คุณธรรมและศีลธรรมในสังคม : หน้า 72/112

ศีลธรรมด้วย คุณธรรมศีลธรรมของพวกชนชั้นสูงมัก มีค่าไปในทางดีหรือทางบวก ส่วนคุณค่าของทาสหรือ ผู้ถูกปกครองมุ่งไปในทางเลวหรือทางลบ ดังนั้น ศีลธรรมคุณธรรมของชนชั้นเหนือกว่า จึงมุ่งใน การสำแดงกำลังอำนาจเหนือคนอื่นและเหนือตัวเอง ส่วนชนชั้นต่ำกว่ามถึงในทางป้องกันตนเอง ปกป้อง และขอความช่วยเหลือ หรือร้องขอความสุขสงบ อย่างสันติ 1 ในการปฏิรูปความเชื่อทางพุทธศาสนา จึงมุ่ง ขจัดความแตกต่างของคุณธรรมศีลธรรมทางชั้นวรรณะ โดยสิ้นเชิงเป็นเบื้องต้น จุดร่วมของคุณธรรมไม่ได้ ติดอยู่กับสถานะทางชนชั้นหรือพูดกำเนิด แต่อยู่ด้วย "กรรม" หรือการกระทำของมนุษย์เองเป็นข้อใหญ่ มนุษย์ทุกคนกระทำ “กรรม” ต่างวาระต่างเงื่อนไขก็ จริงอยู่ แต่ผลกรรมนั้นสะท้อนวัฏจักรแห่งความทุกข์ ยากโดยถ้วนหน้า ไม่ละเว้นต่อชาติกำเนิด พุทธศาสนา ไม่ได้สร้างลัทธิความเชื่อที่ผูกพันอยู่กับบาปบุญคุณโทษ โดยอ้างว่าเป็นผลมาจากการกระทำของพระเจ้าหรือ อำนาจลึกลับ ทัศนะนี้นิชเช่ (Nietzsche) ถึงกลับ กล่าวว่าศาสนาพุทธเป็น "ศาสนาที่ให้สัจธรรมมากกว่า ๗๐ ก ล ย า ณ ม ต ร คริสต์หลายร้อยเท่า ศาสนาพุทธกำเนิดขึ้นหลังจาก มีปรัชญาเก่าดำเนินมาแล้วกว่าร้อยปี และเริ่มขึ้นเมื่อ แนวคิดเกี่ยวกับพระเจ้าได้ถูกลบล้างไปแล้ว พุทธศาสนา เป็นศาสนาเดียวในโลกที่ให้สัจธรรมอันพิสูจน์เห็นจริง ได้ในประวัติศาสตร์ทั้งหมด ๒๑ พุทธศาสนาไม่ได้ พร่ำสอนให้คนสู้กับ “บาป” แต่สอนให้คนสู้กับความ “ทุกข์” การปฏิเสธพรหมหรือเทพยเจ้า ในภูริทัตตชาดก พระพุทธเจ้าได้ตั้งต้นถาม คำถามต่อผู้ที่ยังเชื่อว่าสรรพสิ่งทั้งหลายนี้อยู่ในแรง สร้างสรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า โดยพระองค์ก็ได้กล่าว เป็นทำนองว่า "ทำไมพระพรหมจึงไม่บันดาลสัตว์ทั้งปวงให้ มีใจกุศล ถ้าหากพระพรหมมีอำนาจอันหาขอบเขตมิได้ แล้ว ท่านก็น่าที่จะป้องกันสิ่งชั่วร้ายให้หมดไป ทำไม ไม่ยื่นมือออกช่วยเหลือสัตว์ทั้งหลายให้ปลอด จากทุกข์ ทำไมจึงไม่ให้ความสุขแก่สรรพสัตว์ ทำไม การคดโกง การโกหกและความหลงจึงยังมีอยู่ ทำไมความ เทจจง เอาชนะความจริง และความยุติธรรมได้ และเมื่อพรหมสร้างเช่นนี้แก่โลก ท่านก็ทรง สร้างโลก ขึ้นมาเพื่อให้บาปและความชั่วเท่านั้นมาอาศัย อยู่" และในอังคุตตรนิกายติกนิบาตได้มีคำสอนกล่าวว่า "หากพระเจ้าทรงอำนาจสูงสุดสามารถจะทำ สัตว์ทั้งปวง ให้ได้ทุกข์หรือสุข หรือสามารถบันดาลให้ ทำดีทำชั่วแล้ว พระองค์นั้นก็เป็นผู้ที่มีบาปมากทีเดียว อันที่