การเข้าถึงฉากหลัง : หน้า 114/204

เป็นบ่าวเป็นทาสเขาไปทั้งชาติ เอาตัวรอดไม่ได้ เรียกว่า ตัณหา ทาโส อทานิส ไม่ผิดล่ะ ไม่คลาดเคลื่อนเลยทีเดียว เพราะอะไร เพราะไม่รู้ฉากหลัง ก็เป็นบ่าวเป็นทาสเขาตาย ถ้ารู้ฉากหลัง บังคับฉากหลังได้ล่ะก็ ก็เลิกเป็น บ่าวเป็นทาสเขา มันก็เป็นเจ้าเป็นนายเขาบ้าง นี่เป็นชั้นๆ นะ ให้เข้าใจทีเดียว ให้เข้าใจให้แน่ ทีเดียว เมื่อเข้าใจแน่ล่ะก็ เราจะต้องเริ่มต้นในชาตินี้ทีเดียว เรารอไว้ไม่ได้ ถ้าว่าชาตินี้ยังไม่รู้ฉากหลัง ยังไม่พบฉากหลัง เราจะต้องยอมตายต้องเข้าถึงฉากหลังให้ได้ เราจะต้อง ยอมตาย ต้องเข้าถึงฉากหลังให้ได้..." พักกน (ทานานุโมทนากถา (นากหลัง) วันลังคารที่ ๓ ที่ ๓ เมษายน พุทธศักราช ๒๔๙๙) พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำนอกจากท่าน จะเป็นครูผู้สอนอย่างยอดเยี่ยมแล้ว ท่านยังผักตนเองโดย ปฏิบัติธรรมเอาชีวิตเป็นเดิมพันด้วย ดังบางข้อความของ ท่านดังนี้ “ในพรรษาที่ ๑๒ แต่พอได้ถึงพรรษาก็มาหวน ระลึกขึ้นว่า ในเมื่อเราตั้งใจจริงๆ ในการบวช จำเดิมอายุ ๑๙ เราได้ปฏิญาณตนบวชจนตาย ขออย่าให้เราตายใน ระหว่าง ก่อนบวช บัดนี้บอกลามาถึง ๑๕ ปี เข้าพรรษานี้แล้วก็พอแก่ความประสงค์ของเราแล้ว บัดนี้ ของจริงที่พระพุทธเจ้าท่านรู้ท่านเห็น เราก็ยังไม่บรรลุยัง ไม่รู้ไม่เห็น สมควรแล้วที่จะต้องกระทำอย่างจริงจัง เมื่อ ตกลงใจได้ดังนี้แล้ว วันนั้นเป็นวันเพ็ญกลางเดือน ๑๐ ก็ เริ่มเข้าโรงอุโบสถแต่เวลาเย็น ตั้งสัจจาธิษฐานแน่นอนลง ไปว่า ถ้าเรานั่งลงไปครั้งนี้ไม่เห็นธรรมที่พระพุทธเจ้า ต้องการเป็น อันไม่ลุกจากที่นี้จนหมดชีวิต... ประมาณ ครึ่งหรือค่อนคืนไม่มีนาฬิกาก็เห็นผังจริงของพระพุทธเจ้า...." (นิตยสารมงคลสาร ๑ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๐๗) ๑๑๒ ยาณมิตร ธันวาคม พ.ค. ๒๕๕ “ถ้าไม่หยุดก็เข้าไปถึงธรรมกายไม่ได้ เขาถึง ธรรมกาย ๔๐ กว่านะ เราเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ทำกับเขา ไม่ได้เชียวหรือ? ทำไมจะไม่ได้ ทำจริงเข้า ทำไม่จริง ต่างหากล่ะ มันไม่ได้ จริงละก็ได้ทุกคน จริงแค่ไหน? แค่ชีวิตสิ เนื้อเลือดจะแห้งเหือด หมดไปไม่ว่าเหลือแต่กระดูก หนัง ช่างมัน ถ้าไม่ได้ ไม่ ลุกจากที่ นี่จริงแค่นี้ ได้ทุกคน ฉันเอง ๒ คราว ไม่ได้ตายเถอะ นึ่งพอถึงกำหนด เข้า ก็ได้ ไม่ได้ตายเถอะ นึ่ง พอถึงกำหนด ก็ได้ ไม่ตาย ลักที..." (หลักการเจริญภาวนา สมถวิปัสสนากรรม^าน) “เวลานี้เขาว่าสมภารวัดปากน้ำกำลังสู้กับความแก่ ความตาย สู้จริงๆ ผู้เทศน์นี่แหละ ๒๒ ปี 4 เดือนเศษแล้ว ๘ เดือน ๗ วัน วันนี้แล้ว วินาทีนี้ไม่ได้หยุด เพียรสู่ความ แก่ความตาย ไม่ได้ถอยกันเลย...ที่สมภารวัดปากน้ำรบกับ พระยามัจจุราช รบความแก่ความตายรบเท่านี้ แก้ให้เป็น อย่างนี้ ถ้าไม่เป็นอย่างนี้สมภารวัดปากน้ำไม่แรมราตรีที่ อื่นละ ยอมตาย ไม่ถอยกันเลย....” (ปัพพโตเมคาถา วันที่ ๒๘ มีนาคม พุทธศักราช ๒๔๙๗) ก้มแมมมัคปฐมกิ555ม ฟู่เอ!(เวิกเข็มเกินพัน พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (หลวงพ่อวัด ปากน้ำภาษีเจริญ) เป็นบุคคลตัวอย่างที่จริงจังกับการปฏิบัติ ธรรม ทุ่มอุทิศเลือดเนื้อค้นพบวิชชาธรรมกายของ พระพุทธองค์ด้วยชีวิต และเผยแผ่วิชชาธรรมกายจนเป็น ที่ประจักษ์แก่ชาวโลก ท่านจึงเป็นต้นแบบของนักปฏิบัติ ธรรมที่เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ผู้สมควรเป็นแบบอย่างในการ ต่าเนินชีวิตสู่ความบริสุทธิ์หลุดทันตลอดไป