การให้อภัยและความเข้าใจ : หน้า 81/112

แจ่มใส ทรงเหลียวดูศีขรินอย่างมีความหมายแล้ว ให้เบิกตัวนายเขตต์เข้าเฝ้า บริวารชนของท่านเศรษฐีประสบความ ประหลาดใจอย่างใหญ่หลวง เหมือนตื่นขึ้นเวลาเช้า แล้วเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก ช่างน่าพิศวง อะไรเช่นนั้น ทุกคนแสดงความเคารพตามราชประเพณี แห่งทวยราษฎร์ที่ดีจะพึงปฏิบัติต่อพระราชาแห่งตน นายเขตต์เข้าเฝ้าด้วยอาการสั่นเทาเหมือน คนจับไข้หนัก พระราชบุตรทอดพระเนตรแล้วให้รู้สึก สงสารอย่างยิ่งรับสั่งเพียงว่า "นายเขตต์ จงเบาใจเถิด เราไม่เอาโทษ เจ้าในครั้งนี้ และขอขอบใจเจ้าที่จงรักภักดีต่อนาย สาวของเจ้า แม้เจ้าจะทำความผิด แต่เจตนาของ เจ้าก็ทำเพื่อความจงรักภักดีต่อนายตน อย่างไรก็ตาม ต่อไปอย่าได้ทำเรื่องทำนองนี้อีกไม่ว่ากับใคร ๆ” แล้ว รับสั่งให้นายเขตต์กลับไปได้ นายเขตต์รู้สึกตื้นตันในพระมหากรุณาอย่าง ล้นพ้น เขาหมอบลงแทบบาทมูลแห่งพระราชบุตร แล้วทูลว่า “เทวะ ความผิดของข้าพระพุทธเจ้าครั้งนี้ ใหญ่หลวงนักโทษควรแก่การประหารแต่พระองค์ไม่ ทรงเอาโทษนับเป็นพระมหากรุณาอันใหญ่หลวงหา ที่สุดมิได้ ข้าพระพุทธเจ้าขอมอบกายถวายชีวิตแด่ พระองค์ พระองค์จะทรงพระกรุณาประการใดก็แล้ว โต๊ะเสวยด้วย ทีแรกเศรษฐีทูลปฏิเสธอ้างว่าไม่อาจร่วม โต๊ะเสวยได้ แต่เมื่อพระราชบุตรทรงยืนยันว่าจะ ไม่ยอมเสวย หากเศรษฐีไม่บริโภคด้วย นั่นแหละ ท่านเศรษฐีจึงยอมและบริโภคอย่างสงบเสงี่ยม เวทีสานั่งตรงข้ามกับพระราชบุตรพอดี เธอ รู้สึกสะเทินอายอย่างยิ่งเมื่อพระราชบุตรทอดพระเนตร มา รู้สึกอาหารมื้อนั้นช่างฝืดคอเสียจริง ๆ เธอคิดถึง เรื่องที่ล่วงมาแล้ว ขันก็ขึ้น อายก็อายระคนกันอยู่ จนเธอวางสีหน้าไม่ถูก พระราชบุตรก็ตื่นเต้นใน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเปลี่ยนแปลงรวดเร็วอย่าง คาดไม่ถึง ศีขรินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตลอดเวลาเห็น อะไรให้รู้สึกกันไปเสียหมด พระราชบุตรนั้น ทรงพระประสงค์จะรับสั่ง กับเวทีสาเหลือเกิน แต่ไม่ทรงทราบว่าจะทรงเริ่มต้น อย่างไร ถ้าอยู่กันเพียงลำพังสองคนการเริ่มต้น สนทนากับคนที่รักก็ไม่สู้ยาก แต่เมื่อมีคนอื่นอยู่ด้วย ดูเป็นเรื่องยากเสียจริง ๆ ทั้งหมดจึงเสวยและบริโภค ไปอย่างเงียบในความเงียบนั้นทุกคนคิดตรอง ซึ่งไม่ มีใครรู้ว่าใครคิดอะไร เป็นอย่างนี้เอง คนรักกันมักจะเป็นอย่าง นี้เสมอ เมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลอื่นเรื่องที่จะสนทนา กันก็ไม่ค่อยมี แต่เมื่ออยู่กันสองต่อสองช่างมีเรื่อง มากมายเสียเหลือเกินคำว่า "รัก" เป็นคำที่มีความ แต่จะโปรดเถิด ข้าพระพุทธเจ้าขอจงรักภักดีต่อ พระองค์ไปตราบเท่าชีวิตหาไม่” หมายในทางนุ่มนวลอ่อนหวานเกินเปรียบ เมื่อได้ พูดต่อหน้าคนอันเป็นที่รัก และถ้ายิ่งในขณะนั้นได้มี ความสัมพันธ์ทางกายกันอยู่บ้างด้วยแล้ว จะยิ่งมี อานุภาพรัดรึงใจสุดประมาณได้ "ขอบใจนายเขตต์" เศรษฐีทูลเชิญเสด็จพระราชบุตรและศีขริน ขึ้นสู่ปราสาท เพื่อเสวยพระกระยาหารซึ่งสั่งให้จัด เตรียมไว้อย่างประณีต ตนและภรรยาพร้อมด้วย บุตรธิดาคอยเฝ้าปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด แต่พระราช บุตรได้เชื้อเชิญให้ท่านเศรษฐีและครอบครัวได้ร่วม อ่านต่อฉบับหน้า กั ล ย า ณ ม ต ร de