ความทรงจำและความรักของประชาชนที่มีต่อพระมหากษัตริย์ : หน้า 24/112

อีกประมาณ ๒๐ ปีต่อมา ทรงมีโอกาสพบ เขาผู้นั้น ซึ่งเป็นพลทหารและออกไปทำนาอยู่ต่าง จังหวัด เขากราบบังคมทูลด้วยความสำนึกในพระ มหากรุณาธิคุณที่ไม่ทรงทิ้งราษฎร เขาทูลว่าตอนนั้น ที่เขาร้องออกไป เขารู้สึกว้าเหว่และใจหายที่เห็น พระเจ้าแผ่นดินจะเสด็จจากเมืองไทย แล้วจะไม่เสด็จ กลับมาอีก เพราะคงจะทรงเข็ดเมืองไทย เพราะเป็น บ้านเมืองที่น่ากลัวสยดสยอง เขาดีใจมากที่ได้มาเฝ้า อีก กราบบังคมทูลว่า "ท่านคงจ๋าผมไม่ได้ ผมเป็นคนร้องไม่ให้ กลับมา” "นั่นแหละ ทำให้เรานึกถึงหน้าที่จึง (ความข้างบนนี้ขออัญเชิญมาจากสมุดพระ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระนางเจ้าฯ บรมฉายาลักษณ์ พระบรมราชินีนาถ โปรดเกล้าฯ จัดทำขึ้นถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เพื่อพระราชทานเป็น ของที่ระลึกแก่ผู้เข้าเฝ้า ในพระราชวโรกาสเฉลิม พระชนมพรรษา ๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๑๑) มา กว่า ๔๐ ปีที่ผ่าน พสกนิกรทั่วประเทศ ได้ประจักษ์ว่า ทั้งสอง พระองค์ทรงตอบแทนความ รักของประชาชนด้วยพระ มหากรุณาธิคุณอย่างสุด ประมาณได้ และไม่เคย ทอดทิ้งประชาชนแม้แต่ ครั้งเดียว ดูเหมือนว่า ทุกลมหาย ใจของทั้งสอง พระองค์ทรงมีแต่ประชาชน เท่านั้นที่อยู่ในดวงพระราช หฤทัย ขอทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ท่านทิ้งประชาชน” พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รับสั่งถามว่า “เรานะที่ร้อง” "ใช่ครับ ตอนนั้นเห็นท่านเศร้ามาก กลัวจะ ไม่กลับมาอีก จึงร้องไปเหมือนคนบ้า” พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตอบว่า ๒๒ กั ล ย า ณ ม ต ร