การเติบโตและการเรียนรู้ : หน้า 105/132

ไม่ได้วางความรู้สึกไว้บนเข็มนาที ดังนั้น เวลาที่เลข ๑ ผ่านไปเลข ๒ หรือ เลข ๒ ผ่านไปเลข ๓ ลูกก็ไม่ได้ รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงจนใจหายมากนัก แต่ตั้งใจว่า จะต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นอีก ช่วยเหลือตัวเองมากขึ้น และปรับปรุงอะไรอีกหลายอย่าง วันเกิดปีนี้ทำให้นึกถึง ความตายขึ้นมาด้วยว่าเป็นของคู่กัน เกิดและตาย ลูก นึกขึ้นมาเองเลยละค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะนึกถึงเลย และในวัน นั้นลูกได้ทำบุญถวายภัตตาหาร ส่วนพี่ๆ และน้อง นร.อ. ช่วยสร้างบรรยากาศหลายอย่าง ทำให้ลูกรู้สึกขอบคุณ เป็นอย่างมากและรักพี่ๆ กับน้องมากขึ้น ที่ได้บอกกับคุณแม่ไว้ในตอนต้นว่าเดือน เมษายนนี้มีอะไรหลายๆ อย่าง และเรื่องหนึ่งในนั้น ทำให้ลูกรู้สึกเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกนิด ก็คือเรื่องการลาจาก ของพี่อุบาสิกาที่ลูกเคารพรัก เพราะเมื่อความเสียใจ ผ่านไปแล้ว เรื่องนี้ทำให้ได้คิดอีกหลายอย่าง วันแรกที่ พี่เขาไม่อยู่ ลูกเสียใจอยู่ลึกๆ และเป็นพักๆ อาจเรียกได้ ว่าไม่เคยเสียใจในเรื่องอย่างนี้ขนาดนี้มาก่อน นึกถึงอยู่ ตลอดเวลาเป็นเวลาหลายวัน ซึ่ง นานพอที่จะทําให้ลูกรําคาญตัวเอง ก็เลยนั่งถามตัวเองว่า เสียใจอะไร นักหนา ทบทวนความรู้สึกของตัว เองดูก็คิดตอบตัวเองได้ว่าเสียใจและ ใจหาย เสียใจว่าทำไมเมื่อเรามาเจอ คนที่เข้าใจและมีความปรารถนาดีต่อ เราซึ่งรวมๆ แล้วก็เรียกได้ว่าคนที่ เป็นคนดีมากๆ อย่างนี้ มาเจอแล้ว ทำไมต้องจากกันด้วย และใจหายที่ จากไปอย่างกะทันหันเหลือเกิน เพราะนึกมาตลอดว่าอย่างน้อยเขา ต้องอยู่ถึงปี ๔๓ เพื่อฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ ใจหาย ว่าจะไม่มีคนที่คอยสอนและหาทางออกทำให้เราสบายใจ อีกแล้ว พี่คนนี้เพียงแค่ได้ฟังเสียงลูกก็รู้สึกดีแล้วค่ะ เป็นคนที่ถูกใจมากที่สุด พอลูกแยกแยะความรู้สึกของ ตัวเองได้ ก็เริ่มสอนและปลอบใจตัวเอง จริงๆ แล้วมีพี่ บางคนที่ทราบว่าลูกไม่สบายใจมาปลอบใจบ้างเหมือน กันค่ะ ซึ่งก็ดีขึ้นบ้างหรือหนักขึ้นบ้าง ทำให้คิดว่า ควร จะปลอบตัวเองดีกว่า เพราะเราย่อมรู้ใจเรามากที่สุด และความรู้สึกเสียใจนั้นมาจากตัวของเราเอง เราก็ควร ทำให้มันหายไป ลูกจึงบอกกับตัวเองว่า อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ ตนแลเป็นที่พึ่งของตน เราไม่ควรจะไปนั่งฟังคน อื่นให้มาสอนเรา ถึงแม้ว่าพี่คนนี้อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่สามารถ สอนหรือช่วยเหลือเราได้ตลอดเวลา เวลาเราไม่สบายใจ เราก็สอนตัวเองได้ หัดพึ่งตัวเองดีกว่า และคิดได้ว่า ไม่ มีอะไรแน่นอนเสมอไป วันหนึ่งตัวเราก็ต้องการ เปลี่ยนแปลงด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้น ต้องเลิกเสียใจได้ แล้ว มันทำให้เราหดหู่ บั่นทอนจิตใจเปล่าๆ ไม่มีประโยชน์ เมื่อได้ย้ำกับตัวเองอย่างนี้ ทำให้ รู้สึกดีขึ้นค่ะ เมื่อเวลาผ่านไปจนถึง ตอนนี้ ลูกไม่เสียใจแล้ว และนึกว่า คนที่นั่งเสียใจเป็นปีนี่เก่งจริง ยังนึก ไม่ออกว่า ทำอย่างไรจึงเสียใจได้ นานขนาดนั้น แต่อาจเป็นเพราะว่า ลูกยังเด็กไปเกินกว่าที่จะเข้าใจได้ ก็ได้ค่ะ และก็ได้คิดอีกว่า เรานึกถึง เขาเพราะความดีของเขาแท้ๆ เลย นะเนี่ย เพราะฉะนั้นความดีเป็นสิ่งที่ สำคัญมาก เราจะชอบคนอื่นได้ เพราะคนนั้นดีต่อเราในด้านใดด้าน เวลามาเกิดเราก็มาคนเดียว ตายก็ตายคนเดียว เราจึงต้องทำตัวเราให้เป็นที่พึ่งแก่ตัวเองให้ เต็มที่ด้วยการสั่งสมบุญสร้างบารมี ไม่มีสิ่งใดเป็นอยู่อย่างนั้นตลอดไป ดูจากความเสียใจของ เราอย่างมากไม่เกิน ๓ อาทิตย์ ก็เลิกเสียใจแล้วไม่ควรเอาใจเราไปติดที่คนอื่น ทำใจให้อยู่กับ องค์พระอยู่กับตัวเราประเสริฐกว่า กัลยาณมิตร ๑๐๓ มิถุนายน ๒๕๕๒