ทายาทแห่งกรรม : หน้า 125/204

ทายาทแห่งกรรม : ป.ปกต ขอดวงตา..ข้าคืนมา 9(& สิงหาคม พ.ศ.๒๕๔๔ อาจารย์ไมตรี สะท้าน หรืออาจารย์โต ต้องปิดโรงเรียนสอนกวดวิชา ภาษาอังกฤษของเบาหนิงวัน เพื่อเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปจังหวัดยะลา เพราะวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของบุคคล ที่เขารักมากที่สุดคือคุณแม่ วันเกิดในปีนี้ คุณแม่อายุได้ ๗๗ ปี ท่านกำลังป่วยหนักต้องการกำลังใจ อาจารย์โตตั้งใจที่ จะไปกราบเท้าท่าน ไปพูดคุยให้ท่านอยู่ในบุญและนึกถึง บุญที่เคยทํามาให้มากๆ และให้ท่านได้ทำบุญใหญ่เพิ่มคือ บุญทอดกฐินสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีด้วย เพราะ ที่พึ่งของแม่ในยามนี้ คือบุญเท่านั้น “โตหรือลูก....!” แม่ใช้มือลูบไปตามแขนและใบหน้า ของลูกชายเบาๆ แทนการมองเห็นเมื่อได้ยินเสียงและจำได้ ว่าลูกชายมาหา ทุกๆ สองชั่วโมง พยาบาลที่คอยดูแลจะต้องมา พลิกตัวให้คนไข้ เพราะผู้ป่วยอาการหนัก ไม่สามารถ ช่วยเหลือตัวเองได้เลย หลายโรคกำลังรุมเร้า สมองฝ่อ อย่างรวดเร็ว น้ำในสมองในท้องมีมาก กระดูกผุทั้งตัว และที่สำคัญ ดวงตาคู่นั้นของแม่ข้างขวาบอดสนิท ข้างซ้าย พล่าจนมองแทบไม่เห็น "โอ๊ย...โอ๊ยๆ.." เสียงร้องอันแสนทรมานของแม่ ทำให้หัวใจของอาจารย์โตสุดจะทานทนได้ เหมือนมีมีด มากรีดตรงหัวใจ เขาวิ่งพล่านไปรอบเตียงคนป่วย แม่เจ็บ แต่เราปวดร้าว..!! แม่เรานะเรารัก..! เขาช่วยอะไรแม่ไม่ได้ น้ำตาไหล หลุดปากตะโกนเพราะลืมตัว “อย่า....ทำอะไร กามนิต ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕ ๑๒๓