ความหวาดกลัวและการลงโทษ : หน้า 97/112

พระราชาทรงให้นำอาหารของชาวเมือง ประพฤติเช่นไรบ้าง” เหล่านี้คือ ที่หุงไว้แล้วมาให้กิน มันก็กินคำเดียวหมดแล้ว - “สุนัขของเราจะจับกินมนุษย์สารเลว เห่าขึ้นอีก - พระราชาทอดพระเนตรเห็นแล้วตก พระทัยมาก คิดว่าคงจะไม่ใช่สุนัขธรรมดา ต้องเป็นยักษ์ หรือเป็นอะไรสักอย่างแน่ จึงถาม นายพราน "นายพรานผู้เจริญ สุนัขของท่านตัวนี้ น่ากลัวนัก ท่านพามันมาเพื่อจับสัตว์กิน หรือ ว่าให้มันจับศัตรูให้ท่าน” “ข้าแต่พระราชาอุสสินนระ เราพาสุนัข ตัวนี้มามิใช่เพื่อต้องการกินเนื้อสัตว์ แต่ต้อง การกินเนื้อมนุษย์ มนุษย์ที่คิดทำลายมนุษย์ ด้วยกัน สุนัขของเราจะกินมนุษย์ผู้นั้น” "ขอท่านจงอธิบายให้ชัดสักหน่อยเถิด มนุษย์ที่สุนัขของท่านจะจับกิน เป็นมนุษย์ที่ - - พระ โกนหัวโล้น ห่มผ้าเหลือง แต่ ไม่ประพฤติธรรม ไปท่าไร่ไถนาหากินเลี้ยงชีพ เหมือนชาวบ้าน สุนัขของเราจะหลุดไปกิน นางชี อวดว่ามีตบะ โกนหัวโล้น แต่ยังเที่ยวมีสามีเหมือนหญิงชาวบ้าน สุนัขดำ ของเราจะหลุดไปกิน ศีรษะ พวกชฎิล ไว้หนวดเครา มุ่นผมบน ไม่อาบน้ำแปรงฟัน ขอทานหากิน จากความเมตตาของชาวบ้าน แล้วเก็บสะสม เงินทองให้เขากู้ พอใจกับดอกเบี้ยที่ได้ สุนัขดา ของเราจะหลุดไปกิน พวกพราหมณ์ ที่เรียนเวทมนต์และ วิธีบูชายัญ แล้วรับจ้างทําพิธีบูชายัญให้สัตว์ กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๕