การบวชและการเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 23/132

0. มีอุดมการณ์ มีเป้าหมาย ในการบวชที่ชัดเจน มีความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างแน่นแฟ้น ตั้งใจปฏิบัติธรรมฝึกฝนตนเอง มุ่งพระนิพพาน และ เผยแผ่ธรรมะแก่บุคคลอื่น บำเพ็ญประโยชน์ตนและ ประโยชน์ท่านตามโอวาทของพระบรมศาสดา ข้อนี้ ผู้เคารพศรัทธามาก มีลาภสักการะมาก จึงจำเป็นต้อง ระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่ให้เผลอพึงใจในเพศตรงข้ามที่ ศรัทธาห้อมล้อมอยู่ มีสมณสัญญาเตือนใจตนอยู่เสมอ ไม่ฟุ้งเฟ้อ มีความเป็นอยู่ที่เรียบง่าย ไม่ติดยึดในลาภสมบัติ และไม่มีทิฏฐิมานะทะนงตนว่าเป็นพระอาจารย์ใหญ่มี สําคัญที่สุด หากไม่ได้ตอกย้ำอุดมการณ์ให้ชัดเจนแล้ว ศิษย์มาก หมั่นเตือนตัวอยู่เสมอว่ากิจหลักของสงฆ์คือ เมื่อทํางานไปประสบปัญหาก็จะท้อถอยเบื่อหน่าย มักจะ ทํางานไปไม่ได้ตลอด สึกหาลาเพศไปเสียก่อน หรือมี เป้าหมายที่เบี่ยงเบนแสวงหาลาภสักการะแทน ทำให้ การทำงานเผยแผ่ไม่ได้ผล ๒. มีศีลาจารวัตรงดงาม มีความสำรวมกาย วาจา ใจ เป็นที่ตั้งแห่งความเลื่อมใสศรัทธา ในครั้งพุทธกาล ผู้ทํางานเผยแผ่พระศาสนา ส่วนใหญ่เป็นผู้บรรลุธรรมแล้ว เป็นพระอริยบุคคล หมดกิเลสแล้ว บำเพ็ญประโยชน์ตน ได้สำเร็จสมบูรณ์แล้ว จึงสามารถทำงานเผยแผ่ พระพุทธศาสนาได้อย่างเต็มที่ ไม่มีความกังวลเรื่อง กิเลสจะฟูกลับ ตัวเองจะพลาดถลำไปในอำนาจกิเลสอีก แต่ในยุคปัจจุบัน ผู้ทำงานเผยแผ่ศาสนายังไม่ หมดกิเลส จำเป็นต้องฝึกฝนอบรมตนเองไปด้วย สั่งสอนเผยแผ่ธรรมแก่ผู้อื่นด้วย จึงต้องระมัดระวังอย่าง ยิ่งยวด รักษาศีลและอาจาระของตนให้ดี ไม่ให้เผลอถลำ ไปในทางที่เสื่อม ซึ่งพระมหาเถระรูปหนึ่งได้ให้โอวาทแก่ ศิษยานุศิษย์ไว้ว่า สิ่งที่ต้องระมัดระวังอย่างมากของพระ ภิกษุสงฆ์ก็คือ สตรี สตางค์ และสรรเสริญ ผู้ทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาจะต้องพบปะ เจอะเจอผู้คนจำนวนมาก เมื่อการเผยแผ่เริ่มได้ผลก็จะมี การปราบกิเลสในตัวมุ่งพระนิพพานนั้น เรายังทำไม่สำเร็จ เรายังเก่งไม่จริง ต้องมีสติระมัดระวังตั้งใจฝึกตัวเองต่อไป ๓. มีความรู้ความสามารถ ผู้เผยแผ่ศาสนาจะ ต้องมีความรู้ทั้งพระปริยัติธรรมและธรรมปฏิบัติ ซึ่งเป็น หัวใจสำคัญของพระพุทธศาสนา จะต้องรู้หลักธรรมคำ สอนในทางพุทธศาสนาอย่างดี มีความรอบรู้ที่กว้างขวาง รู้จักโลก เข้าใจโลก สามารถแนะนำบุคคลอื่นให้น่าหลัก ธรรมไปใช้ในการดำเนินชีวิต ใช้ในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้ แนะนำการปฏิบัติธรรมได้ โดยสรุปคือ สามารถแนะ ประโยชน์ ทั้งประโยชน์ในชาตินี้ ประโยชน์ชาติหน้าและ ประโยชน์อย่างยิ่งคือพระนิพพานได้ ทำไมพระพุทธศาสนาถึงเสื่อมจากอินเดีย พระพุทธศาสนามีต้นกำเนิด จากประเทศอินเดีย แต่ทว่าในปัจจุบัน ในขณะที่พระพุทธศาสนา ได้รุ่งเรือง ขึ้นในดินแดนต่างๆ แต่ในอินเดียพระพุทธศาสนากลับ เสื่อมลงจนถึงในยุคหนึ่ง กล่าวได้ว่าแทบไม่มีชาวพุทธ หลงเหลืออยู่เลย จึงเป็นเรื่องน่าคิดว่านั่นเป็นเพราะเหตุใด พระพุทธศาสนาในอินเดียเสื่อมลงด้วยสาเหตุใหญ่ ๒ ประการคือ ๑. สาเหตุจากภายในพระพุทธศาสนาเอง พระพุทธศาสนาเป็นศาสนา ซึ่งมีพระภิกษุสงฆ์ เป็นผู้นำ โดยมีวัดเป็นศูนย์กลาง ในแง่การปฏิบัติเพื่อมุ่ง สู่นิพพาน พระภิกษุสงฆ์คือผู้ที่สละโลก ตั้งใจ ปฏิบัติธรรมขัดเกลากิเลส ถือเป็นแบบอย่างของชาว พุทธโดยทั่วไป และในแง่การเผยแผ่ศาสนา พระภิกษุ สงฆ์ก็อยู่ในฐานะของครูผู้สอน โดยสาธุชนทั่วไปเป็น กัลยาณมิตร ๒๑ มิถุนายน ๒๕๕๒