การวางใจและการพัฒนาจิต : หน้า 59/204

บับที่แล้วเราคุยกันถึงเทคนิคการวางใจไว้ที่ ศูนย์กลางกายว่าเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายอย่างยิ่งเพราะไม่ว่าเรา จะไปไหน จะเคลื่อนตัวอย่างไร ศูนย์กลางกายย่อมไปกับ เราด้วยทุกหนทุกแห่ง มาฉบับนี้คิดว่าเราน่าจะคุยกัน เรื่องท่าอย่างไรจึงจะน่าทั้งหมดของชีวิตจิตใจไปวางไว้ ไปฝากไว้ กับท่านผู้รู้ภายในให้ได้นานที่สุด มากที่สุด เพื่อ ความสำเร็จสมบูรณ์ในชีวิตจะได้เป็นของเรา เดินทางมา เราในเร็ววัน ซึ่งก่อนจะไปถึงจุดนั้นคงต้องคุยกันก่อนว่า “ตัวเรา” มิใช่ผู้รู้ สิ่งที่เราคิดว่า "รู้" นั้นในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ ทั้งนี้เพราะสิ่งที่เราทั้งหลายรู้ด้วยการศีกษานั้นกลับไม่ สามารถให้คำตอบให้กับต้นเหตุแห่งความผันผวนของดิน ฟ้าอากาศใต้ ไม่สามารถให้คำตอบที่แท้จริงถึงเหตุตลอด จนแหล่งที่มาจริงๆ ของโรคภัยไข้เจ็บ ไม่สามารถบอกบ่ง หรือควบคุมความผันผวนในกระแสความคิดและจิตใจของ มนุษย์ แม้กระทั่งไม่สามารถให้คำตอบอย่างถึงแก่นได้ว่า ทำไมมนุษย์จึง “มีโอกาส” ได้ไม่เท่ากัน ไม่เหมือนกัน รวมทั้งคำตอบที่ตัวเราท่านพากันหาให้กับตัวเอง ไม่ได้ว่า “ทำไมหนอเราก็ทำความดี ท่าบุญท่านทานเท่าๆ กันกับคนอื่น แต่ทำไมกลับไม่ร่ำรวย ไม่สวย ไม่ฉลาด ไม่ สบาย เท่าเขา !” ค่าตอบง่ายๆ คือ 9). เพราะเราไม่สามารถรักษาใจให้หยุดอยู่ตรง แหล่งของความบริสุทธิ์ได้ตลอดเวลา ๒. เพราะเราไม่สามารถวางใจให้ต่อตรงกับท่อ ธารแห่งบุญ อันเป็นทางมาของทรัพย์และความสำเร็จ ทั้งปวงได้อย่างสม่ำเสมอ หรือแม้ในยามที่ต้องการ ๓. เพราะใจของเรามีอานุภาพไม่เพียงพอที่จะ ดึงดูดความประณีตดีงามเหล่านั้นให้เข้ามาสู่ตัวเรา ๔. เพราะใจของเรามีอานุภาพไม่เพียงพอที่จะ ป้องกัน จะปราม หรือ ต่อต้านเหตุแห่งทุกข์ภัย ๕. เพราะใจของเรามีความเข้มแข็งไม่พอที่จะ ต่อกรกับความเย้ายวนที่เกิดขึ้นทั้งภายนอกและภายใน 5. เพราะใจของเราไม่มั่นคงพอที่จะรองรับแรง กระทบกระเทือนที่เข้ามาหาทั้งทางร่างกายและจิตใจ ๗. เพราะศีลและสมาธิอันเป็นทางมาของปัญญา และความไพบูลย์ทั้งหลายของเรายังไม่ใสสว่างเพียงพอที่ จะรองรับงานที่ยิ่งใหญ่ได้ ด้วยเหตุแห่งความไม่สมบูรณ์ของเรานี่เองที ทำให้เราต้องพึ่งท่านผู้รู้ภายใน คือ ครูบาอาจารย์ของเรา ทั้งหลาย ท่านผู้รู้ภายในเหล่านั้นจะเป็นใครไปมิได้นอกจาก พระธรรมกายของพระพุทธเจ้า พระธรรมกายภายในของ ตัวเรา และพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี หลวงพ่อ วัดปากน้ำภาษีเจริญ (สด จนฺทสโร) ผู้ค้นพบพลิกน่า วิชชาธรรมกายกลับคืนมาแจ่มใสอยู่ภายในใจของมวล มนุษยชาติ สำหรับผู้เขียน ซึ่งเป็นลูกศิษย์ เป็นนักศึกษา วิชชาธรรมกายตลอดกาลของพระเดชพระคุณพระราชา กาวนาวิสุทธิ์ หลวงพ่อธัมมชโย เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ผู้เขียนจึงถนัดที่จะนำใจไปฝากไว้กับพระเดชพระคุณ และ คุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ซึ่งด้วยความ คุ้นเคยกับน้ำเสียงที่ได้รับการสั่งสอนอบรมมาช้านานเมื่อ ถึงเวลาที่วางใจลงไป หรืออาราธนาพระเดชพระคุณขึ้น มาในใจ สิ่งที่ซ้อนขึ้นมาจึงมิใช่แต่เพียงภาพ แต่หากรวม ทั้งน้ำเสียงสั่งสอน ทำให้มีความรู้สึกว่าได้รับการดูแล ป้อง กัน และได้รับการสอนสั่งอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ได้รับคือ ความมั่นใจ ความอบอุ่นประหนึ่งมี “พ่อ” คอยให้ความ คุ้มภัยอยู่ตลอดเวลา และก่อนที่จะเดินหน้าว่ากันถึงสิ่งที่จ งที่จะได้รับ เรา ควรจะมาคุยกันก่อนว่าท่า อย่างไร เราจึงนำใจไปไว้กับ ท่านผู้รู้ได้จริง ได้ถูกต้อง ได้นานๆ แล้วทำไมการซ้อนผู้รู้ หรือการน่าใจไปวางไว้กับใจของผู้รู้จึงถือว่าเป็นการทำสมาธิ การน่าใจไปวางไว้กับผู้รู้ภายในนั้นทำอย่างไร ท่านผู้รู้ภายใน คือ ผู้รู้ที่ไม่มีวันหวั่นไหวไปกับ เหตุการณ์ใดๆ ทั้งภายนอก ภายใน ท่านผู้รู้ภายในคือ ผู้รู้ที่รู้ไกลไปถึงต้นเหตุแห่งชีวิต ต้นเหตุแห่งความเป็นไปของชีวิต ต้นเหตุแห่งความทุกข์ และความสุขในชีวิต ท่านผู้รู้ภายใน คือ ผู้รู้ที่ทราบดีถึงหนทางที่จะ เดินสู่ความสุขได้อย่างรวดเร็วเยี่ยงผู้มีชัยไปตลอดกาล วิธีการนั้นง่ายนักหนา ในเมื่อใจของเรานึกอะไร ก็นึกได้ นึกว่าไปเที่ยวป่า เที่ยวเขา หรือไปอยู่ที่ไหนๆ ก็ได้ นิยาม นวาคม พค ๒๕®® ๕๗