ความชั่วและความดีในมนุษย์ : หน้า 96/112

1 และพอกพูนกิเลสในเรื่องต่าง ๆ ทั้งนั้น สอน ให้เห็นความชั่วว่าเป็นความดี เป็นขบวนการต่าง มีตั้งแต่ระดับท้องถิ่นจน ถึงระดับชาติเลย” 1 พร้อมจะหลุดจากมือนายพรานไปขย้ำเหยื่อได้ ตั้งเป็นลัทธิ ทุกเมื่อ! นายพรานหัวเราะลั่นเมือง แล้วตะโกน ก้อง “ฮะ ฮะ ฮะ เจ้ามนุษย์หน้าโง่ทั้งหลาย "แล้วเขาไม่รู้เรื่องความดีกันเลยหรือ พระเจ้าข้า" "บางคนก็พอรู้ แต่ก็รู้ไม่หมด บางคน รู้เรื่องว่า ไม่ควรฆ่ากัน แต่ก็ไม่รู้ว่าไม่ควรกล่าวเท็จ เขาก็กล่าวเท็จ บางคนไม่ฆ่า ไม่กล่าวเท็จ แต่เขาดื่มสุรา... หาคนศีลบริสุทธิ์ไม่ได้เลยสักคน” “อย่างนี้ อีกไม่นานสวรรค์คงร้าง ถ้า พระองค์ไม่ทรงรีบแก้ไข ต้องเดือดร้อนแน่ 1 พระเจ้าข้า" “ไข่ เราจะแก้ไขเดี๋ยวนี้ละ คิดออกแล้ว เราทั้งสองลงไปโลกมนุษย์กันเถอะ ไปขู่มนุษย์ ให้กลัวบาปรักบุญ เร็วเถอะ เจ้าแปลงกายเป็น สุนัขดำตัวใหญ่ ส่วนเราจะเป็นพรานป่า” แล้วทั้งพระอินทร์และมาตุลีเทพบุตรก็ แปลงกายลงไปยืนอยู่ใกล้ ๆ กรุงพาราณสี ชาวเมืองต่างหวีดร้องตกใจที่เห็นสุนัข ตัวใหญ่เท่าม้าอาชาไนย ท่าทีปราดเปรียว ว่องไว ขนสีดำมะเมื่อม ดวงตาแดงวาวราว ถ่านเพลิง เขี้ยวใหญ่ยาวคมกริบ เมื่อมันส่ง เสียงคำราม ควันร้อนก็โชยพุ่งจากปากของมัน ข้างหลังสุนัขดำ มีนายพรานป่านุ่งผ้าแดง รุ่น ผมไว้ด้านหลัง ทัดดอกไม้แดง รูปร่างสูงใหญ่ กว่าคนทั่วไป ถือเชือกที่ผูกสุนัขอยู่ นายพราน ผูกสุนัขที่เท้าทั้งสี่ข้าง และที่คอของมัน เขาถือ เชือกด้วยมือขวา มือซ้ายถือธนู และแกว่ง วชิราวุธที่นิ้วชี้ สุนัขแม้จะถูกผูกไว้ด้วยเชือกถึง ๕ เส้น ก็หายืนสงบไม่ มันดิ้นรนราวกับว่า ความตายกำลังจะมาถึงเจ้าแล้ว ฮะ ฮะ ฮะ" ชาวเมืองต่างหวีดร้องตกใจ พากันวิ่ง เข้าไปในเขตพระบรมมหาราชวัง กราบทูลให้ พระราชาทรงทราบเรื่อง นายพรานและสุนัขดำกระโดดข้าม กำแพงเมืองตามเข้าไปทันที พระเจ้าอุสสิมนรราชพานางสนมหนีขึ้น ปราสาทชั้นบน สุนัขดำกระโดดเกาะบาน ประตูหน้าต่างเห่าลั่น ได้ยินไปถึงชั้นพรหม แม้แดนนรกก็ได้ยิน สร้างความหวาดกลัวให้ ชนทั้งหลายยิ่งนัก ไม่มีชาวเมืองคนไหนกล้า โผล่หน้ามาดูเลย มีแต่พระราชาเท่านั้นที่มีพระสติมั่นคง ทรงชะโงกหน้าต่างมาพูดกับนายพราน "ดูก่อน นายพรานผู้เจริญ สุนัขของ ท่านเห่าทําไมหรือ” "สุนัขของเราเห่าเพราะมันหิว” “ถ้าอย่างนั้น เราจะให้ข้าวแก่สุนัข ของท่าน” พระราชารับสั่งให้นำข้าวที่หุงไว้สำหรับ คนในราชสำนักทั้งหมด และของพระองค์ให้ สุนัขกิน มันกินเพียงคำเดียวหมดแล้วเห่าอีก นายพรานบอกว่า สุนัขยังหิวอยู่ พระราชาให้น่าอาหารที่เตรียมหุงไว้ให้ช้าง และม้าทั้งหมดมาให้กิน สุนัขค่ากินค่าเดียวหมด แล้วเห่าขึ้นอีก STE ก ล ย า ณ ม ต ร