สังคมสงเคราะห์เชิงพุทธ : หน้า 93/204

ER สำหรับการ “สังคมสงเคราะห์เชิงพุทธ” นั้น มีตัวอย่างในระดับคลาสสิคอยู่เรื่อง หนึ่ง เป็นเรื่องของ “พราหมณ์จูเฬกสาฎก” เป็นคนยากจนที่สุดในเมืองที่พระพุทธเจ้าทรง สงเคราะห์ด้วย “วิธีแก้จนข้ามชาติ" พระพุทธเจ้าสงเคราะห์พราหมณ์ด้วยการแสดงพระธรรมเทศนา พระองค์ใช้เวลา เทศน์ทั้งคืน เพื่อยังใจให้พราหมณ์เกิดความเลื่อมใส และปรารถนาถวายผ้าสาฎกที่ตนเอง มีอยู่ผืนเดียวใช้สลับกับภรรยาในการออกมานอกบ้าน คิดตั้งแต่ยามหนึ่ง แต่กว่าจะดัดใจ ถวายได้ก็ล่วงเลยไปถึงยาม ๓ ทีเดียว แต่ก็คุ้มกับการตัดสินใจอันยากลำบาก เพราะเมื่อ พระราชาทรงทราบและซาบซึ้งในการชนะความตระหนี่ของพราหมณ์ จึงมอบผ้าสาฎก และผ้ากัมพลเป็นจำนวนมาก เพราะพระองค์ทรงเห็นแล้วว่า สาเหตุของความจนนั้น เพราะปูมหลังของชีวิต หรือ ภพชาติในอดีต ไม่เคยทำทานมาก่อน เมื่อไม่ให้ ก็ไม่มีบุญ เมื่อไม่มีบุญ ก็ไม่มีทรัพย์ ถ้า สมปีติจะผ่านหน้าตาผ่านมือเข้ามาก็มีอันให้ต้องสูญเสียไปเก็บไว้ไม่ได้ เพราะไม่มีบุญในตัว รองรับไว้ อุปมาเหมือนตึกหรืออาคารบ้านเรือน ถ้าเสาเข็มเล็กไม่มั่นคง ก็รองรับตัวอาคาร ขนาดใหญ่ไม่ได้ ถ้าสร้างใหญ่และสูงก็รังแต่จะพังลงมา แต่ถ้าเสาเข็มใหญ่ รากฐานมั่นคง ก็สามารถรองรับตัวตึกอาคารที่ใหญ่โตสูงได้ ชีวิตคนเราก็เช่นกัน ถ้าดวงบุญในตัวไม่ใหญ่พอ ก็ไม่สามารถรองรับทรัพย์สมบัติ ไว้ได้ แม้ภาครัฐจะให้การสนับสนุนลักเท่าใดก็ตาม สมปีตินั้น ก็กลายเป็นวินติ ต้องสูญเสีย ทรัพย์ไปทุกที อาทิ ปลูกข้าว ภาครัฐก็สนับสนุนตั้งแต่พันธุ์ข้าว ปุ๋ยที่หว่านลงนาข้าว แต่ พอปลูกจริงเนื่องจากไม่มีบุญ อยู่ดีๆ ก็มีฝนพันปีหอบน้ำมาท่วมไร่นาเสียหายหมด ก็มีให้ เห็นอยู่บ่อยครั้ง เหมือนกับชาวสวน ถ้าอยากได้ดอกมะลิยังต้องปลิดใบทิ้งไปเสียก่อน คนเราเช่นกัน ถ้าอยากได้ทรัพย์ก็ต้องให้ทรัพย์ออกไปก่อน เพื่อเราจะได้มีบุญดึงดูดทรัพย์สมบัติมาได้ ถ้า ทำได้อย่างนี้ ไม่ต้องให้ใครมาสงเคราะห์แล้ว เพราะเราจะมีปัญญาขวนขวายหาทรัพย์มา ทั้งดำรงชีวิต และกระทำมหาทานเพื่อบุญบารมีที่เพิ่มขึ้น เป็นสุขทั้งโลกนี้และโลกหน้า โดยไม่ต้องหวังให้ใครมาสงเคราะห์ ตรงข้ามกลับหมั่นทำทานมากเช้าๆ จนในที่สุด เลิกจน ข้ามชาติ และร่ำรวยด้วยผลบุญจากทรัพย์สมบัติจักรพรรดิของทุกคนนั้นเอง กัลยาณมิตร อันวาคม พ.ศ. ๒๕!! 60