พระเจ้าอโศกมหาราช : หน้า 76/112

10 ให้สมศักดิ์ตัว ส่วนอโศกเมื่อเวทสาคล้อยไปแล้ว ก็รีบกลับ สู่ห้องตัวเช่นเดียวกัน ทอดกายลงบนเตียงน้อย ตรองหาอุบายอยู่ว่าจะทำประการใดจะให้ปัญหารักเรื่อง นี้ลงเอยด้วยดีอย่างรวดเร็ว เพราะราชการข้างหน้า ยังมีอยู่ จะมัวสาละวนอยู่กับเรื่องนี้นานเกินไปก็ จะเสียการ ก็พอดีศีขรินมาหา ปรารภถึงข้อหนักใจ ที่มาเสียเวลาอยู่ที่บ้านเศรษฐีหลายวัน ตรงกับที่ อโศกคิดอยู่ “หม่อมฉันว่าเปิดเผยความจริงเสียก็หมด เรื่อง” ศีขรินทูล "คอยอีก ๒-๓ วันเกิดศีขรินอย่าใจร้อน นัก” อโศกพูด "กำลังตรึกตรองหาอุบายอยู่เหมือนกัน เราได้ถลำเข้ามาแบบนี้เสียแล้วจะเปิดเผยความจริง ก็ดูไม่ค่อยเหมาะบางทีเหตุการณ์อาจจะช่วยเราก็ได้” - หรืออีกวิธีหนึ่ง” ศีขรินเสนอ” คือไปอุชเชนี เสียเลย เมื่อรับตำแหน่งอุปราชผู้ครองนครแล้ว ค่อยส่งสารมาสู่ขอต่อท่านเศรษฐี ตื่นเต้นดีเหมือนกัน จัดขบวนสวยงามมารับธิดาท่านเศรษฐี” - "นั่นเป็นวิธีสุดท้ายเคยคิดเหมือนกัน แต่เกรง เศรษฐีจะไม่สบายใจ เมื่อรู้เรื่องเข้าภายหลัง "แล้วจะทำอย่างไร?” ศีขรินทูลอย่างอึดอัด "เหตุการณ์อาจจะช่วยเรา อีก ๒-๓ วัน ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เราก็จะต้องทำตามวิธี สุดท้าย” อโศกพูด และในที่สุดเหตุการณ์ก็ช่วยเขา วันหนึ่ง อโศกได้ยินคนรับใช้ในบ้านเศรษฐี หลายคนพูดกันถึงเรื่องพ่อค้าม้านำม้ามาขาย เวลา นั้นพักอยู่ที่ดงมะม่วงซึ่งอโศกได้พบเวทิสา โอรส แห่งพระนางวิมังสาเทวีพร้อมด้วยสหายคู่ใจออกไป ชมม้า ถ้าได้ที่ถูกใจจะขอแลกกับม้าของตน แต่ ความจริงอยากออกไปเที่ยวมากกว่า และถือโอกาส ชมม้าเสียด้วย เขาออกไปตั้งแต่เที่ยงวัน นึกว่าจะไปกัน เรื่อย ๆ พอเหนื่อยแล้วจึงค่อยกลับ ศีขรินเองก็อยาก | ออกเต็มประดา แต่เมื่องานของนายยังไม่เสร็จก็ ต้องร่วมมือกันแสดงละครบนพื้นโลกต่อไป - บ่ายวันนั้นสาวใช้ประจำตัวธิดาเศรษฐีไปสวน ดอกไม้ เพื่อเก็บดอกมะลิมาร้อยพวงมาลัยบูชาเทวรูป ตามคำสั่งของนายสาว ขากลับเดินผ่านมาทางเรือน ๗๔ ก ล ย า ณ ม ต ร