ความรักและความทุกข์ : หน้า 117/132

เปิดฉากนางเอกก็ต้องพบกับความทุกข์เสียแล้ว พี่สาวพี่ เขยเกิดเสียชีวิตกะทันหันแล้วก็ทิ้งยัยหนูแตงกวาไว้ให้ ใน ความมีน้ำใจกลัวหลานจะมีปมด้อย เลยรับบทเป็นแม่โดย ไม่ต้องเสียเวลาตั้งท้องซะเลย ทางด้านพระเอกก็ไม่ น้อยหน้าหรอกมีแมงปอเป็นลูกสุดรักสุดหวง เป็นพ่อหม้าย เนื้อหอม หลังจากภรรยาที่เขารักมากเสียชีวิตลง พระนาง ทั้งสองจึงต้องชุลมุนอยู่กับการเลี้ยงลูกให้เป็นประชาชน ก็ตาม ใจมันจะแห้งผากขึ้นมาทีเดียว แต่ก่อนเคยชอบรับ อารมณ์อย่างนั้นอย่างนี้ พอถึงตอนนี้ใครจะมาร้องเพลงให้ ฟังก็รำคาญ จะชวนไปดูหนังก็รำคาญ จะร้อง จะรำ จะเล่น อะไร รำคาญไปหมด บางทีข้าวยังไม่อยากจะกินเลยใช่มั้ย ซึมเซารับอารมณ์ไม่ไหวอย่างนี้ เขาเรียกว่าอาการของ “จิต โศก” บางคนนึกว่า ก็แล้วถ้าความรักสมหวัง ก็คงไม่เป็นไร คุณภาพต่อไป คอยจับตาดูแล้วกันครับว่า ฤทธิ์เดชของเด็ก จิตไม่โศกละซี แต่ในความเป็นจริงน่ะมันเป็นไปได้ยาก ในยามที่เขาต้องการหรือไม่ต้องการอะไร ผู้เขียนบทเขา เพราะเรารู้อยู่แล้วทุกอย่างมีของคู่กันมีสุขต้องมีทุกข์แน่นอน ถอดความรู้สึกออกมาได้น่ารักดี เผลอ ๆ หลายท่านอาจ โดนกลลวงจากลูกๆ จอมแสบของท่านเหมือนกับเจ้าหนู น้อยในละครเข้าบ้างแล้วก็ไม่รู้นะครับ หลังจากหนูพิมหรือพิมมาลาต้องรับบทคุณแม่ยัง สาวได้ไม่นาน ก็มีเหตุต้องให้เศร้าโศกอีกครั้งหลังจาก หรืออย่างที่ว่า โลกนี้ล้วนตกอยู่ในกฎของไตรลักษณ์ มันไม่ เที่ยง ต้องเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แตกดับไปเป็นธรรมดา เพราะฉะนั้น ลองว่าใครได้รักอะไรเข้าละก็ ไม่ว่าจะรักคน รักสัตว์ รักสิ่งของ ก็ให้เตรียมตัวโศกเศร้า เจ็บปวดไว้ได้เลย ถ้ารักมากก็โศกมาก เจ็บปวดมาก รักน้อยก็เจ็บปวดน้อย คู่หมั้นคู่หมายมีอันต้องไปรับผิดชอบลูกในท้องของหญิงอื่น รักหลายๆ อย่างก็โศก ก็เจ็บปวดถี่หน่อยนะครับท่านผู้ชม อย่างนี้ที่โบราณเขาบอกว่ามีรักก็มีทุกข์เห็นที่จะต้องเชื่อกัน ล่ะครับคราวนี้ แต่รู้ทั้งรู้แหละนะครับว่าไฟมันร้อน แต่ก็ขอ เอามือแตะๆ ดู หรือมั่นใจหน่อยวิ่งเข้าไปในกองไฟแบบ สมัครใจซะเลย เรื่องความทุกข์หรือความเจ็บปวดไว้ค่อย รักษากันทีหลัง