การทะเลาะกันของนกกระจาบ : หน้า 44/132

ต่อมาไม่นาน มีนกกระจาบซุ่มซ่ามตัวหนึ่งโผลง มาบนพื้นดิน แต่บังเอิญพลาดไปเหยียบเอาหัวนก กระจาบอีกตัวหนึ่งเข้า นกกระจาบตัวนั้นโกรธมาก ถึงกับร้องขึ้นว่า “เอ๊ะ ใครนะมาเหยียบหัวฉันได้ ตาบอดหรือยังไง” นกกระจาบซุ่มซ่ามรีบขอโทษทันที “ขอโทษนะ จ๊ะ ฉันไม่ทันเห็นจริง ๆ อย่าโกรธเลยนะ ขอโทษเถอะ” แต่ถึงจะอ้อนวอนขอโทษอย่างไร นกตัวที่ถูก เหยียบหัวก็ไม่ยอมให้อภัย ทั้งยังพูดจากวนโทสะซ้ำ ๆ ซาก ๆ อีก จนเกิดทะเลาะวิวาทกันขึ้น ฝ่ายนกกระจาบ ตัวอื่น ๆ พยายามพูดจาไกล่เกลี่ย แต่บางตัวก็เข้า ช้างนกที่ถูกเหยียบหัว บางตัวก็เข้าข้างนกซุ่มซ่าม จนกลายเป็นแบ่งพรรคแบ่งพวกกันขึ้นมา ต่างพูด จากระทบกระเทียบแดกดันกันต่าง ๆ นานา พญานกกระจาบเห็นดังนั้น จึงเข้าห้ามปราม แต่เพราะความมานะถือดี นกกระจาบเหล่านั้นไม่ยอม ฟัง พญานกกระจาบจึงกล่าวว่า “ขึ้นชื่อว่าการทะเลาะกัน หากเกิดขึ้นที่ใดที่ นั่นย่อมไม่มีความปลอดภัย ต่อไปความพินาศ จะเกิดขึ้นแก่นกกระจาบทั้งหลายเป็นแน่ หลังจากนั้นไม่นาน พรานนกได้มาดักนกกระจาบ อีกเช่นเคย นกกระจาบเหล่านั้น เมื่อถูกตาข่าย ครอบแล้ว ต่างมัวเถียงกันว่า “ได้ยินว่าเจ้ายกตาข่ายจนขนหัวร่วง เจ้าก็ยกซิ นกอีกตัวพูดว่า “ได้ยินว่าเจ้ายกจนขนปีกร่วง ก็ยกเองซิ” นกกระจาบต่างทุ่มเถียงทะเลาะกันอย่างไม่ลด ละ แม้บางตัวจะพยายามยกตาข่ายขึ้น แต่เมื่อไม่ มีความพร้อมเพรียงกัน กำลังแรงจึงไม่พอที่จะนำเอา ตาข่ายขึ้นไปได้ พรานนกจึงจับนกกระจาบเหล่านั้นไป ได้อย่างง่ายดาย เป็นอันว่า นกกระจาบที่ไม่เชื่อฟังพญานกกระจาบ ถูกจับตัวไปทั้งฝูง นี่แหละนะ ถ้าไม่ทะเลาะกันรู้จัก ให้อภัยกันมีความสามัคคีกันเหมือนเดิม ก็คงไม่ต้อง ถูกจับไปทั้งหมดอย่างนี้ ไม่รู้ว่าตัวไหนจะลงหม้อ แกง ตัวไหนจะลงกระทะ ตัวไหนจะถูกจับไปขังกรง.... เรื่อง “นกกระจาบแตกสามัคคี” นี้ เป็นอดีต ชาติครั้งหนึ่งของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในครั้ง นั้น พระองค์ทรงเป็นพญานกกระจาบ ส่วนนก กระจาบตัวที่เกเร ไม่ยอมให้อภัยเพื่อนก็คือ พญานกมองการณ์ไกลเช่นนั้นแล้ว จึงพานก พระเทวทัต ในอดีตชาตินั่นเองค่ะ วารที่เชื่อฟังแยกฝูงออกไปหากินที่อื่น -Kalyanamitra.or น้าอี๊ด...