พลังรักของแม่ : หน้า 53/112

พลังรัก ที่บ่งบอกถึงความรักอันบริสุทธิ์ ดวงใจ หม่อมพ่อ ที่ห้องบรรทมซึ่งอยู่ห่าง ความรักของแม่ที่มีต่อลูกนั้น ที่ผูกพันยังคงทำหน้าที่อยู่ตลอดเวลา ออกไป และฉวยขวดโอดโคโลญใหญ่ ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก ท่านรักเราตั้งแต่ยัง แม้ในยามรัตติกาลเช่นนี้... หลับให้ ขวดหนึ่ง เดินตามทูลหม่อมพ่อเข้า ไม่เห็นหน้า พอรู้ตัวว่าเริ่มตั้งท้อง สบายเถิดลูกรัก ก็คอยประคบประหงมเป็นอย่างดี ไปในห้อง แม่เล่าว่าได้คิดทันทีว่า จะเอาไปเป็นอาวุธ ถ้าจำเป็นจะใช้ ตีหัวผู้ชายคนนั้น และเมื่อขวดแตก แม่จะเป็นผู้ระแวดระวังภัย แล้วน้ำโอโคโลญจะไหลเข้าตาทำให้ บางคนถึงกับร้องเพลงให้ฟังทุกวัน ใครอยู่ข้างลูกฉัน ตั้งแต่อยู่ในท้อง ทั้งอาหาร ความ เป็นอยู่ก็คอยระแวดระวัง ไม่ให้ ให้ลูกเสมอ แม้ถึงเวลาที่จะต้อง แสบตา แต่เมื่อทูลหม่อมพ่อไปจับ สะทกสะเทือนไปถึงลูก ทุ่มเทด้วย เสี่ยง แม่ก็พร้อมที่จะเสี่ยงอยู่เสมอ แขนผู้ชายคนนั้น ก็ยอมออกไปโดยดี แรงกายด้วยแรงใจ หวังเพียงให้ ลูกน้อยนี้ลืมตาดูโลกอย่างสมบูรณ์ ที่สุด หนูน้อยเอ๋ย... เจ้าจะรู้ไหม ว่า พลังรักแห่งแม่นี้มีสักปานไหน แม่ต้องอุ้มท้องนานถึง ๔ เดือน ลำบากตั้งแต่ลูกยังไม่เกิด ลูกในท้องหนัก ๒.๕ กิโลกรัม รวม ทั้งรก น้ำคร่ำแล้วแม่ต้องแบกน้ำ หนักเพิ่มขึ้นอีกกว่า ๑๐ กิโลกรัม เมื่อถึงกำหนดคลอด แม่ แม่ประคอง ห้องตัว กลัวลูกตับ นอนไม่หลับ กินไม่ได้ ใจหอดถอน จากหนึ่งวัน ฝันหนึ่งเดือน เคลื่อนบทจร จนครบค่อน เก้าเดือน ลูกเคลื่อนกาย วันกำเนิด เปิดตามาดูโลก แม่ต้องโขก เลือดทรมาน บ้านสลาย แม้พ้นวัน วิกฤต ชีวิตวาย ก็ไม่คลาย รักลูก ผูกสัมพันธ์ ต้องเจ็บปวด ครวญคร่ำ รำพัน ดังพระราชประวัติส่วนหนึ่งของสมเด็จ ปรากฏว่าเป็นคนเสียสติที่แอบขึ้นไปได้ ทรมานอย่างแสนสาหัส ในวันนี้ พระศรีนครินทราบรมราชชนนี (สมเด็จ เมื่อถามพี่เลี้ยงซึ่งอยู่ในห้องข้าง ๆ เป็นวันเกิดของลูก พร้อม ๆ กับ ย่า) จากพระนิพนธ์ของสมเด็จพระ ว่า ไม่เห็นผู้ชายคนนี้หรือ เขาตอบว่า เป็นวันที่ลูกเกือบคร่าชีวิตแม่แม้ไม่ เจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา เห็นเหมือนกัน แต่นึกว่าเป็นทูล อภัยเถิด... สุดบูชาของลูก ความว่า ตั้งใจ... ดวงตาคู่นั้น หม่อมพ่อ...” "...ระหว่างที่อยู่ที่วังสระ ปทุมนั้น มีเหตุการณ์ที่แปลกเกิดขึ้น รักแท้คือแม่ฉัน แม่สอนให้หัดพูด หัดเดิน ในเวลานั้นพี่เลี้ยงชาวอังกฤษยังอยู่ จะมีลูกสักกี่คนในโลกนี้ ที่ คอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้ แม้ในเวลา ค่ำวันหนึ่ง ขณะที่ข้าพเจ้านอนอยู่ ได้คิดว่า กว่าเราจะเติบใหญ่ถึงวันนี้ พักผ่อนเราหลับตาลงอย่างสบาย แต่ ในเตียงเด็กซึ่งอยู่ข้างเตียงผู้ใหญ่ใน เราอยู่ได้ด้วยความรักและความจริง ดวงตาของแม่ยังดูแลเราอยู่เสมอ มุ่งหลังใหญ่ แม่เดินเข้ามาและเห็น ใจจากแม่โดยแท้ แม่ตัวเล็ก ๆ คนนี้ ห่มผ้าหรือยัง หรือห่มแล้วอาจหลุด ผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ข้าง ๆ ได้ให้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้ด้วยเลือดเนื้อ ลุยลงไหม สายตาอันห่วงใย ดวงตา เตียงของข้าพเจ้า แม่รีบไปตามทูล และชีวิต * ล ย า ม ม ต ร อ