ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ : หน้า 67/132

มากมายทั้งตัวใหญ่ตัวเล็ก แถมยังแต่งตัว เหมือนกันด้วย พ่อบอกว่าให้ฉันมาอยู่ที่นี่ และเย็นๆ จะมารับฉันกลับบ้าน วันแรกในบ้านหลังใหม่ฉันยังจำได้ ดีว่า ฉันร้องไห้ไม่หยุดเลย ความรู้สึกตอน นั้นเหมือนอยู่กับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จัก ถึงแม้สถานที่จะกว้างใหญ่ ผู้คนมากมาย แต่ความรู้สึกก็ไม่อบอุ่น รู้สึกอัดอัดมากๆ และไม่อยากจะมาที่นี่อีก วันต่อมาพ่อให้ฉันใส่เสื้อสีขาว กระโปรงสีน้ำเงิน ถุงเท้าสีขาว รองเท้าสีดำ และในมือ พ่อถือกระเป๋ากับกระติกน้ำให้ฉัน มืออีกข้างหนึ่งจับมือ เล็กๆ ของฉัน พาฉันมายืนริมถนน เพื่อคอยรถ และ เมื่อขึ้นรถแล้ว พ่อก็ต้องตกใจเพราะฉันอาเจียนไปตลอด ทางจนกระทั่งถึงบ้านหลังใหญ่ พ่อพาฉันมาส่งที่หน้า ห้องและบอกฉันว่า “ตั้งใจเรียนนะ และเชื่อฟังครู” พ่อพาฉันออกมาสู่โลกกว้าง สถานที่ที่พ่อเรียกว่า โรงเรียน พ่อบอกว่าให้ฉันขยันเรียนเพราะที่นี่จะทำให้ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ที่สบายไม่ต้องลำบากเหมือนท่าน เป็น คำสอนแรกที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่า “ความรับผิดชอบ” เคารพเชื่อฟังคุณครู เอื้อเฟื้อแบ่งปันให้เพื่อน คำพูดไพเราะมีหางเสียง รู้จักใช้เงินอย่างประหยัด ทาน ข้าวให้เรียบร้อยห้ามเหลือ กล้าพูดกล้าแสดงออกถ้าสิ่ง นั้นไม่ทำให้ใครเดือดร้อน เลือกคบเพื่อนดีๆ คำสอนเหล่านี้ มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พ่อก็ยัง สอนอยู่เช่นเดิม เมื่อสังคมกว้างขึ้นความใกล้ชิดของฉันกับพ่อก็ เริ่มห่างออกไปเพราะยิ่งฉันเรียนสูงพ่อก็ยิ่งเหนื่อยมากขึ้น ทำงานหนักขึ้น พักผ่อนน้อยลง วันหยุดก็ไม่ได้หยุดต้อง ไปต่างจังหวัด ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นในทุกๆ ด้านทำให้บาง ครั้งใบหน้ายิ้มแย้มของพ่อที่ฉันได้เห็นในวัยเด็กเปลี่ยน เป็นสีหน้าเคร่งเครียด แต่พ่อไม่เคยพูดให้ฉันรู้เลยว่า ท่านต้องประหยัดทุกอย่างเพื่อให้ฉันได้เรียนสูง ๆ ทาน อาหารดีๆ และยังมีรางวัลพิเศษเมื่อฉันสอบได้คะแนนดีๆ เพื่อเป็นกำลังใจ พ่อไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉัน ท่าน มองดูฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เริ่มรู้จัก รับผิดชอบต่อตัวเองสิ่งหนึ่งซึ่งท่านห่วงที่สุด คือ การคบคน และความปลอดภัยในการ เดินทางของลูกๆ คำสอนที่ได้ยินบ่อยๆ คือ “คนแปลกหน้ามาชวนไปไหนอย่าไป ให้ รีบเดินเข้าไปตามร้านค้าที่มีคนเยอะๆ และ ให้รู้จักระวังตัว เป็นผู้หญิงมีอันตรายอยู่ รอบด้าน” ท่านสอนด้วยคำพูดและการ กระทำไม่เคยใช้ความรุนแรง บุคลิกลักษณะของพ่อที่ประทับใจฉัน คือ ความ คล่องแคล่วในการเดิน ความอดทนในทุกด้าน ความ รับผิดชอบในการทำงานซึ่งเป็นเรื่องที่ท่านให้ความ สำคัญอย่างที่สุด ท่านเป็นคนรักการทำงานมากโดย เฉพาะงานด้านการขาย ความมีมนุษยสัมพันธ์เป็นเลิศ ท่านเข้ากับคนได้อย่างยอดเยี่ยม อ้อมแขนของท่าน มั่นคงแข็งแรงมากยกของหนักๆ ได้อย่างสบายๆ และ ตอนเด็กๆ ฉันชอบให้พ่ออุ้มฉันเพราะฉันรู้สึกอบอุ่น มี คืนหนึ่งฉันไม่สบายเป็นไข้ พ่อเช็ดตัวและพัดให้ฉัน ตลอดทั้งคืนโดยที่ท่านไม่ได้นอนเลย เวลาพ่อกลับจาก ทำงานท่านจะซื้ออาหารอร่อยๆ มาฝากทุกครั้งท่านกลัว ลูกๆ จะหิว และในตอนเช้าท่านก็จะตื่นแต่เช้าไปตลาด เพื่อซื้อกับข้าวมาให้แม่ทำให้ลูกๆ ทาน หลังกลับจาก โรงเรียน ภาพเหล่านี้เป็นภาพที่อยู่ในความทรงจำวัย เด็กของฉันตลอดมา วันที่ฉันภูมิใจที่สุดในชีวิต คือ ความสำเร็จใน ด้านการศึกษาซึ่งพ่อได้ตั้งความหวังไว้ ความลำบาก เหนื่อยยากที่พ่อเสียสละแรงกาย แรงใจ เพื่อหาทรัพย์ เพื่อให้ลูกได้มีชีวิตที่สบายกว่าท่าน โดยมอบความรู้เพื่อ เป็นทรัพย์ติดตัวไปตลอดชีวิต วันนั้นท่านยิ้มแย้มแจ่มใส ซื้อชุดใหม่เพื่องานนี้โดยเฉพาะ ดอกไม้แสดงความยินดี จำนวนมากมายที่อยู่ในอ้อมแขนท่าน คำขอบคุณที่พูด ออกมาจากใจต่อผู้มาแสดงความยินดี สายตาอ่อนโยนมี เมตตา และรอยยิ้มซึ่งมีปรากฏในภาพถ่ายทุกใบ ทำให้ ฉันมีความสุขและปีติใจจนทุกวันนี้ กัลยาณมิตร ๖๕ มิถุนายน ๒๕๔๒