พระโพธิสัตว์และการทำทาน : หน้า 90/204

ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ใน พระนครพาราณสี พระโพธิสัตว์บังเกิดในตระกูลเศรษฐีในนครนั้น พออายุ ๑๖ ปีก็สำเร็จในศิลปะทั้งปวง เมื่อบิดาล่วงไป พระโพธิสัตว์ นั้นดำรงอยู่ในตำแหน่งเศรษฐีให้สร้างโรงทาน 5 แห่ง คือ ที่ประตู เมืองทั้ง ๔ ประตู ๔ โรงทาน ท่ามกลางพระนคร • โรงทาน ที่ ประตูนิเวศน์ของตน ๑ โรงทาน แล้วให้มหาทาน รักษาศีล รักษา โบสถกรรม อยู่มาวันหนึ่งในเวลาอาหารเช้า เมื่อคนใช้น่าเอาโภชนะ อันเป็นที่ชอบใจมีรสเลิศต่าง ๆ เข้าไปให้พระโพธิสัตว์ ขณะนั้นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งเมื่อล่วงไป ๗ วัน ได้ ออกจากนิโรธสมาบัติ กำหนดเวลาภิกขาจารแล้วคิดจะไปยังเรือนของพาราณสี เศรษฐี ห่มจีวรถือบาตรดินแล้วก็เหาะมาทางอากาศด้วยฤทธิ์ มายืนอยู่ที่ประตู เรือน เศรษฐีโพธิสัตว์เห็นแล้วก็เลื่อมใสอยากทำทาน จึงให้คนใช้น่าภัตตาหาร ไปถวาย วสวัตตีมารได้รู้ถึงบุญมหาศาลจึงเข้าขัดขวางเนรมิตหลุมถ่านเพลิง ขึ้นขวางทางไว้ ไม่ว่าเศรษฐีจะส่งใครไปถวายก็ตาม ทุกคนต้องวิ่งโร่กลับมา ด้วยความกลัว จนท่านเศรษฐีต้องไปเอง เมื่อเห็นหลุมถ่านเพลิงท่านเศรษฐีก็ไม่ได้ย่นย่อต่ออุปสรรคอันน่า สะพรึงกลัวแต่ประการใด อาศัยที่เป็นบัณฑิต นึกถึงบุญกุศลที่ทำมาในอดีตนับ ภพนับชาติไม่ถ้วน ประกอบกับความตั้งใจที่จะทุ่มชีวิต ความดี แล้วจึงเดิน ก้าวไปสู่กองเพลิงนั้น ๆ จาก “ทันใดนั้นเอง มหาปทุมดอกหนึ่ง บานเต็มที่เกิดขึ้นเป็นชั้น พื้นหลุมถ่านเพลิงอันสึก ๘๐ ศอก ผุดขึ้นรับเท้าทั้งสองของพระโพธิสัตว์ แต่นั้น เกสรมีขนาดเท่าทนานใหญ่ผุดขึ้นตั้งอยู่เหนือศีรษะของพระมหาสัตว์แล้วร่วงลง มาได้กระทำ ร่างกายทั้งสิ้นให้เป็นเสมือน โปรยด้วยละอองทอง พระโพธิสัตว์ นั้นอึนอยู่ที่ฝักดอกปทุมยังโภชนะมีรสเลิศต่าง ๆ ให้ประดิษฐานลงในบาตรของ พระปัจเจกพุทธเจ้า" (ขทิรังคารชาดก....ว่าด้วยผู้มีจิตมั่นคง พระสูตรและ อรรถกถาแปล ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๕๕ หน้า ๓๗๕) “จัด ถามว่า คนเราทำไมจึงมีกำลังใจที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวได้ขนาดนั้น? ...ก็ ต้องตอบว่าเพราะเกิดจากใจที่มีพดัง เป็นใจที่มีระเบียบ ทางโลกเขากำลัง “จั ระเบียบสังคม" แต่ชาวธรรมต้องให้ความสำคัญกับการ “จัดระเบียบใจ" ใจจะ เป็นระบบระเบียบได้ มีหนทางเดียว “ต้องนั่งสมาธิ" นั่งไปเถอะยิ่งนั่งมากเท่าไร ใจที่เคยหวั่นไหวต่ออุปสรรคก็จะมีความเข้มแข็งมากขึ้นเรื่อยๆ เพียงนั้น... อย่างนี้แล้ว...ทำไมไม่นั่งสมาธิให้ได้อย่างสม่าเสมอกันซะทีเล่า?...จะได้เลิกไขว้ คว้าหากำลังใจจากใครหนอ?...เสียที ๘๘ มาณin ธนวาคม พ.ศ ๒๕®®