ความประทับใจในความขยันของพ่อ : หน้า 74/132

ทุกอย่างสารพัด หนักเอาเบาสู้อย่างไม่มี ใครเหมือน.... ทุกคำทุกครั้งที่ย่าเล่าท่าให้ ข้าพเจ้าเห็นภาพวันเก่าที่สวยงามของพ่อ กับย่า ผ่านออกมาจากใบหน้าแห่งความสุข ความปลื้มใจของย่าเสมอ จนทำให้ข้าพเจ้า อดยิ้มตามด้วยความภาคภูมิใจในคุณพ่อคน ขยันไม่ได้ สำหรับข้าพเจ้าหากได้ย้อนกลับ ไปนึกถึงพ่อ ความประทับใจของพ่อกับ ไม้เรียวคงเป็นของคู่กัน ในวัยเด็กดื้อ แพทย์หญิงนภาภรณ์ แสงวิโรจนพัฒน์ ๕๐ ปี การมองเส้นทางชีวิตผ่านฝ่ามือของ พ่อ เตือนไม่ให้ข้าพเจ้าประมาทในวันข้าง หน้า พ่อมักจะสอนทุกอย่างผ่านการกระทำ สิ่งแรกที่ความเป็นเด็กจะรับรู้ได้ คือ พ่อ เหนื่อยเพราะใบหน้าของพ่อมักซุ่มด้วยเหงื่อ เหมือนเวลาที่ข้าพเจ้าวิ่งเล่นจนเหนื่อย เพียงแค่อยากซับเหงื่อพ่อ ข้าพเจ้าจึงรู้จัก ความกตัญญูกตเวที พ่อไม่เคยบอกว่าพ่อ เสียสละให้ลูกมากแค่ไหน เพียงแต่พ่อไม่เอา แต่หลังจากความดื้อถูกปราบแล้ว พ่อได้ให้ชีวิตและ อะไร แล้วก็ให้ทุกอย่างกับครอบครัว พ่อได้ คุณพ่อก็เป็นคนที่ใจดีที่สุดในโลก พ่อมอบ แต่งชีวิตของ ให้ชีวิตและแต่งชีวิตของข้าพเจ้าให้งดงาม สมบัติทุกอย่างจนชีวิตเริ่มต้นของข้าพเจ้า ด้วยหยาดเหงื่อของพ่อ เพราะรักพ่อ สุขสบายเหลือเกิน ชีวิตจึงมีแต่รอยยิ้ม เบิกบานได้ทุกวัน ยกเว้นวันเปิดเทอมใหม่ ข้าพเจ้าให้งดงาม ด้วยหยาดเหงื่อ ข้าพเจ้าจึงรักคุณธรรมข้อนี้มากที่สุด อยาก ได้เป็นเจ้าของมากที่สุด และหวังจะเห็นมัน วันที่ตื่นเต้นที่สุดของชีวิตนักเรียน เพียงแต่ ไม่ใช่ข้าพเจ้า เพราะเป็นวันที่ข้าพเจ้าต้อง ของพ่อ เพราะรัก งอกงามยิ่งขึ้นไปในจิตใจ อย่างน้อยก็ให้ พ่อข้าพเจ้าจึงรัก เพียงพอรองรับความเสียสละของพ่อ คุณธรรมข้อนี้มาก ที่สุด อยากได้เป็น ข้าพเจ้าจะตอบแทนคุณท่าน ด้วยชีวิตที่พ่อให้ และจิตใจที่พ่อสร้าง ให้คุณพ่อได้เป็นคนที่ โชคดีที่สุดในโลกเลยทีเดียว และพ่อยังคงเป็นต้นแบบ ความ นั่งเงียบ ฟังเพื่อนๆ แย่งกันเล่าเรื่องราว การไปเที่ยวกับคุณพ่อ คุณแม่ในช่วงปิด เทอมให้ฟัง ฟังแล้วก็ต้องคอยกระตุ้นให้ เพื่อนเล่าไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้เพื่อน มี เจ้าของมากที่สุด โอกาสถามข้าพเจ้าได้ เพราะอายที่จะต้อง กตัญญูกตเวทีด้วยการดูแลคุณย่ามาตลอด ตอบว่า “คุณพ่อคุณแม่เราไม่ว่างไม่ได้พาเราไปเที่ยวที่ไหน แม้ว่าจะมีลูกถึง ๗ คน แต่ย่าก็เลือกจะอยู่กับพ่อ สิ่งนี้ เราก็อยู่บ้านตลอด” หากแต่เมื่อต้องตอบแล้วความอายก็ หมดไป เปลี่ยนเป็นความรักที่มีให้คุณพ่อคุณแม่เข้ามา เองที่พ่อภูมิใจที่สุด พ่อดูแลย่าด้วยหัวใจ ข้าพเจ้ายัง อยากเห็นหัวใจพ่อในวันที่พ่ออุ้มย่าไปโรงพยาบาลจังเลย แทนที่ ที่ของใจซึ่งจะปรากฏภาพของพ่อและแม่ขึ้นมา พ่อเงียบที่สุดแต่พ่อไม่ละสายตาจากย่าแม้แต่วินาทีเดียว ชัดเจน คุณพ่อไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย แม้แต่ทะเลพ่อก็ โชคดีที่วันนี้ย่ายังอยู่กับพวกเราเพียงแค่อยากซับเหงื่อพ่อ ไม่เคยเห็น เวลาส่วนตัวที่พ่อจะมีให้กับตัวเองยังไม่มี ข้าพเจ้าจึงรู้จักความอดทน การอาบเหงื่อต่างน้ำกับพ่อ แล้วข้าพเจ้าจะไปแย่งเวลาของพ่อได้อย่างไรกัน เป็นทั้งความเหนื่อยเป็นทั้งความหิว จนหลายครั้ง ข้าพเจ้าสมัครใจที่จะยกเวลาของข้าพเจ้าให้กับพ่อมากกว่า ข้าพเจ้าก็ต้องขอหลบไปพัก ผิดกับคุณพ่อที่ลืมเหนื่อย ด้วยการช่วยพ่อขายของ ช่วงเวลาที่ข้าพเจ้ารักที่สุด ลืมหิว แถมยังลืมป่วย เพราะคุณพ่ออดทนจนเป็นเรื่องปกติ เป็นความสุขใจที่ได้อยู่กับพ่อ อยู่กับพ่อข้าพเจ้าชอบที่ จะจับมือพ่อมาเล่น ฝ่ามืออันใหญ่ของพ่อ มีลายมือที่ รอยยิ้มบนหยาดเหงื่อจึงเป็นภาพชีวิตประจำวันของพ่อ เพียงแค่อยากซับเหงื่อพ่อ ข้าพเจ้าได้รู้จักต้นฉบับความ สวยงาม ทุกเส้นสายและความหยาบกร้าน รวมทั้งรอย ซื่อสัตย์ ดังเช่นครั้งหนึ่งในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ที่ส่ง แผลเป็น เปิดเผยให้เห็นประสบการณ์ความอดทนมากกว่า ผลให้ร้านขายของชาทุกร้านคนแน่นที่สุดในรอบ ๑๐ ปี กัลยาณมิตร ๗๒ มิถุนายน ๒๕๕๒