โทษแห่งการทะเลาะวิวาท : หน้า 92/132

๒. ชานิ ๓. สรีรสฺส เภทน์ ได้รับความเสื่อม พิการ ทุพพลภาพ หรืออาจถึงแก่ชีวิต มีสังขารร่างกายพิกล ๔. ครุก อาพาธ์ - มีโรคเบียดเบียนอย่าง หนัก ๕. จิตตกเขป มีจิตใจฟุ้งซ่าน ต้องราชอาญา ๖. ราชโต อุปสคฺค์ ๗. อนุภกขาน ทารุณ - ต้องถูกใส่ร้ายด้วย เรื่องร้ายแรง ๘. ปริกฺขย์ ญาตีนํ ต้องพลอยรับเคราะห์ หรือตีจากไป - ญาติสนิทมิตรสหาย ๔. โภคานํ ปภงฺคุณ ทรัพย์สมบัติต้องวิบัติ หรือ อถ วาสุส อคารานิ อคฺคิ ทุติ ปาวโก - บ้าน เรือนพินาศเพราะอัคคีภัยเผาผลาญ ภัณฑนสูตร : ว่าด้วยโทษแห่งการทะเลาะ วิวาท ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุใดผู้ทำความบาดหมาง ทำการทะเลาะก่ออธิกรณ์ในสงฆ์ ภิกษุนั้นจึงได้โทษ ๕ ประการ คือ ๑. ย่อมไม่บรรลุคุณวิเศษที่ยังไม่บรรลุ ๒. ย่อมเสื่อมจากคุณที่ได้บรรลุแล้ว ๓. กิตติศัพท์ที่ชั่วย่อมฟุ้งไป ๔. ย่อมเป็นผู้หลงกระทำกาละ ๕. เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก พยสนสูตร : ว่าด้วยความฉิบหาย ๑๑ อย่าง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุใดด่าบริภาษเพื่อน พรหมจรรย์ทั้งหลาย ติเตียนพระอริยเจ้า ย่อมไม่มี ๑๐. กายสฺส เทา ทุกฺปญฺโญ นรย์ โส อุปฺปชฺชติ - โอกาสพ้นจากความฉิบหาย ๑๑ อย่าง อย่างใดอย่างหนึ่ง เมื่อละโลกไปย่อมเกิดเป็นสัตว์นรก อักโกสกสูตร : ว่าด้วยโทษการด่า ๕ ประการ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุใดชอบด่า ชอบบริภาษ เพื่อนพรหมจรรย์ ชอบติเตียนพระอริยเจ้า ภิกษุนั้นจึง ได้โทษ ๕ ประการ คือ ๑. เธอย่อมต้องอาบัติปาราชิก ขาดทางบรรลุโลกุตรธรรม (คงด่าจนเกิดความอาฆาต ไปทำอาบัติปาราชิกข้อใดข้อ หนึ่ง) ๒. ย่อมต้องอาบัติเศร้าหมองอย่างอื่น ๓. ย่อมได้รับโรคเรื้อรังอย่างหนัก ๔. ย่อมเป็นผู้หลงกระทํากาละ ๕. เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก คือ ๑. ย่อมไม่บรรลุธรรมที่ยังไม่บรรลุ ๒. ย่อมเสื่อมจากธรรมที่บรรลุแล้ว ๓. สัทธรรมของภิกษุนั้นย่อมไม่ผ่องแผ้ว ๔. เป็นผู้เข้าใจผิดว่าได้บรรลุในสัทธรรม ๕. เป็นผู้ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์ 5. ต้องอาบัติเศร้าหมองอย่างใดอย่างหนึ่ง ๗. ย่อมบอกลาสิกขา เวียนมาเพื่อเป็นคนเลว ๔. ย่อมได้รับโรคอย่างหนัก ๔. ย่อมถึงความเป็นบ้า ๑๐. เป็นผู้หลงทำกาละ ๑๑. เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก แนวทางการชนะคำด่า คำด่าเป็นคำที่ใครๆ ไม่อยากได้ยินได้ฟัง แต่หาก ในหมู่มนุษย์ผู้ใดอดกลั้นถ้อยคำล่วงเกินได้ ผู้นั้นชื่อว่าฝึกตนแล้ว เป็นผู้ประเสริฐสุด ม้าอัสดร ๑ ม้าสินธพผู้อาชาไนย ๑ พระยาช้างกุญชร ๑ ที่ฝึกแล้วย่อมเป็นสัตว์ประเสริฐ แต่ผู้ฝึกตนดีแล้วย่อมประเสริฐกว่านั้น กัลยาณมิตร co มิถุนายน ๒๕๕๒