การศึกษาและการพัฒนาตนเอง : หน้า 142/204

ธรรมะกับการศึกษา : ณัช - โฟกัส ภาพ : เฉลิมพล สัมฤทธิ์ วรรณนรี หรือ มิ้ม เป็น เด็กธรรมดาๆ ที่ไม่ได้มีพรสวรรค์อะไร แต่คุณแม่ของเธอมักจะบอกว่า “ยิ้ม มีพรแสวง” เพราะไม่ว่ายิ้มจะคิดทำ อะไรเป็นต้องทำให้สำเร็จจนได้ คำ กล่าวนี้มีจุดเริ่มต้นมาจาก ในช่วงวัย ประถม ยิ้มต้องย้ายมาเรียนที่ โรงเรียนเซนต์โยเซฟ ทั้งๆ ที่เธอไม่ มีความรู้ภาษาอังกฤษมาก่อนเลย ซึ่งผิดกับเพื่อนทั้งห้องที่เรียนมา ตั้งแต่อนุบาลแล้ว จึงสามารถกล่าว ได้ว่า ในขณะนั้นเธอมิได้เพียงเริ่ม วรรณนรี ไตรเนตร นักเรียนทุน AF5 ต้นเรียนรู้จากศูนย์เท่านั้น หากเทียบ กับเพื่อนๆ แล้ว แต่เธอเริ่มจากค่าว่า “ติดลบ” ก็ว่าได้ * เห็นคุณแม่เล่าว่า ดอนยิ้ม ย้ายมาเรียนชั้น ป.๒ ที่เซนต์โยเซฟ ใหม่ๆ ยิ้มไม่ได้เรียนภาษาอังกฤษมา เลย แต่เพื่อนทั้งห้องมีพื้นภาษาอังกฤษ กันหมด เพราะเขาเรียนกันตั้งแต่ อนุบาล ตอนนั้นยิ้มทำอย่างไร ? ยิ้มเข้าไปเรียนก็รู้ทันทีว่า ยิ้มอ่อนกว่าคนอื่นเยอะ ไม่มีพื้น อะไรมาเลย เพราะโรงเรียนเก่ายิ้ม ไม่ได้สอนภาษาอังกฤษจนถึง ป.๓ มิ้มเลยต้องตั้งใจเรียนอย่างหนัก พยายามขวนขวาย ตั้งใจเรียนมากๆ ต้องทำงานหนักในเรื่องภาษาอังกฤษ มากกว่าคนอื่นเขาหลายเท่า แต่ยิ้ม คิดว่ายิ้มต้องทำได้ และก็พยายาม ทำทุกวิถีทางให้เรียนทันเพื่อน ซึ่ง ตอนนั้นคุณแม่ก็จะเข้าใจและส่งเสริม โดยการหาครูมาสอนพิเศษภาษา อังกฤษมาให้ * แล้วตอนหลัง เก่งภาษา อังกฤษจนมาอยู่ในระดับแนวหน้าได้ ©๘๐ กันยาณมิตร ชันวาคม พ.ศ. ๒๕๕®