ความเปราะบางของชีวิตมนุษย์ : หน้า 165/204

ได้ ๒ ปีแล้วแต่วก็ไม่เคยลืมสิ่งที่พ่อแม่ปู่ย่าตายายสอน มาตั้งแต่เด็ก เพราะชีวิตในเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์กมี อันตรายเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา แรงเหวี่ยงทำให้วล้มลงไปนอนกับพื้น หน้าต่าง ห้องทำงานหลุดกระเด็นอ้าวๆ ออกจากตัวดึกต่อหน้าต่อตา โต๊ะท่างานถูกแรงดูดออกไปนอกหน้าต่างที่ว่างอันเวิ้งว้าง ข้างนอกอย่างรวดเร็วจนวรีภาวนาขออย่าให้มันดูดเธอออก ไปข้างนอกด้วยเลย "เกิดอะไรขึ้น ??" แม้จะมีค่า ถามรออยู่ที่ริมปีปาก แต่วก็ไม่มีเวลาหาคำตอบ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เธอ ตั้งใจจะวิ่งเข้าไปในลิฟท์แต่มีคนเข้าไปในนั้นแน่นอยู่แล้ว ลงมากี่ชั้นๆก็มีคนเต็มไปหมด จนกระทั่งมีคนและเปลว ไฟพุ่งออกมาจากลิฟท์ตัวหนึ่ง เธอจึงตัดสินใจใช้บันไดหนี ไพ่เพียงอย่างเดียว วรีวิ่งลงมาแทบจะสองขั้นต่อก้าวอย่างไม่กลัว คว่ำตีลังกา เธอฉวยได้แต่โทรศัพท์มือถือเท่านั้น เสียง โทรศัพท์ดังรัวแสดงว่ามีใครโทรเข้า แต่ไม่มีเวลาเปิดเครื่อง หรือพูดอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างต้องแข่งกับเวลาและพญา มัจจุราช พอลงมาถึงชั้นที่ ๓๐ - ทุกคนเริ่มเดินลงช้าๆ เพราะมีกลุ่มควันพวยพุ่งตลอดเวลาจนแทบมองไม่เห็น ขั้นบันได แต่ก็พยายามเกาะเกี่ยวกันและกันไว้และเดินลง มาให้ได้ ระบบฉีดน้าของอาคารพรมฝอยน้าให้ชุ่มชื้น ทว่าควันหนามากขึ้นๆ จนหายใจลำบาก เสี้ยววินาทีหนึ่ง วรีคิดถึงชีวิตที่ผาสุกยามเด็ก พ่อ แม่พานั่งเรือไปหาตายายที่ชัยนาท ไปกราบพระและทำบุญ ที่วัดประจำตระกูล นึกถึงสายน้ำยามเย็นของเจ้าพระยา แสงแดดสะท้อนหลังคาโบสถ์ฟากแม่น้ำตรงข้ามดูเงียบ สงบเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งตรงกันข้ามกับโลกนี้สิบสิบ เสียงผู้คนกรูเกรียวโกลาหลทำลายฝันกลางวัน ทั้งให้วรอยู่กับความจริงที่กำลังทำลายความเป็นจริงของ โลกยุคใหม่จนหมดสิ้น พอมาถึงขั้นที่ ๑๕ มองเห็นคนนั่ง รถเข็นอยู่ตรงทางออกแต่ทุกคนมัวเอาตัวเองรอดไม่มีใคร มีเวลาช่วยใครเลย เธอได้แต่อธิษฐานขอให้ผู้ชายคนนั้น ปลอดภัย ขอให้ใครมาช่วยเขาทีเถิด....... เมื่อมาถึงพื้นสิน ทั้งตำรวจและพนักงานดับเพลิง รอช่วยเหลือเต็มที่ อยู่ข้างหน้า ท่าม กลางหมอกควันดำา ทุกหนแห่ง พวก เขาบอกให้วรีรอ ตรงนี้ เพราะตรงนี้ เป็นจุดที่ปลอดภัย ที่สุดแล้ว แต่เธอไม่ เชื่อ ตั้งหน้าวิ่งสุด ชีวิต ไม่กี่นาที ต่อมา เสียงระเบิด ดังราวกับมีใครถอด สลักลูกระเบิดพันๆ ดันกลางสนามรบ ดึกเวิลด์เทรดเหนือเริ่มถล่มทะลาย รถตำรวจต้องวิ่ง ถอยหลังโดยด่วน แต่วที่มองไม่เห็นกลุ่มตำรวจและ พนักงานดับเพลิงที่ยืนอออยู่หน้าตึกเรียกเธอให้รอรถ พยาบาลเมื่อลักครู่นี้เลียแล้วเพราะซากตึกลงมากองตรงที่ ที่พวกเขายืนออกันอยู่เสียงคนร้องหวิดตะโกนฟังไม่ได้ศัพท์ ทุกคนออกวิ่ง วิ่งและวิ่งออกไปให้ไกลที่สุดจาก จุดที่เจริญสูงสุดของโลกแห่งหนึ่ง มีบางคนรีบออกจาก เกาะแห่งนี้ขึ้นเครื่องบินกลับประเทศบ้านเกิดเมืองนอน ของเขาในสวีเดนทันที ภายนอกอาคารมีแต่ความมืดมีดสนิทดุจราตรี กาลทั้งๆที่เป็นเวลาเก้าโมงเช้า ไฟฟ้าดับ ทุกอย่างกลาย เป็นขยะและเถ้าถ่านจนต้องปิดจมูกแน่นสนิท วรรู้แล้วว่าชีวิตมนุษย์นั้นเปราะบางเพียงไร ค่า พระที่เธอเคยได้ยินผ่านๆหูมานานแล้วว่า ชีวิตเป็นของน้อย สั้น เร็ว และอันตราย ไม่มีวันอีกแล้วที่วรจะประมาทค่า พระ และคิดว่า ชีวิตเป็นเรื่องธรรมดา น.ส ต้องถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเขามีชีวิตรอด มาได้อย่างไร ภาพเกิดชึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนมีใครคอย กดปุ่มไว้ไม่ให้เขาลืมเหตุการณ์วันที่ ๑๑ กันยายนปีนี้ง่ายๆ ติดยาณมิตร ธนวาคม พ.ศ. ๒๕X41 @๖๓