ความสุขและความสงบในธรรมชาติ : หน้า 91/112

งามตา ป่าใสไพรสณฑ์ ให้ความเงียบสงบ จน เป็นความวิเวกที่ดื่มดำ ฉ่ำชื่นด้วยพืชใบ เกื้อ กูลใจที่ขุ่นมัวให้คลี่ - คลาย เป็นความ เบาสบาย สงบ ระงับ อารมณ์ที่ชักนำมาแต่ความทุกข์ขัดข้องใจตกตะกอน มลายหายไป เหลือเพียงแต่กลางใจที่ใสสะอาดบริสุทธิ์ ที่แผ่ความเย็นฉ่ำชะล้างวาจาและกายให้สำรวมระวัง เมื่อใจสุดใส สะอาด ใสสว่าง ละเอียดอ่อน เบาบาง จนเป็นความกระจ่างแล้ว ใจจะได้พบมิตร แท้ที่ พุทธเจ้าที่ทรงเข้าใจ ลึกซึ้งถึงความปรารถนา ดีของธรรมชาติ ด้วย พระองค์ประสูติในป่า ลุมพินี ทรงใช้ป่าเป็น สถานที่ทดลองค้นคว้า หนทางเข้าสู่ความสุข จนประสบความสำเร็จ ตรัสรู้ธรรมะภายในใต้ต้นไม้ใบหนา ต้นพระศรีมหา โพธิ ที่ให้ความชุ่มชื่นอิ่มเอมใจ พระองค์เสวยวิมุตติสุข เอิบอิ่มชื่นบาน กับความสุขที่ล้ำลึกเที่ยงแท้ ภายใต้ร่มเงาอันร่ม รื่นเย็นฉ่ำของต้นโพธิ์ใบ ต้นจิก และต้นเกตุ ที่เพิ่ม อยู่ภายในกายตน เป็นกัลยาณมิตรที่ความวิเวก ของป่าดงพงไพร เอื้ออำนวยให้ได้พบ เพื่อชี้วิถีทาง ไปสู่ความสุขอันเป็นนิรันดร ความสุขอันประเสริฐให้ทวีคุณค่าอนันต์ พระทัย ของพระองค์เต็มอิ่มด้วยสุขที่ละเอียดเบาบาง กาย ภายในก็ชุ่มชื่นเป็นหนึ่งเดียวกับความสุขที่สว่างไสว ความสุขสบายใจภายใน เป็นสุขที่ล้ำลึก จนลุถึงวันที่ห้าสิบภายหลังการตรัสรู้ธรรม จึงเสด็จ เที่ยงแท้แน่นอน เป็นความปรารถนาของมนุษย์และ มาประทับใต้ต้นไทรอันมั่นคงแข็งแกร่ง พุ่มใบเขียว สัตว์ทุกรูปนาม ต่างเสาะแสวงหาให้ได้มาซึ่งความ ใสสดชุ่มชื่นด้วยละอองน้ำและรัศมีธรรม แผ่กระจาย สุขที่เป็นอมตะนั้น เพื่อใจจะได้เป็นใจที่เต็มเปี่ยม ด้วยความเมตตาปราณี รักใคร่ปรองดอง ประคับ ประคองชีวิตที่ผูกพันกับธรรมชาติสิ่งแวดล้อม ให้ สมบูรณ์เพื่อการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์ ธรรมชาติจึงเอื้อเฟื้อต้นไม้... น้ำ... ลำธาร ให้เกิดความสงบร่มเย็น เพื่อมนุษย์ได้ใช้บรรยากาศ จรรโลงใจได้ค้นพบหนทางและวิธีที่จะนำใจเข้าสู่ความ สุขที่สร้างสรรค์... และก็มีพระศาสดาพระองค์ เดียวของชาวโลก... องค์สมเด็จพระสัมมาสัม เป็นประดุจร่มกลดกางกั้นไอร้อนจากดวงอาทิตย์ มิให้ต้องพระวรกาย ตลอดเวลาเจ็ดวัน พระองค์ ทรงใช้เวลาตรึกนึกลำดับความยากง่ายของธรรมะ ภายใน และจัดหมวดหมู่แบ่งแยกให้เหมาะสมกับ จริตของบุคคล ทรงแสดงปฐมเทศนาธัมมจักกัปป วัตนสูตรแก่ปัญจวัคคีย์ เป็นครั้งแรก ที่ป่าอิสิป ตนมฤคทายวัน ด้วยความสงบเงียบของป่าที่ปราศ จากความพลุกพล่านของผู้คน ท่านอัญญาโกณฑัญญะ จึงได้บรรลุเป็นพระโสดาบัน... และเมื่อพระองค์ ก ล ย า ณ ม ต ร ๘๙