การทำความดีและการใช้ชีวิต : หน้า 106/132

๑๐๐ หนึ่ง ตัวเราก็ควรจะทำความดีให้มากเช่นเดียวกัน ความสลดใจขึ้นมาว่า การเที่ยวดูมหรสพไม่มีสาระ เพราะความดีเป็นสิ่งประเสริฐ ทำแล้วตัวเราก็ชื่นใจ แม้ ประโยชน์อะไรเลย คนที่กำลังแสดงอยู่นั้น อีกไม่ถึง คนอื่นก็ชื่นใจเช่นกัน ลูกคิดถึงพี่เขาก็เพราะความดีของ ปี ก็จะต้องตายกันไปหมด เมื่อคิดเช่นนั้นแล้วจึงออก เขาจับใจลูก ไม่ใช่เพราะสิ่งใดอื่นเลย เราจึงต้องระวังตัว เราอย่าให้หมดดีได้ หากเราหมดดี ความนับถือตัวเองก็ หมดด้วย แสวงหาโมกขธรรม เรื่องราวต่อจากนั้น คุณแม่คงจะ ทราบแล้วนะคะ ลูกชอบประวัติของท่านตอนนี้มาก และไม่ต้องรวมถึงผู้อื่นเลยว่าจะรู้สึกอย่างไร เพราะทำให้รู้สึกว่าชีวิตเป็นของน้อยจึงต้องใช้ให้คุ้มค่า กับเรา คนเราเจอกันได้ก็จากกันได้ ไม่ควรผูกพันกับ ใครมากเกินไป เพราะจะเป็นห่วงกังวล ใจเป็นอิสระไม่ เต็มที่ เวลามาเกิดเราก็มาคนเดียว ตายก็ตายคนเดียว เราจึงต้องทำตัวเราให้เป็นที่พึ่งแก่ตัวเองให้เต็มที่ด้วย อย่างมีคุณค่า อีกไม่นานก็ต้องตายแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป ไม่กี่ร้อยปี ยุคสมัยที่เราเกิดก็จะเป็นอดีตเป็นสมัยก่อน เป็นสมัยนานมาแล้ว คิดดูแล้วรู้สึกว่าเป็นสิ่งไม่เที่ยงเลย สิ่งที่อยู่กับเราและตัวเราต้องเสื่อมสลายหมด ร่างกาย การสั่งสมบุญสร้างบารมีไม่มีสิ่งใดเป็นอยู่อย่างนั้นตลอดไป คนก็ไม่ใช่สิ่งสวยงาม ลูกว่าถ้าเรามองทะลุเข้าไปเห็น ๓ ดูจากความเสียใจของเราอย่างมากไม่เกิน ๓ อาทิตย์ ก็ เลิกเสียใจแล้วไม่ควรเอาใจเราไปติดที่คนอื่น ทำใจให้อยู่ กับองค์พระอยู่กับตัวเราประเสริฐกว่า ลูกคิดอย่างนี้น่ะค่ะ ไม่มีอะไรแน่นอนเลย แม้แต่ชีวิตของเราเอง วันพรุ่งนี้ จะยังอยู่อีกหรือไม่ก็ไม่สามารถตอบได้ ลูกนึกถึงเรื่อง ของพระโมคคัลลานะกับพระสารีบุตร ก่อนที่ท่านจะ แสวงหาโมกขธรรมท่านเป็นคฤหัสถ์และเป็นเพื่อนกัน วันหนึ่งท่านทั้ง ๒ ได้ไปดูการแสดง ขณะที่ดูอยู่เกิด อวัยวะภายใน เราคงจะต้องร้อง! กันแน่เลยค่ะ เพราะ มันดูน่าเกลียด แล้วก็น่าจะเหม็นด้วย ร่างกายมนุษย์ ทำให้เรารู้สึกสลดใจได้เหมือนกัน คงเพราะอย่างนี้จึง ต้องให้ดูศพเพื่อปลงอสุภะ และข้อคิดข้อสุดท้ายที่ได้จาก การจากลาครั้งนี้คือ ประสบการณ์อันเลวร้ายเมื่อผ่านมา ได้แล้ว มันทำให้เราแกร่งขึ้น และคิดอะไรได้มากขึ้น และเริ่มรู้สึกว่า มันเป็นประสบการณ์ที่ดีด้วยเช่นกัน ที่จริงแล้วคนมักจะได้อะไรที่ดีจากสิ่งที่เราคิดว่าไม่ดี หลายอย่าง แม้ในเรื่องที่ไม่ดีอย่างมาก หากตั้งใจหาเรา จะได้พบสิ่งที่มีคุณค่าแอบแฝงอยู่ในนั้น คุณแม่อาจจะ สงสัยว่า ทำไมลูกไม่รีบคิดได้จะได้ไม่ต้องเสียใจหลายวัน มีพี่คนหนึ่งเคยตั้งคำถามคล้ายๆ อย่างนี้กับลูก ทำนองว่า ลูกก็รู้อะไรหลายอย่าง ทำไมไม่สอนตัวเองให้ความเศร้า โศกหายไป ตอนนั้นกำลังทุกข์อยู่ก็ตอบเขาไปว่า มันก็รู้ หรอกนะ แต่เวลากำลังเป็นอย่างนี้ มันนึกอะไรไม่ออกจริงๆ นึกไม่ออก คิดว่าเป็นเพราะลูกปล่อยให้ความเสียใจหรือ อารมณ์ในด้านลบเข้ามาก่อนจึงสลัดออกยาก แต่ถ้าไม่ เผลอแล้วรีบคิดในด้านดีก่อนก็จะรู้สึกดีกว่า เพราะถ้าใจ ชีวิตเป็นของน้อยจึงต้องใช้ให้คุ้มค่าอย่างมีคุณค่า อีกไม่นานก็ต้องตายแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่ ร้อยปี ยุคสมัยที่เราเกิดก็จะเป็นอดีตเป็นสมัยก่อนเป็นสมัยนานมาแล้ว คิดดูแล้วรู้สึกว่าเป็นสิ่ง ไม่เที่ยงเลย สิ่งที่อยู่กับเราและตัวเราต้องเสื่อมสลายหมด ร่างกายคนก็ไม่ใช่สิ่งสวยงาม ลูกว่า ถ้าเรามองทะลุเข้าไปเห็นอวัยวะภายใน เราคงจะต้องร้อง ! กันแน่เลยค่ะ เพราะมันดูน่าเกลียด กัลยาณมิตร ๑๐๔ มิถุนายน ๒๕๕๒