ความเมตตาและกรรม : หน้า 127/204

“แม่เป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างแก่น เพราะเพื่อน รุ่นเดียวกันกับแม่ล้วนเป็นผู้ชาย แม่จึงเล่นและซนแบบ เด็กผู้ชาย เราเล่นกันสนุกทั้งวัน ส่วนไก่แม่ก็ปล่อยมัน ออกหากิน ตกเย็นก็เรียกให้มันมารวมกันที่ลานบ้าน แม่ก็ โปรยข้าวเปลือกให้มันกินจนอิ่ม พอมืดมันก็เช้าเล้า แล้ว ก็คอยนับดูว่ามันยังอยู่ครบหรือเปล่า มีตัวไหนหายไปบ้าง พอผู้ใหญ่กลับมาเราก็หมดหน้าที่ แต่การดูแลไก่ของแม่ไม่สะดวกราบรื่นอย่างที่คิด เพราะในจํานวนไก่ทั้งหมดนั้น มันมีเจ้าไก่ตัวผู้เกเรตัวหนึ่ง ชอบออกจากฝูง แอบมุดออกไปนอกรั้ว ไปคุ้ยเขี่ยแปลง ผักของคนช้างบ้านเสียหายเป็นแปลงๆ เขาได้รับความ เดือดร้อน จึงมาต่อว่าให้ผู้ใหญ่มีเรื่องขัดใจกัน คุณตาคุณ ยายจึงเรียกแม่ไปอบรม กำชับให้เมาไก่ตัวนี้เป็นพิเศษ อย่าให้มันแอบไปนอกรั้วอีก แรกๆ แม่ก็คอยดูไม่ให้คลาดสายตา แต่พอเจ้า แกละ เจ้าเบียมาเรียกให้ไปเล่น แม่ก็ไปเล่นไม่ได้ พอมัน มาซื้อหนักเข้า แม่จึงบอกว่าไปไม่ได้ต้องคอยดูไก่ไม่ให้มัน หนีออกไปนอกรั้ว ถ้ามันออกไปเดี๋ยวพ่อกับแม่กลับมา กลัวถูกดี พวกเราเด็กจึงช่วยกันคิดหาอุบายตามประสาเด็ก ใครคนหนึ่งในนั้นเสนอความคิดว่า “ไก่มันมองเห็นจึงหนี ออกไปหากินนอกบ้านได้ ง่ายนิดเดียวเราก็อย่าให้มันมอง เห็นสิ มันจะได้ไม่ไปไหนไกล หากินอยู่แต่ในเขตบ้านเท่า นั้น เราก็วิ่งเล่นได้สบาย" แม่ก็เห็นดีด้วยตามความคิดนี้ พวกเราใช้เวลาเพียงไม่นาน ด้วยความแก่นแก้ว เจ้าไก่โต้งตัวปัญหา ก็ถูกพวกเราช่วยกันจับมันติดกับเสา เรือนเรียบร้อย งานนี้แม่ลงมือเอง ให้เจ้าแกละกับเจ้าเบีย จับตัวไก่ไว้ ในมือแม่ถือลวดปลายแหลมไว้แน่น แม่ใช้ ลวดทิ่มแทงลงไปบนตาขวาของมัน แทงซ้ำลงไปหลายๆ ครั้ง เสียงไก่ร้องลั่น เพื่อนมันก็จับตัวไก่ไว้แน่นเหมือนกัน จนกระทั้งมั่นใจแล้วว่าตาขวามันบอดแน่ ในใจก็คิดตามประสาเด็กว่า แค่แผลที่ตานิดเดียว มันคงไม่เป็นอะไรมากหรอก อวัยวะส่วนอื่นมันยังคงปกติอยู่ มันยังหากินได้ แต่ตาซ้ายมันยังมองเห็นชัด ต้องทำให้มัน พล่าลงหน่อย พอมองเห็นเมล็ดข้าวได้ก็พอ แม่ก็เลยใช้ รองเท้าดีไปที่ตาซ้ายของมัน ดีๆ ไปห้าหกครั้ง แล้วก็ ปล่อยไก่ไป นับตั้งแต่นั้นมา แม่ก็เล่นกับเพื่อนด้วยความ สบายใจ ไม่ต้องกลัวผู้ใหญ่ทะเลาะกัน และเราก็ไม่ถูก ด้วย เพราะเจ้าโต้งมันหากินได้ไม่ไกล วนเรียนอยู่แค่ในที่ๆ มัน คุ้นเคย สิบกว่าวันกัดมา แม่ก็ต้องตกใจ เพราะเจ้าโต้ง มันหายไปและไปพบมันนอนตายอยู่หลังเล้าไก่ทีมันอยู่ นั้นเอง แม่สังเกตที่ซากของมัน ตาข้างขวาของมัน แผล ยังเน่าอยู่ ก่อนตายมันคงจะทรมานมาก เรื่องมันผ่านมา หลายสิบปีแล้ว แต่แม่สังหรณ์ใจว่า สักวันมันคงจะตามมา เอาคืนที่แม่ทำกับมัน โต...ลูกจำไว้นะลูก เราต้องมีความ เมตตาต่อทุกชีวิต อย่าคิดว่า สัตว์ตัวเล็กแล้วความรักชีวิต ความสำคัญของชีวิตจะเล็กตาม ให้มีความเมตตาต่อ ทุกชีวิตมากๆ นะลูกนะ” เวลาผ่านไปหลายปี จนกระทั่งผมเรียนจบ ปริญญาตรีและเรียนปริญญาโทต่อพร้อมทั้งทำงานไปด้วย ตอนนั้นแม่อายุประมาณหกสิบปี อาการแสบพลาที่ตาข้าง ขวาของแม่ก็เริ่มทวีความรุนแรงมากชั้น...... ผมรู้ข่าวครั้ง แรกตกใจ!! เจ้าไก่ตัวนั้นมันเริ่มเล่นงานแม่ผมแล้วครับ กรรมนี้มันน่ากลัวจริงๆ เราไม่เห็นกรรมแต่กรรมมันเห็นเรา คอยจ้องอยู่อย่าเผลอนะถ้าเผลอเมื่อไหร่มันเล่นงานเราทันที ผมอยู่กรุงเทพฯ ได้ข่าวแม่เจ็บตาข้างขวาและ กำลังมืดมัวลงทุกๆ ที ด้วยความเป็นห่วง ผมจึงไปรับตัว ท่านมารักษากับหมอที่ชำนาญโรคตาที่โรงพยาบาลจุฬาฯ แต่! ผลกรรมมันบีบ พอพาแม่นั่งรถไปโรงพยาบาล แม่ ถามว่าจะพาไปไหน บอกถ้าพาไปผ่าตัดแม่ไม่ไปนะ แม่ กลัวผ่าตัด กลัวตาบอด ให้พาแม่กลับเดี๋ยวนี้ ถ้าขึ้นพาแม่ กยาย สน ชันวาคม พ.ศ. 2111 สไห๔