เสรีภาพและความรับผิดชอบในสังคม : หน้า 19/204

นักประชาธิปไตย พระองค์ทรงเห็นว่าแม้คนเราจะมี ความคิด อุดมการณ์ที่ต่างกัน แต่ก็สามารถร่วมมือ กันสร้างชาติให้เจริญได้ มีเสรีภาพในขอบเขตที่ไม่ ก่อความเดือดร้อนแก่ผู้อื่น หากใช้เสรีภาพจนได้ ขอบเขตย่อมก่อให้เกิดความเสียหายแก่ประเทศ อย่างมหาศาล โดยเฉพาะความคิดเห็นที่ผ่านสื่อมวลชน นักคิด นักเขียน เพราะถ้าประชาชนได้ข้อมูล ข่าวสารที่ผิดพลาด ทำให้ตัดสินใจผิดพลาด สามารถ ทำลายความมั่นคงทางวัฒนธรรมที่ดีงามลงไปได้ ดั่ง พระราชดำรัสว่า “นักเขียน นักประพันธ์ งานสำคัญก็คือ แสดงความคิดของตนออกมาเป็นเรื่องชีวิตหรือเรื่อง แต่งขึ้นมา เพื่อให้ผู้อื่นได้ประโยชน์คือความรู้บ้าง บันเทิงบ้าง นักแสดงความคิดสำคัญมาก เพราะว่ามี อิทธิพลต่อชีวิตของมวลมนุษย์ อาจทำให้เกิดความคล้อย ตามไปและตัวท่านเชียนดีก็ยิ่งคล้อยตามกันมาก ฉะนั้น อุดมคติ ความซื่อสัตย์สุจริตในความคิด และความบริสุทธิ์ในความคิดจึงเป็นเรื่องสำคัญ ดั่ง บทความกลั่นกรองไร้ในสมองว่า สิ่งที่เขียนออกมาจะไม่แสลง ไม่ทำลายความคิด ของประชากร ไม่ทำลายผู้อื่นและตนเอง คือมีเสรีภาพใน การเขียนอย่างเต็มที่ในขอบเขตของศีลธรรม ...” พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นนัก ... ประชาธิปไตย นักต่อสู้เพื่อประชาชนดังที่ทรงถ่ายทอด อุดมการณ์ผ่านพระราชนิพนธ์ “นายอินทร์ ผู้ปิดทองหลัง พระ” ว่า ไม่รู้จักกลัว ไม่รู้จักหวาด กล้าหาญแต่ไม่ เหี้ยม สู้ศัตรูทั้งภายนอกภายในอย่างไม่ท้อถอย ไม่น้อยใจ ไม่หยุดยั้ง รุกรันฟันฝ่า เหมือนที่ทรงขับเคลื่อนกองทัพ ของพระองค์ออกไปต่อสู้กับความยากจนให้กับประชาชน ทรงมุ่งมั่นจะขับความยากจนให้หมดสิ้นไปจากแผ่นดินไทย หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ ปลูกต้นไม้แห่ง 15 คุณธรรม หยั่ง หยั่งรากแก้วยึดแผ่นดินเอาไว้ในอ้อมพระหัตถ์ ซึ่งมีเพียงแผนที่ประเทศไทยและดินสอแท่งน้อยเป็นอาวุธ เสด็จพระราชดำเนินไป ณ ที่หนใด ก็มีแต่เสียงผู้คนโห รองถวายพระพร “ขอทรงพระเจริญ! ขอทรงพระเจริญ!" ด้วย สีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความจงรักภักดี ภาพที่ประชาชนทุก เชื้อชาติศาสนาหมอบกราบพระบาทอยู่แทบแผ่นดิน ฝูง ชนที่ห้อมล้อมพระองค์อยู่อย่างเนืองแน่น ฝนตกลงมาก็ ไม่มีใครถอยหนี ยิ่งดึกฝูงชนก็ยิ่งเนืองแน่นทับทวิ พระองค์ก็ทรงงานต่อไปอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย จนหยาด พระเสโทไหลรวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับหยาดฝน กลายเป็น ธารน้ำใสไหลไปชุบชีวิตไพร่ฟ้าประชาชน เป็นภาพของ มหาราชผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงชนะเหนือจิตใจประชาชนอย่าง แท้จริง ผู้นำประเทศแต่ละประเทศต่างก็เลือกระบอบการ ปกครองที่คิดว่าเหมาะสมสำหรับประเทศและประชาชน ของตน แต่ขณะเดียวกันผู้นำประเทศส่วนใหญ่กลับ ไม่ค่อยฟังเสียงและความต้องการที่แท้จริงของประชาชน กัลยาณมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕ om