การกลับบ้านหลังเรียนวิชาฆ่ามังกร : หน้า 194/204

สามปีกว่าจะจบ เมื่อเรียนจบแล้ว ก็เดินทางกลับมาที่ หมู่บ้านระหว่างทางที่จะกลับเข้าบ้าน เขาก็ไปเจอชายคน หนึ่ง ชายคนนั้นถามเขาว่า “นี่เพิ่งม่าน เจ้าไปทำอะไรมา หายไปตั้งนาน” “ข้าไปเรียนวิชาฆ่ามังกรกับท่านอาจารย์จีหลีอ มาท่านลุง" เขาตอบด้วยความภาคภูมิใจในวิชาฆ่ามังกร ที่เขาเรียนมา จากนั้นเขาก็เล่าถึงวิธีการฆ่ามังกรว่าจะต้องจับ มังกรอย่างไร และจะฆ่ามังกรอย่างไร เขาเล่าด้วยความ สนุกสนานพร้อมกับทำมือทำไม้ประกอบให้ชายคนนั้นดู ชายคนนั้นฟังเขาพูดแล้วก็หัวเราะ ถามเขาออก ไปว่า “จูเพิ่งม่าน แล้วมังกรที่จะให้เจ้าฆ่า อยู่ที่ไหนละ" จูเพิ่งม่านได้ยินคำถามที่ชายคนนี้ถามก็อึ้ง ไม่สามารถตอบคำถามได้ แล้วเขาก็เริ่มพิจารณา ไตร่ตรองอยู่สักพักหนึ่ง จึงได้คิดว่า ความเป็นจริงในโลก นี้ไม่มีมังกรอยู่ ดังนั้นวิชาความรู้ที่เขาอุตส่าห์ไปร่ำเรียน มานั้น สุดท้ายก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย เสียเวลาเปล่าที่ ไปเรียนมา จึงเดินคอตกกลับบ้านไป เรียนวิชาฆ่ามังกร จึงเป็นนิทานที่ให้ข้อคิดว่า คน เราควรจะเรียนวิชาความรู้จักอย่างสองอย่าง เพื่อเอามา ใช้ในการงาน ถ้าหากสิ่งที่เรียนไม่เกิดประโยชน์อะไรแก่ การงานแล้ว สิ่งที่เรียนมาก็ไม่มีค่าอะไรเลย ดังนั้นการเรียน จึงต้องมีจุดมุ่งหมาย ความรู้ที่เหินห่างจากความเป็นจริง ก็เหมือนกับความรู้เรื่องการฆ่ามังกรที่จูเพิงน่านเรียนมา นั่นเอง celeธันวาคม พ.ศ. ๒๕*®