อนาคตของศาสนทายาท : หน้า 29/132

แล้วก็ไม่ลาสิกขา บวชต่อเนื่องเรื่อยมา แต่ปัจจุบันเมื่อทางราชการปรับการศึกษาภาค บังคับถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และมีนโยบายปรับ จนถึงมัธยมศึกษาตอนปลายในอนาคต ผู้สำเร็จการ ศึกษาภาคบังคับนี้ก็จะมีอายุเกิน ๑๕ ปี เป็นผู้ใหญ่พอจะ ไปทำงานยังที่ต่างๆ ได้ ผู้ที่จะมาบวชเป็นสามเณรก็จะ ลดน้อยลงอย่างมากในอนาคตอันใกล้นี้ และจะก่อให้เกิด ปัญหาการขาดแคลนศาสนทายาทอย่างมากในระยะยาว มีบางท่านก็มองในอีกมุมหนึ่งว่า จะเป็นผลดีที่ทางคณะ สงฆ์ไม่ต้องทำหน้าที่สังคมสงเคราะห์อุปถัมภ์ให้การ ศึกษาแก่เด็กในชนบทที่ฐานะยากจนขาดโอกาสทางการ ศึกษาจึงมาบวชเป็นสามเณรอีก ผู้มาบวชจะเป็นผู้มี ศรัทธาจริงๆ เราจะอบรมได้เต็มที่ อบรมสั่งสอนให้การ ศึกษาจนจบแล้วโอกาสลาสิกขาก็น้อยลง แต่ปัญหาใหญ่ คือว่า ทางคณะสงฆ์เองมีความพร้อมในการอบรมสอน ประชาชนจนมีผู้เกิดศรัทธาออกบวชเป็นจํานวนมาก พอที่จะรักษาวัดรักษาประชาชน รักษาพระพุทธศาสนา ให้มั่นคงได้แล้วหรือยัง หากเราดูตัวอย่างจากประเทศที่เป็นเมืองพุทธ และมีการพัฒนาทางเศรษฐกิจที่รุดหน้าไปก่อนไทยเรา และไม่มีประเพณีการบวชตั้งแต่ยังเด็ก ปรากฏผลดังนี้ ประเทศไต้หวันมีพลเมือง ๒๑ ล้านคน เป็นชาวพุทธ ๑ : ๒,๐๐๐ พอๆ กับเกาหลี ไต้หวัน ทั้งประเทศไทยจะ มีพระภิกษุสงฆ์เหลือเพียงประมาณ ๓๐,๐๐๐ รูป เท่ากับ ใน ๑๐ ของปัจจุบัน วัดในปัจจุบันอาจกลายเป็นวัดร้างถึง ๘๐-๙๐% อะไรจะเกิดขึ้น การวางแผนสร้างศาสนา ทายาทที่มีทั้งปริมาณและคุณภาพจึงเป็นภารกิจสำคัญที่ ด รออยู่ในขณะนี้ การเผยแผ่ศาสนาในต่างประเทศ การเผยแผ่ศาสนาในต่างประเทศในสมัยโบราณ จะเป็นลักษณะไปตายดาบหน้า เมื่อไปก็ไม่คิดกลับ ตั้งใจ จะไปตายที่นั่นเลย เพราะการเดินทางไม่สะดวก เหมือน ที่พระโสณะ พระอุตตระมาเผยแผ่ยังประเทศไทยในสมัย พระเจ้าอโศก ผู้ที่ไปเผยแผ่จึงต้องเป็นผู้ที่มีอุดมการณ์ สูงส่งจริงๆ การเดินทางก็มักอาศัยเส้นทางการค้า เช่น พระพุทธศาสนาเจริญเผยแผ่เข้าในเอเชียกลางและ ประเทศจีนตามเส้นทางสายไหม ยุคหนึ่งชาวมุสลิมมี วิทยาการการเดินเรือที่ก้าวหน้ามาก นักสอนศาสนา ประมาณ ๘๐% ตกประมาณ ๑๖ ล้านคน มีนักบวช ประมาณ ๑๐,๐๐๐ รูป และส่วนใหญ่เป็นภิกษุณี สัดส่วน ของนักบวชต่อพุทธศาสนิกชน คิดเป็น ๑ : ๑,๖๐๐ เกาหลีใต้มีประชากร ๔๕ ล้านคน เป็นชาวพุทธประมาณ ๒๐ ล้านคน มีภิกษุและภิกษุณีรวมประมาณ ๑๐,๐๐๐ รูป สัดส่วนของนักบวชต่อชาวพุทธ คิดเป็น ๑ : ๒,๐๐๐ อิสลามก็ติดตามขบวนเรือสินค้าไปเผยแผ่ศาสนาในหมู่ (ในญี่ปุ่น พระภิกษุสงฆ์มีครอบครัวเกือบทั้งหมด เมื่อ เกาะต่างๆ เช่น อินโดนีเซีย มาเลย์เซีย ตอนใต้ของ เจ้าอาวาสมรณภาพ พระลูกชายก็เป็นเจ้าอาวาสต่อ ฟิลิปปินส์ ในยุคล่าอาณานิคม บาทหลวงชาวคริสต์ก็ หากไม่มีลูกชายก็อาจเป็นพระลูกเขย หรือภรรยาเป็นเจ้า ติดตามขบวนเรือสินค้าและเรือรบ เข้าไปเผยแผ่ศาสนา อาวาสแทน คนทั่วไปไม่มีสิทธิ์ไปขอบวชตามวัดต่างๆ ในประเทศอาณานิคมเช่น ฟิลิปปินส์ อเมริกา แอฟริกา จึงไม่นับในกรณีนี้) เราลองคิดดูว่า ในอนาคตหาก เป็นต้น เป้าหมายในการเผยแผ่ก็คือคนในท้องถิ่น ภาษา จำนวนพระภิกษุสงฆ์ต่อพุทธศาสนิกชนไทยตกประมาณ และวัฒนธรรมที่แตกต่างกันก็ไปเรียนรู้เอาที่นั่นเลย กัลยาณมิตร ๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๒