เหตุการณ์ที่เวิลด์เทรด : หน้า 166/204

ทั้งๆที่เขาอยากจะ ลืม มัน ให้ หมด เหมือนยางลบลบ ตัวหนังสือให้หาย เกลียง ถอยหลังไป เวลา ๘.๓๐ นาฬิกา นิลมาถึงที่ทำงาน เหมือนทุกวัน เวลา ทำงานเริ่ม ๙.๐๐ นาฬิกา เพื่อนร่วม งานจึงยังมาไม่ถึง วันนี้ บิลเพื่อนรัก มองเขาคงมาสาย เล็กน้อยอย่างเคย บริษัทที่นีลทำงานอยู่ชื่อ เอวอน เป็นบริษัท นายหน้าประกันภัย อยู่บนชั้น ๑๐๓ ของตึกเวิลด์เทรด ทางใต้ซึ่งเป็นตึกแฝดคู่กับดึกเหนือ พอนิลมาถึงก็ชงกาแฟ แก้วหนึ่ง นั่งหน้าคอมพิวเตอร์เปิดดูอีเมล์ ขณะที่เขากำลังจะลงมือตอบอีเมล์ของลูกค้าจาก กัวเตมาลาอยู่นั้น ทันใด แสงแลบแปลบขึ้นมาทำให้เขาสะดุ้ง ดึกสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น มองเห็นเปลวไฟสีส้มพวยพุ่งอยู่ นอกหน้าต่างพร้อมๆ กับควัน และข้าวของที่ปลิวว่อน มาจากชั้นบนๆกระดาษติดไฟและขี้เถ้าคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาไม่รู้ว่าเครื่องบินล่าหนึ่งกำลังซน กเหนือ นิลรู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ผ่านหน้าต่างเข้ามา เขาคิดว่าดึกใต้ของเขาเองที่ไหม้ไฟไม่ใช่ดึกเหนือ แต่น่า แปลก ที่ไม่มีเสียงสัญญาณเตือนภัยอย่างที่เคยซักซ้อมกัน มากรณีเกิดวินาศกรรม ทุกอย่างเงียบสงัดไม่มีเสียงประกาศ ภาวะฉุกเฉินใดๆทั้งสิ้น ไม่มีใครบอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นิลรู้ว่าเขาอยู่ ตรงนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ความคิดหลายๆ อย่างที่เคยผลัด กันขึ้นมาแน่นสมองในแต่ละวันหายหมดเหมือนมีใครมา ลบข้อความออกไป เผน! พนักงานเอวอนมีทั้งหมด ๑,๑๐๐ คนแต่วันนั้น ด๖๔ ลัดขาม ขิตว ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๔ คนส่วนมากยังมาไม่ถึง นีลกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนวิ่ง ตรงไปที่บันไดอาคารอย่างรวดเร็ว มันเป็นทางลงแคบๆ ขอบสีเหลือง คนอื่นๆ อีกสองสามคนวิ่งตามลงมาด้วย ไม่มีเสียงประกาศอยู่ดีและไม่มีใครอื่นนอกจากนี้วิ่งตามลง มาจนนิลอดคิดไม่ได้ว่าเขาตื่นเต้นเร็วเกินไปกระมัง แต่เขาก็ยังคงวิ่งลงบันไดต่อไปและเมื่อวิ่งลงมา ถึงชั้น ๗๐ มีเสียงประกาศดังชัดเจนว่าดึกยังมั่นคงแข็ง แรงไม่จำเป็นต้องวิ่งหนี ผู้หญิงที่วิ่งลงบันไดมาด้วยกันกับนิลบอกว่า “คุณเชื่อเขาเรอะ? หนีเถอะ!" ถึงๆๆ เสียงวิ่งลงบันไดจึงยังคงดังถ้องทางเดิน แคบๆ ต่อไป พอลงมาอีกสามชั้นถึงชั้นที่ ๖๗ เสียง กัมปนาทของเครื่องบินยูไนเต็ด แอร์ไลน์ ๑๗๕ บินชนดึก เวิลด์เทรดใต้เหนือศีรษะ เที่ยวบิน ๑๗๕ พาคน ๖๕ คนขึ้นจากสนามบิน โสแกนในบอสตัน ๑๕ นาทีหลังเที่ยวบินอเมริกันแอร์ไลน์ - ที่พุ่งชน กเวิลด์เทรดเหนือ ๑๑ ตอนแรก นีลกับคนอื่นๆ ที่วิ่งลงบันไดมาด้วย กันคิดว่าเหตุมันเกิดที่ด้านล่างของตัวดึกใต้ เพราะมัน มีเลียงดังอย่างเหลือเชื่อที่นีลว่าเป็นเสียง “ระเบิด” ทำ ให้ ดึกลั่นร้าวราวจะแตกหัก และพายุหมุนท่ออากาศร้อน ทอร์นาโด กลุ่มควัน ฝ้าเพดานและสะเก็ดแห้งๆบนฝา ผนังปลิวว่อนตกเกลื่อนกล่นตามชั้นบันได “ตรงหน้าผม ฝาผนังปริแยกจากข้างล่างขึ้นมา หาพวกเรา” นีลระทึก ท่ามกลางความตกใจกลัวเหลือขนาด ทุกคน ตะลีตะลานวิ่งขึ้นไปชั้นบนอีก แต่มีผู้ชายสองสามคนกำลัง ควบคุมฝูงคนที่กำลังแตกตื่นว่ามีทางเดียวที่จะหนีได้คือ ลงไปข้างล่างเท่านั้น วิ่งลงไปคราวนี้ทางลงไม่ได้เปิดโล่งให้พวกชั้นบนๆ เสียแล้ว เพราะมีคนลงบันไดแน่นขนัดไปหมดจนทุกคน ได้แต่ก้าวทีละนิดๆ ลงไปพร้อมกัน ไม่มีใครกล้าใช้ลิฟท์ เพราะเปลวไฟพวยพุ่งออกมาอย่างน่ากลัวตลอดเวลา นิลแน่ใจว่าเขาและคณะเป็นกลุ่มสุดท้ายของดึก ที่รอดชีวิต มีแต่นักดับเพลิงเท่านั้นที่วิ่งสวนขึ้นไป แต่ละ คนแบกของหนักคนละหลายกิโลกรัมอย่างน่าเห็นใจยิ่ง