วันเปิดเรียนภาคต้น : หน้า 118/132

วันเปิดเรียนภาคต้นนั้น ออกจะเป็น วันที่มีบรรยากาศคึกคักแจ่มใสเป็นพิเศษ เพราะเป็นวันเริ่มต้นของปีการศึกษาใหม่ ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งใหม่ ๆ หลายอย่าง เช่น ขึ้นชั้นเรียนใหม่ มีสมุด หนังสือชุดใหม่ ครูประจำชั้นคนใหม่ นอก จากนั้นหลาย ๆ คนก็ยังมีเสื้อผ้าชุดใหม่ ใส่มาเรียนด้วย แม้ว่าในการเปิดเรียนวันแรกนี้ จะยังไม่มีการเรียนการสอนอะไรจริงจัง นัก แต่ก็ปรากฏว่านักเรียนส่วนใหญ่ ต่างพากันมาถึงโรงเรียนตั้งแต่เช้า เพื่อ จะได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนประสบ การณ์ในช่วงปิดภาคเรียนมาเล่าสู่กันฟัง หลังจากที่ไม่ได้พบปะกันมาเสียนาน วันนี้เพชรเองก็ได้มาถึงโรงเรียน เช้าเป็นพิเศษ และหลังจากที่ได้ทักทาย เพื่อน ๆ บางคนแล้ว จึงหาโอกาสเดิน เลี่ยงไปยังห้องพักครู ซึ่งแต่ก่อนนั้น เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่เพชรไม่ค่อย จะยอมย่างกรายเฉียดมาสักเท่าใดนัก โชคดีที่ได้พบครูมาลีอยู่ในห้องพัก ตามลำพังพอดี เพชรจึงตรงเข้าไปกราบ แทบเท้าของคุณครู อันเป็นลักษณะ อาการที่ครูมาลีเองก็คาดไม่ถึงมาก่อน “อ้อ...สวัสดีจะเพชร... ลุกขึ้นมา นั่งคุยกันตามสบายสิจ๊ะ มีธุระอะไรกับ ครูหรือเปล่า?” “ผมตั้งใจจะมากราบขอบพระคุณ คุณครู ที่ได้กรุณาไปในงานบวชเณร ของผมครับ” “อ๋อ....นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก ตอน นั้นพอดีครูรู้ข่าวจากเพื่อน ๆ ของเธอจึง ได้นัดกันไป ครูเองก็กำลังแปลกใจอยู่ ในระยะหลังจึงดีขึ้นมาก คงจะเป็น เพราะหันมาสนใจทางศาสนานี่เอง มิน่า ล่ะถึงได้เปลี่ยนไปมาก..." “ครับ ผมเองก็รู้สึกตัวว่าได้เคย คือเคยเกเรกับคุณครูเอาไว้มาก จึงอยาก จะถือโอกาสนี้กราบขออภัยต่อคุณครู และขอสัญญาว่าต่อจากนี้ผมจะประ พฤติตนอยู่ในโอวาทของคุณครูตลอดไป เท่าที่เธอได้เปลี่ยนแปลงไปในทาง ที่ดีขึ้น ครูก็พอใจมากแล้ว เสียดาย เหลือเกินที่ปีนี้ครูไม่ได้เป็นครูประจำชั้น ของเธออีกแล้ว* “ถึงแม้จะไม่ได้เป็นครูประจำชั้น แต่คุณครูก็ยังเป็นครูประจำใจของผม อยู่นะครับ" พอพูดมาถึงประโยคนี้ เพชรจึง สังเกตเห็นว่าครูมาลีถึงกับน้ำตาซึมออก มา ทำท่าเหมือนว่าจะร้องไห้ ก็เลยถือ โอกาสลาออกมาจากห้องพักครูเสียก่อน พร้อมกับคิดในใจว่า....ครูมาลีผู้ซึ่งได้ ชื่อว่าเป็นครูที่ดุที่สุด มือหนักที่สุด จนไม่ มีนักเรียนคนใดปรารถนาจะถูกเฆี่ยน ช้าเป็นหนที่สองนั้น อันที่จริงก็ขี้แยเป็น เหมือนกันนะ... เมื่อออกจากห้องพักครูมาแล้ว เพชรก็ได้พบกับเพื่อน ๆ อีกหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่พากันมารุมถามถึงความเป็น อยู่ในตอนบวชเณรว่าเป็นอย่างไร หิวข้าว เย็นหรือไม่ ฯลฯ และเมื่อพบ “ชิต” ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นและมีบ้านอยู่ใน ซอยเดียวกัน เพชรก็ถูกต่อว่าต่อขาน จากชิตท่ามกลางหมู่เพื่อน ๆ ว่า “พวกเรารู้ไหมว่า เดี๋ยวนี้เจ้าเพชร นะเขาไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ จะชวน ไปไหนทีก็อ้างว่าพ่อห้าม แม่ห้าม กลาย เป็นลูกแหงไปเสียแล้ว วันก่อนเราอุตส่าห์ ไปหาถึงบ้านจะชวนไปตกปลาเสียหน่อย หนอย! ปฏิเสธเราได้ลงคอ “เราบอกเธอแล้วไงว่า ถ้าจะชวน ไปท่าบาปทำกรรมอย่างนั้น เราไม่ไปด้วย หรอก คราวก่อนที่ยืมหนังสติ๊คของเธอ ไปยิงนกที่เมืองกาญจน์นั่นก็เกือบตาย มาหนหนึ่งแล้ว เชื่อเราเถอะว่าบาปบุญ น่ะมีจริง ถ้าทำบาปมาก ๆ เข้าอีกหน่อย กรรมตามมาทัน ใครก็มาช่วยเราไม่ได้" เพชรพยายามชี้แจง “ชะช้า...ไปบวชเณรมาไม่กี่วัน ถูกล้างสมองเสียแล้วเจ้าเพชรเอ๋ย เอา อย่างนี้ดีกว่า ตอนบ่ายวันนี้พวกเราหนี โรงเรียนไปเล่นสเก็ตกันดีไหม เพิ่งเปิด เรียนวันแรกอย่างนี้รับรองครูเขาไม่สนใจ หรอก คราวนี้ไม่ได้ไปยิงนกตกปลา คงจะไปได้สินะเพชร?” ถ้าเป็นแต่ก่อนเพชรคงไม่ปฏิเสธ แต่เดี๋ยวนี้เพชรรู้ดีว่า ตัวเองกับชิตนั้น มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันมากเหลือ เกิน พอกันทีสําหรับการหนีโรงเรียน ซึ่งเพชรและเพื่อน ๆ เคยคิดว่า การใช้ ชั้นเชิงเล็ดลอดออกไปทางรั้วด้านหลังของ ธรรมดาของคนว่ายากนั้น มักจะรู้สึกแสดงต่อคำ ตักเตือนของผู้หวังดี และคนประเภทนี้เมื่อใคร ต่อใครไม่สามารถว่ากล่าวตักเตือนได้แล้ว เหมือนกันว่าทำไมผลการเรียนของเธอ ในที่สุดก็จะกลายเป็นคนโง่ดักดานเอาดีอะไรไม่ได้ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร / กรกฎาคม ๒๕๓๐