การเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 68/204

นี้ การจารึกเป็นลายลักษณ์อักษรจึงขาดหายหายไป นอกจากหายไปแล้ว อาจจะมีการถ่ายทอด ปากต่อปากสอนกันมาอย่างไรก็ตาม แต่ว่า เนื่องจากใน การเผยแผ่ส่วนมาก เขาต้องสอนในป่าในเขา เพราะฉะนั้น ถึงแม้จะมีบางรูปที่เข้าถึงธรรมกายแล้ว และมีความ สามารถในการสอนได้ด้วย ก็ไม่สามารถทำให้พระพุทธ ศาสนาขยายกว้างไปได้ เพราะนิยมสอนตามป่าตามเขา พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำของเรา เมื่อ ถึงคราวเผยแผ่ ท่านจะแตกต่างจากนักปฏิบัติธรรมอื่นๆ ตรงที่ว่าท่านเผยแผ่สอนการเจริญภาวนาในเมือง และ การสอนด้วยการใช้ระบบอุตสาหกรรมเข้ามาผสมด้วย ท่านทำอย่างไร เช่น ท่านใช้คำว่า สร้างโรงงาน ทำวิชชา พอพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำรู้วิชชา ธรรมกายแล้ว ไม่เข้าป่า สร้างอาคารนั่งสมาธิเลย ลูกศิษย์คนไหนพอถึงธรรมกายแล้ว ท่านลับมาเคี่ยว ธรรมะให้ละเอียด ถ้าใครยังเช้าไม่ถึงธรรมกาย ท่านจะ เอาไว้สอนรวมที่ศาลาทั่วไปอีกทีหนึ่ง ส่วนผู้ที่เข้าถึง ธรรมกายแล้ว ท่านจัดแบ่งเป็นกะ กะแรกเข้าโรงงานทำ วิชชาตั้งแต่ตอนหกโมงเช้า นั่งสมาธิอยู่ในนั้นจนถึงเพล แล้วหลวงพ่อท่านให้กะแรกไปพัก ส่วนกะที่ ๒ เข้าไปนั่ง สมาธิตอนเพล ต่อจากชุดกะแรก แล้วออกตอนหกโมงเย็น กะแรกที่ได้พักตอนเพล ก็เช้ามานั่งสมาธิต่อกะสองตอน หกโมงเย็น แล้วไปออกอีกทีตอนเที่ยงคืน สลับกับกะที่ ๒ ซึ่งพักตอนเย็น แล้วมาเข้าตอนเที่ยงคืน ไปออกอีกทีตอน หกโมงเช้า วนกันไปอย่างนี้เป็นประจำทุกวัน ท่านให้เข้า กะกันอย่างกับโรงงานอุตสาหกรรม หลวงพ่อท่านทุ่มเท กันสุดชีวิตอย่างนี้ โดยท่านเป็นประธานวับคุมทำวิชชา เองทุกกะเลย คุณยายอาจารย์ (มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขน นกยูง) เคยเล่าให้ฟังว่า หลวงพ่อท่านทำโรงงานทำวิชชา ให้มี ๒ ชั้น มีเก้าอี้โยกตั้งไว้ในโรงงาน แล้วหลวงพ่อท่าน ก็มานั่งคุมลูกทุกกะ พอร่างกายมันง่วงมากเข้า ท่านก็ไป เอนหลังเดี๋ยวหนึ่ง ลักหนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง แล้วเดี๋ยว ท่านก็ลุกขึ้นมาคุมต่อ เพราะฉะนั้น ท่านจึงสร้างชุนพล ซ้นมาได้เยอะ เมื่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่าน bb กัลยาณนิต ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ สร้างชุนพลขึ้นมาเยอะท่านก็ไม่ยอมให้ลูกศิษย์เข้าป่าสักคน เพราะเห็นว่าลูกศิษย์เรียนรู้วิชชาธรรมกาย แล้วเข้าป่าไป จะได้ใครจะมาสอนวิธีปฏิบัติกันต่อไปล่ะ ท่านไม่ยอมให้ เข้าปา ชุดที่เข้าไปนั่งในโรงงานท่าวิชชาพร้อมกับคุณ ยายนี้ ก็มีพระอีกหลายรูป อุบาสิกาหลายท่านอยากจะเข้าป่า วันหนึ่ง ในช่วงใกล้มาฆบูชา ก็มีพระที่อยู่ใน โรงงานก็คิดจะเดินธุดงค์ไปกราบพระพุทธบาทกัน เพราะ ตั้งแต่สมัยอยุธยามาแล้ว เขาจะมีงานฉลองพระพุทธบาท ในวันมาฆบูชากัน พระชุดนั้น ท่านก็แบกกลดเตรียมกันไป ก่อนไปก็มากราบหลวงพ่อท่าน ท่านก็ถามสั้นๆ ว่า “ไป พุทธบาท ไปทำอะไร" “ไปกราบรอยพระบาท” ท่านก็ถามต่อสั้นๆ ไม่กี่คำ “เอ้อ กราบพระพุทธ ทั้งตัว กับกราบเฉพาะตีน อันไหนจะได้บุญมาก” แล้วก็ หันไปถามโยม “หรือโยมว่าไง” “อ้าว ก็กราบทั้งตัวสิหลวงพ่อ” โยมตอบ หลวงพ่อท่านพูดต่อ “เอ้อ จึงไปกราบ พระประธานในโบสถ์ แล้วก็กลับไปนั่งต่อ" ท่านถามง่ายๆ อย่างนี้ เลยไม่มีใครได้ไปหรอก คุณยายท่านบอกว่า ท่านเคยคิดที่จะไปกราบ พระพุทธบาทเหมือนกัน พอได้ยินหลวงพ่อพระกลุ่มนั้น ความคิดนั้นก็หมดไปจากใจ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เพราะหลวงพ่อวัดปากน้ำบอกว่า กราบทั้งตัวได้บุญ มากกว่ากราบเฉพาะตีน แล้วพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านก็ ให้ลูกศิษย์ของท่านช่วยกันเผยแผ่พระพุทธศาสนาไป แม้แต่แม่ชีก็ถูกส่งไปเผยแผ่ด้วย แต่ไม่ว่าไปประกาศ ศาสนาที่ไหน หลวงพ่อท่านสั่งให้เข้าในเมืองทั้งหมด เพราะถ้าเช้าป่าสอนได้ไม่กี่คน แต่ถ้าเข้าเมือง ไปที่กลาง ตลาดนั่นแหละ จะสอนได้หลายคน นั่นคือการทำงาน เผยแผ่ของสายพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ แต่ว่าพวกเราก็รู้ว่า การอยู่กลางเมืองต้องผจญ สารพัด นักปฏิบัติธรรมที่เข้าป่านั้น ท่านก็ไปผจญกับ ความทุรกันดาร อย่างทนใช้มาเลเรีย ทนเสือ ทนช้าง ซึ่ง ท่านก็ว่ายากแล้ว แต่ว่าพระพุทธองค์ทรงสอนไว้ว่า ทน