กชายอายุ ๕ ขวบ เศษ ผิวขาวอมชมพู รูปร่างสมบูรณ์แบบเด็กสุขภาพดี ทั่ว ๆ ไป น้องเล็กอายุ 6 ขวบ มากกว่าน้องภู ๔ ปี การเล่นของทั้งคู่จึงเข้ากันได้ดี ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน น้องเล็กชวนน้องภูไปว่ายน้ำ น้องภูวิ่งไป ขอคุณยาย "น้องภูยังไม่เคยลงสระเลยนะหนูกรอม คุณป้าน้อมบอกกับฉัน "ไปสมัครวันนี้เลยก็ได้ค่ะ ให้ลองเล่นสระ "ภูอยากเล่น ทุกวัน” น้องเล็กเข้าไป กอดน้องภูพลางหัวเราะลั่น พ่อจูงมือลูกชาย ไปขึ้นรถเบนซ์สีขาวขัดเงา วาววับ ขับเคลื่อนจากไป เขาร่ำรวยเงินทอง แต่ความสุขแบบที่เราให้ กับลูกชายคนเดียวของเขานั้น กลับใช้เงินซื้อหามา ไม่ได้ น่าจะมีเครื่องบอก ว่าคนเรานั้นควรใช้เวลา เพื่อหารายได้สักแค่ไหน เวลาที่เหลือจากนั้นจะได้ แบ่งเอามาดูแลให้ความสุขกับคนใกล้ตัว ทำอย่างนี้ได้ ทุกครอบครัวคงไม่เกิดปัญหา อ่านต่อฉบับหน้า กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๐