บทเรียนจากพ่อ : หน้า 68/132

ตลอดชีวิตการทำงานของพ่อ ไม่เคยเลยที่จะ รางวัลดีเด่น ประเภทประชาชน เห็นท่านพักผ่อน ชีวิตท่านคู่กับการเดินทางทั่วทุกภาค ในประเทศไทย ลูกค้าซึ่งคบหากันนานเป็น ๑๐ ปี ๒๐ ปี มีอยู่มากมายเพราะความดีของท่าน ลูกค้าจึงรักและ เกื้อหนุนค้าขายกับท่านเสมอ สิ่งนี้เป็นความภูมิใจอย่าง ที่สุดของฉันเพราะท่านทำให้เห็นว่า “ความดี คุ้มครองคน ทำดี” เป็นการสอนที่ท่านทำให้เห็นด้วยการกระทำและใช้ เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ วันที่พ่อได้พักผ่อนจากการทำงาน นั่นคือ วันที่พ่อไม่มีแรง เหนื่อยมากแม้เดิน เพียงระยะทางสั้นๆ แต่ท่านก็ยังฝืนที่จะไป ทำงาน ด้วยความรับผิดชอบต่องาน วันนั้น เพชรรัตน์ โล้วิชากรติกุล “พ่อของลูก” “ก๊าบๆ ๆ เป็ดอาบน้ำในคลอง ตาก็จ้องแลมอง เพราะในคลองมีหอยปูปลา” เสียงของพ่อร้องเพลงอย่าง มีความสุขขณะขับรถพาครอบครัวไปเที่ยวต่างจังหวัด แม่จะนั่งข้างหน้าคู่กับพ่อ คอยชวนพ่อคุยเพื่อไม่ให้ง่วง นอนขณะขับรถ หรือหยิบขนม ผลไม้ให้พ่อ บางทีก็มีผ้า เย็นๆ คอยส่งให้พ่อเช็ดหน้า ในขณะที่ลูกๆ จะนั่งเบาะหลังของรถ พ่อจะมีคำถามคอย สิ่งนี้เป็นความ ภูมิใจอย่างที่สุด ถามลูกตลอดเวลา เช่น ของฉันเพราะท่าน “ถนนที่เรากำลังวิ่งอยู่นี้ เป็นทางหลวง ฉันทำผิดอย่างมากกับพ่อโดยการต่อว่าท่าน ไม่ให้ท่านไปทำงานเพราะเป็นห่วงสุขภาพ ของพ่อ ในวันนี้ฉันต้องขอกล่าวคำว่า “ลูก หมายเลขที่เท่าไหร่” ทําให้เห็นว่า “ใครรู้บ้างว่าตอนนี้เราอยู่ที่จังหวัดใด” “ความดี คุ้มครอง “แถวนี้มีโทรศัพท์ใช้หรือเปล่า” ฯลฯ ขอโทษ" คนทำดี” เป็นการ สารพัดคำถามที่พรั่งพรูมาจากพ่อ ทำให้ พวกเราทุกคนต้องคอยสังเกตสองข้างทาง เห็นด้วยการกระ ตลอดเวลา พ่อจะไม่ยอมให้ลูกขึ้นรถแล้ว ทำและใช้เวลา สิ่งสุดท้ายที่พ่อสอน คือ การเป็นผู้ สอนที่ท่านทำให้ ให้และผู้เสียสละด้วยความบริสุทธิ์ใจต่อผู้อื่น เราก็ย่อมได้รับสิ่งนี้ตอบแทนเช่นกัน เพราะ ตลอดเวลาที่พ่อป่วย จนกระทั่งวันที่พ่อ หลับเด็ดขาด ถ้าเป็นการเดินทางไปที่แห่ง นั้นเป็นครั้งแรก นอกเสียจากพวกเราเคย หลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ มีบุคคลมากมาย เป็นเครื่องพิสูจน์ มาหลายครั้งแล้ว หรือคนที่ไม่ค่อยสบาย เสียสละเวลามาให้กำลังใจท่าน แสดงความ ห่วงใย ช่วยเหลือปัจจัย ด้วยความรู้สึกอบอุ่น สีหน้า ท่านดูสดชื่น มีรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นบุคลิก ประจำตัวพ่อ ซึ่งฉันรู้ได้ทันทีว่า นั่นคือ “คำขอบคุณ” ที่ พ่อแสดงออกมาแทนคำพูด ในวันนี้พ่ออยู่ในใจฉันตลอดเวลาไม่เคยจากฉัน ไปไกล ไม่มีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่เหนื่อยกับงาน สายตา อ่อนโยนมีเมตตา ใบหน้ายิ้มแย้ม น้ำเสียงหนักแน่นนุ่มนวล ความรู้สึกถึงอ้อมแขนอันอบอุ่น มั่นคงแข็งแรง ทุก อย่างประทับแนบแน่น ณ กลางใจของฉัน พร้อมคำพูด จากใจฉันดังก้องอยู่ตลอดเวลาว่า “รักพ่อจังเลย” หรือง่วงนอนมากๆ เพราะพ่อจะบอกให้เรา สังเกตหลักกิโลเมตรที่จะบอกให้ทราบว่าเป็นทางหลวง แผ่นดินที่เท่าไร อีกกี่กิโลเมตรจึงจะถึงที่หมาย เมื่อ เข้าตัวเมืองพ่อจะให้ดูธนาคารว่าสาขาอะไร เราจึงทราบ ว่ากำลังอยู่ในจังหวัดใด หากสองข้างทางเป็นทุ่งนา พ่อ จะอธิบายให้เห็นถึงความแตกต่างของสายโทรเลข สาย โทรศัพท์ และสายไฟฟ้า พ่อเป็นคนช่างสังเกตมาก และ มีความจำดีเยี่ยม เช่น พ่อจะบอกว่า “เมื่อ ๔ เดือนก่อน พ่อมาที่นี่ สองฝั่งยังไม่มีสายโทรศัพท์เลย แสดงว่าเขา เพิ่งทำไม่นาน” เป็นต้น ดังนั้นการไปเที่ยวต่างจังหวัดของ เราจึงเป็นการเรียนรู้และทัศนศึกษาอย่างมีคุณค่า และ เป็นการเที่ยวแบบประหยัดอีกด้วย เพราะแม่จะเตรียม เสบียงอาหารอย่างบริบูรณ์ เมื่อถึงเวลาพ่อจะจอดรถที่ กัลยาณมิตร ๖๖ มิถุนายน ๒๕๕๒