ความมุ่งมั่นและการฟื้นฟู : หน้า 177/204

อาคารเรียนของเมืองเล็กๆ ในชนบทแห่งหนึ่ง ได้รับความอบอุ่นจากเตาถ่านหินสมัยโบราณแบบที่มี ปล่องไฟตรงกลาง เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งมีหน้าที่ ต้องมาโรงเรียนแต่เช้าทุกวันเพื่อติดไฟและทำให้ห้อง อบอุ่นก่อนที่ครูและเพื่อนร่วมห้องจะมาถึง เช้าวันหนึ่งพวกเขาพบว่าโรงเรียนกำลังถูกเพลิง ไหม้ พวกเขาช่วยกันลากเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้สติออกมา จากตึกที่กำลังลุกไหม้เขาดูเหมือนคนที่ตายไปแล้วมากกว่า จะยังมีชีวิต ไฟไหม้ร่างกายท่อนล่างเป็นแผลฉกรรจ์ เขา ถูกน่าตัวส่งโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ ทันที ขณะนอนครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่บนเตียงในสภาพ พลังแห่งชีวด : เบิร์ด ดูบน พลีง ของความเด็ดเดี่ยว สนอง ควบคุมไม่ได้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ถึงอย่างนั้น ความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวของเขาที่ว่าเขาต้องเดินให้ได้ก็ ยังมั่นคงอยู่เช่นเดิม หากเขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียง เขาจะต้องนั่งอยู่ ในเก้าอี้รถเข็นในเช้าวันหนึ่งที่อากาศสดใส แม่เข็นรถของ เขาไปที่สนามเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ และในวันนี้แทนที่ เขาจะอยู่บนเก้าอี้ เขากลับเหวี่ยงตัวลงมาลากตัวเองไป ตามพื้นหญ้า เขาสะเปะสะปะไปจนถึงรั้วลีขาวที่กั้นอาณาเขต ของบ้านไว้ เขาพยุงตัวขึ้นมาจากรั้วด้วยความพยายาม อย่างที่สุด แล้วเขาก็ลากตัวเองไปตามรั้วนั้นทีละก้าว ที่ คนไข้ที่ถูกไฟคลอกอย่างรุนแรง เด็กน้อยได้ยินเสียงหมอ ละก้าว ด้วยความตั้งใจว่าจะต้องเดินให้ได้ เขาเริ่มทำเช่น พูดกับแม่ หมอบอกแม่ของเขาว่าลูกชายของเธอไม่มี โอกาสรอดซึ่งก็น่าจะดีที่สุด เพราะไฟอันร้ายกาจได้ทำ ร่างกายท่อนล่างของเขาไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่เด็กน้อยผู้กล้าหาญยังไม่อยากตาย เขา ตัดสินใจว่าเขาจะต้องรอด เขาจะต้องมีชีวิตรอดเพื่อให้ หมอประหลาดใจ เมื่อพ้นขีดอันตรายถึงแก่ชีวิตมาได้ เขา ก็ได้ยินหมอและแม่พูดกันเบาๆ อีกครั้งหนึ่ง หมอบอกว่า เนื่องจากไฟได้ทำลายเนื้อส่วนใหญ่ของร่างกายท่อนล่าง ของเขาไปแล้ว การตายน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เพราะ เขาถูกชะตากรรมกำหนดให้พิการตลอดชีวิต เขาจะใช้ ประโยชน์จากอวัยวะส่วนล่างของร่างกายไม่ได้อีกแล้ว เด็กน้อยผู้กล้าหาญตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง เขาจะ ต้องไม่พิการเขาจะต้องเดินได้ แต่โชคร้ายที่เขาไม่สามารถ เคลื่อนไหวร่างกายตั้งแต่ช่วงเอวลงมาได้เลย ขาผอมๆ ของเขายังอยู่ที่นั่นครบ แต่มันไม่มีชีวิต เขาไม่ออกจากโรงพยาบาลในที่สุด แม่เพียร นวดขาเล็กๆ ของเขาทุกวัน แต่มันก็ไม่มีความรู้สึกตอบ นี้ทุกวัน จนกระทั่งรอบๆ สนามหญ้าข้างๆ รั้วมีแต่รอย ทางเดินเขาไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าทำให้ขาของเขา มีชีวิต ในที่สุด การนวดทุกวัน ความพยายามอย่างแรง กล้า และความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวก็ทำให้เขาสามารถยืนได้ เขาเดินแล้วพัก เดินแล้วพัก ก่อนจะเดินได้ด้วยตัวเอง และออกวิ่ง เขาเริ่มเดินไปโรงเรียน แล้วจึงวิ่งไปโรงเรียน วิ่ง เพราะสนุกสนานกับการวิ่ง พอเข้าระดับวิทยาลัย เขาก็ เข้าร่วมทีมกรีฑาของที่นั่น ชายหนุ่มผู้นี้ที่ใครต่อใครคาดว่าจะตาย ผู้ที่จะไม่ ได้เดินอีกเลยตลอดชีวิต ผู้ที่ไม่เคยหวังว่าจะวิ่งได้ชายหนุ่ม ที่มุ่งมั่นผู้นี้ ด็อกเตอร์เกลนน์ คันนิ่งแฮม เขากลายเป็น นักวิ่งระยะไกลที่วิ่งได้เร็วที่สุดในโลกในการแข่งขันที่จัตุรัส เมดิสัน (ขออนุโมทนาลับทีมงานหนึ่งคือพลังแห่งงวดที่อนุญาตให้ทีมพเผยแพร่) พิลยาณมิตร ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ ©๗๕