พุทธเจดีย์และพีระมิด : หน้า 85/132

ยังถือว่าเป็นผู้ให้ความคุ้มครอง และมีอำนาจเหนือกว่า ตะวันอีกด้วย และสำหรับคำถามที่ว่า ทำไมจึงถือว่าพีระมิดเป็น Dying Treasure นั้นตอบได้ว่า เนื่องจากในพีระมิดเป็น ที่บรรจุไว้ซึ่งสภาพร่างกายที่ไร้วิญญาณ คงไว้แต่สิ่งที่ ถือว่าเป็นเพียงสภาพซากของร่างกายที่เคยงดงาม เคย ทรงอำนาจ ของใช้ที่เคยใช้ สมบัติที่เคยถูกครอบครอง เท่านั้น แตกต่างกับเจดีย์ทั้งหลาย ที่ภายในหากไม่บรรจุ พระพุทธรูป ก็บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งพระพุทธรูป นั้นถือเป็นการดำรงอยู่ที่เป็นอมตะ มีความเป็นอมตะ ณ อายตนนิพพาน สามารถทำหน้าที่รองรับ และส่งผ่าน กระแสแห่งอายตนนิพพานได้เสมอ ไม่ว่ากาลเวลาจะผัน ผ่านไปนานเท่าใด หรือแม้เป็นพระบรมสารีริกธาตุ แม้ เป็นเพียงธาตุดินของพระพุทธองค์ที่เหลืออยู่ แต่เป็น ธาตุที่ถือเป็นส่วนหนึ่งของพระสรีระ ระหว่างพระสรีระ ติดต่อกันได้เสมอ เพียงแต่พลังใจของปุถุชนไม่แก่กล้า พอที่จะเชื่อมไกลได้ถึงนิพพาน จึงพากันเอาใจมาไว้ตรง กลางตัวแล้วอาศัยเชื่อมโยงกับพระพุทธรูป โดยเฉพาะ กับพระพุทธรูป ณ จุดกึ่งกลางด้วยการระลึกนึกถึงท่าน ไว้ตรงกลาง แล้วภาระแห่งการเดินทางสู่อายตน นิพพานก็พลันถูกถ่ายไปเป็นภาระของพระพุทธรูป หรือ รูปแห่งพุทธะพระองค์นั้นเป็นผู้นำพาไป โดยทุกขั้นตอน ผูกสัมพันธ์กันไว้ ณ กึ่งกลางใจ ตรงกลางกายของ มนุษย์ทุกคน ตามทฤษฎีที่เรียกว่า Theory of The Center จึงถือได้ว่า พุทธเจดีย์นั้นเป็น Living Treasure ตราบใดที่โลกนี้ยังมีผู้คนผู้ศรัทธาในพระพุทธศาสนา รู้จักนำใจวางไว้ ณ กึ่งกลางกายของตน และมีพุทธเจดีย์ ตราบนั้นการติดต่อถึงอายตนนิพพานย่อมเป็นไปได้ ตลอดเวลา ในขณะที่แม้ร่างของบูรพกษัตริย์ในพีระมิด จะ ณ จุดกึ่งกลางของเจดีย์ จุดกึ่งกลางของพระพุทธรูปใด ๆ ณ กึ่งกลางฐานของเจดีย์ จึงถือเป็นจุด ถ่ายทอดพลังได้ตลอดเวลา อีกทั้งทฤษฎีที่ว่าด้วยความเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์กับนิพพานนั้นกระทำ ได้โดยผ่านจุดกึ่งกลางกาย ใช้เส้นทางสายกลางเป็นทางเดินของใจ ติดต่อกันได้เสมอ กับจุดกึ่งกลางตรงที่ประดิษฐานนั้นกระแสแห่งพุทธะ หรือ สามารถส่งทอดพลังกันไปมาระหว่างสุริยาได้ พลังนั้นก็ ภาวะแห่งธรรมกายอรหัตจะถูกส่งทอดมายังพระบรม สารีริกธาตุนั้น ทำให้พระบรมสารีริกธาตุทรงพลานุภาพ เป็นไปจำกัด จำเพาะอยู่เพียงสุริยจักรวาลเท่านั้น และ เป็นพลังแห่งการเวียนว่ายตายเกิด พลังที่ห่อหุ้ม คลุม ได้ประหนึ่งเป็นองค์จริงของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตาม ครอบ และแฝงเร้นด้วยโลภะ โทสะ โมหะ อันเป็นเหตุ ปรัชญาที่ว่า ภาวะแห่งพระพุทธเจ้า ต้องเป็นการ แห่งทุกข์ ย่อมมิใช่พลังที่ก่อให้เกิดความสุขอันไพบูลย์ได้ ผสมผสานกันเป็นอันดีระหว่างพระสรีระอันประเสริฐกับ ในขณะที่พุทธเจดีย์มีความหมายมุ่งสู่อายตนะนิพพาน พระธรรมกาย เช่นนี้ ณ จุดกึ่งกลางของเจดีย์ จุดกึ่งกลางของ พระพุทธรูปใดๆ ณ กึ่งกลางฐานของเจดีย์ จึงถือเป็นจุด ถ่ายทอดพลังได้ตลอดเวลา อีกทั้งทฤษฎีที่ว่าด้วยความ เชื่อมโยงระหว่างมนุษย์กับนิพพานนั้นกระทำได้โดยผ่าน จุดกึ่งกลางกาย ใช้เส้นทางสายกลางเป็นทางเดินของใจ กัลยาณมิตร สถานที่ที่ความทุกข์ใดๆ เอื้อมมือไปไม่ถึง ฉบับหน้า จะขออนุญาตคุยกันในเรื่องของพลังงาน อันยิ่งใหญ่ของพุทธเจดีย์ทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งของ “มหาธรรมกายเจดีย์ เจดีย์ที่ทรงความหมายยิ่งใหญ่ต่อ มวลมนุษยชาติ" ๘๓ มิถุนายน ๒๕๕๒