พระเจ้าอโศกมหาราช : หน้า 78/112

๗๖ ตนเพียงแผ่วเบา พลางพูดว่า "ลูกรัก พ่อพอจะรู้ แล้วว่า พระราชบุตรเสด็จมาที่นี่โดยทำนองนี้ด้วย จุดประสงค์อันใด พ่อขอแสดงความยินดีกับลูกด้วย” เวทิสานั้นมีความนิยมในพระราชบุตรเป็น ทุนอยู่แล้ว เมื่อได้ฟังบิดาพูดดังนั้นก็เอียงอายอยู่ ตามวิสัยแห่งกุลสตรี จึงยืนก้มหน้านิ่งมิได้พูดคำใด เศรษฐีชวนธิดาตนกลับสู่ห้องแห่งปราสาท ให้เรียกนายเขตต์คนสวนมาสอบถามว่า เหตุใดจึง ล่วงล้ำไปในห้องคนเลี้ยงนกยูงคนใหม่ "กระผมเกลียดเขา” นายเขตต์ตอบ “แกเกลียดเขาเรื่องอะไร?” เศรษฐีถาม - "เขามีฐานะเป็นคนเลี้ยงนกยูง แสดงอาการคารวะแก่นายสาวของกระผมเลย "แต่แกจงรักภักดีไม่ถูกเรื่องเสียเลย ถ้าใคร ทำให้แกไม่ชอบ เพราะไม่เคารพนายแก แกจะต้อง ขโมยของเขาอย่างนั้นหรือ?” - "กระผมไม่ต้องการเอาของเขาเพราะอยาก แต่กระผมต้องการให้มันเดือดร้อนอยู่ ได้ของเขา ไม่ได้ จะได้ไปเสียเอง” "แกคิดสั้นเกินไป แกเจตนาทำดีกับนายแต่ แกทำเหมือนเอาความชั่วร้ายมาป้ายสีให้นาย เขาเป็น คนต่างเมืองบากหน้ามาอาศัยเพียงชั่วคราว ถ้าของ เขาหาย เขาจะไม่เอาไปโฆษณาในที่ต่าง ๆ ว่าบ้าน ของเวทมานกะมหาเศรษฐีเมืองเวนิสเต็มไปด้วยขโมย แต่มิได้ ละหรือ?” จะนั่ง จะยืน หรือจะสนทนาก็ดูเหมือนจะขาดความยำเกรง ผิดวิสัยของบ่าวที่จะพึงปฏิบัติต่อนาย "แล้วเรื่องอะไรของแก?” เศรษฐีซัก "กระผมเคารพเทิดทูนนายสาวเพียงไร ก็ไม่อยากเห็นใครมาตีตนเสมอด้วยนายสาวเพียงนั้น กระผมเห็นเป็นการผิดประเพณีของบ้านเรา กระผม ทำด้วยความจงรักภักดี” "แต่กระผมยืนยันว่า กระผมทำด้วยความ จงรักภักดีต่อนาย ซึ่งกระผมรักและบูชา” "แต่เธอต้องทำให้ถูกเรื่อง การทำความดี ต่อนายหรือต่อใคร ๆ ก็ตาม ต้องทำด้วยความฉลาด จึงจะได้รับผลดี แกทำอย่างนี้เป็นการลงโทษนาย ทางอ้อมรู้หรือเปล่า แกอ้างเอาความจงรักภักดี เรา เห็นด้วยว่า ความจงรักภักดีนั้นเป็นคุณธรรมสำคัญ อย่างหนึ่ง แต่ความจงรักภักดีนั้น มิได้หมายความ กั ล ย า ณ ม ต ร