เป็นอย่างนั้นหรือเปล่าครับ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเตือนสติไว้ว่า.... ผู้ใดมีรักถึง ๑๐๐ ผู้นั้นต้องมีทุกข์ถึง ๑๐๐ ผู้ใดมีรักถึง ๑๐ ผู้นั้นต้องมีทุกข์ถึง ๑๐ ผู้ใดมีรัก ง ๕ ผู้นั้นต้องมีทุกข์ถึง ๕ ผู้ใดมีรักถึง ผู้นั้นต้องมีทุกข์ถึง ผู้ใดไม่มีสิ่งอันเป็นที่รัก ผู้นั้นก็ไม่มีทุกข์ เรากล่าว สําหรับเรื่องราวของหนูพิมกับพ่อเลี้ยงชานนท์ พร้อมด้วยแตงกวาและแมงปอจะเป็นอย่างไรก็คอยติดตาม ดูกันต่อไปแล้วกันครับ แต่ขอย้ำว่า อย่าซีเรียส ละครก็คือละคร ขอเพียงแต่ดูแล้วนำมาเป็นอุทาหรณ์สอนตัวเองได้บ้างก็ หรือที่โบราณท่านสรุปไว้ว่า เป็นพอ บางทีเราอาจไม่ต้องเดินทางผิดพลาดเหมือนตัว ละครที่สมมติขึ้นก็ได้ พูดถึงเรื่องความรักนี่มีอานุภาพจริงๆ สามารถ สะกดเหนี่ยวรั้งให้ใจมันติดหนับเชียว ถ้าเจออารมณ์รักเข้าไป โดยปกติใจคนเรานี่ซนเหมือนลิง ชอบคิดโน่นคิดนี่ รับ อารมณ์อย่างโน้น อย่างนี้ เดี๋ยวจะฟังเพลงเพราะๆ เดี๋ยวไม่ เอากินขนมดีกว่า กินอิ่มแล้วไม่เอานอนดีกว่า เดี๋ยวเที่ยวดี กว่า เปลี่ยนไปอยู่เรื่อยๆ ไม่ค่อยอยู่ในอารมณ์ไหนนานๆ แต่เป็นเรื่องแปลกอย่างที่ว่าเมื่อสัมผัสอารมณ์รักเข้าเท่านั้น แหละ ติดหนับเหมือนสิ่งเข้าไปในตัวดิ้นไม่หลุดเชียว ราย ไหนก็รายนั้น ความจริงแล้วไม่ว่าละครหรือเรื่องจริง ตอนที่ไป รักเขายังเป็นเรื่องธรรมดา แต่ถ้ารักเขาแล้วเขาไม่รักเราสิ หรือเมื่อความรักกลายเป็นอื่นเข้า หรือเขาตายจากเราไป ๑ ว่าผู้นั้นไม่มีความเศร้าโศก ปราศจากกิเลสธุลีไม่มีอุปายาส คือความตรอมใจ ความกลุ้มใจ (ขุ.อ. ๒๕ / ๑๗๖ / ๒๒๕) “มากรักก็มากน้ำตา มากรักก็มากทุกข์ หมดรักก็หมดน้ำตา หมดรัก หมดทุกข์" สำหรับพวกเราแล้ว ถ้าคิดว่ายังเป็นปุถุชนธรรมดา ยังไม่สามารถตัดรักได้เด็ดขาด แต่ถ้าหมั่นทำสมาธิ เจริญ มรณานุสติเป็นประจำก็จะทำให้ความรักมามีอิทธิพลเหนือ ใจเราไม่ได้มาก มีสติดี มีความเด็ดเดี่ยว ก็จะมีจิตโศกหรือ เจ็บปวดน้อยกว่าคนอื่น นึกถึงความตายได้เมื่อไร ความรัก ความโศกก็จะคลายได้เอง และกลับต้องเร่งสร้างความดียิ่งๆ ขึ้นไป ถ้ามีสติอย่างนี้จะรักแรกหรือรักสุดท้าย รับรองไม่ เจ็บปวดหรอกครับ อย่างมากก็แค่ซึมและเสียดายเวลาการ สร้างความดีไปเล็กน้อยเท่านั้นเอง กัลยาณมิตร ๑๑๕ มิถุนายน ๒๕๕๒