ความขาดแคลนในหมู่สงฆ์ : หน้า 54/132

ไวยาวัจกรพวกที่ให้ความทะนุบำรุงวัด แทนที่จะทะนุบำรุงวัด กลับมาระราน พระสงฆ์ มารังแกพระสงฆ์ สามเณรเลีย เองอีก ก็เลยทำให้ขาดความปลอดภัยทั้ง ชีวิต ทั้งทรัพย์สินที่มีอยู่ หรือบางทีขาด ความปลอดภัย แม้กระทั่งชื่อเสียงความ ดีที่เราทำไว้ ก็มาทำให้เราเสียชื่อเสียง ไปมีเหมือนกัน ประการที่ ๓ ขาดความเชื่อมั่น ขาดความศรัทธาในหมู่คณะ เป็นความขาดแคลนที่ประหลาด อยู่สักหน่อย พูดง่าย ๆ ถ้าหมู่คณะ ไม่ค่อยสามัคคีกัน ไม่ค่อยจะรวมกัน ก็ ทั้ง ๆ ที่ข้าวปลาอาหารปัจจัยสี่ก็มีอย่าง พอเพียง แต่ว่าเมื่อหมู่คณะไม่ค่อยจะ รวมกัน หรือรวมกันไม่ค่อยจะติด เลย ทำให้เกิดความเดือดร้อนหลาย ๆ รูปแบบที่เราไม่คิดว่ามันจะเป็น ก็เลยทำ ให้เราหมดศรัทธา หมดความเชื่อมั่นใน หมู่คณะ ชักรังเกียจกันเองขึ้นมา นี้ก็ เป็นความขาดแคลนอีกประเภทหนึ่ง ปัจจัยทั้งหลายมีให้พอใช้ แต่ว่าเพราะ ความไม่สามัคคีปรองดองกันเท่าที่ควร ความเชื่อมั่นในหมู่คณะไม่ค่อยมี เพราะ ฉะนั้นก็แตกกันเป็นก๊กเป็นเหล่า แม้ในที่ สุด ปัจจัยสี่ที่ควรจะมีพอเพียงก็ดูขาด แคลนไป ไม่พอใช้ นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น ในหมู่สงฆ์ ในหมู่ชาวบ้านอยู่เสมอ ประการที่ ๔ ขาดบุคคลตัวอย่าง โลกได้ขาดบุคคลตัวอย่างมา ตลอดทุกยุคทุกสมัย ทุกคนในโลกทั้ง พระทั้งสามเณร อยากจะเป็นคนดีด้วย กันทั้งนั้น แต่ติดปัญหาคือ ไม่ทราบว่า จะทำอย่างไรจึงจะดี เพราะหาตัวอย่าง ไม่เจอ อาจจะไปอ่านตำรับตำรามา แต่ บางทีก็ไม่น่าเชื่อเพราะดูแล้วไม่น่าจะเป็น ไปได้ ต้องมีตัวอย่างบุคคลที่ทำได้มาให้ เราเห็น เช่นอย่าง พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ของเรา พระองค์ทรงพูดถึงขันติของ พระองค์ว่า พระองค์ทรงมีขันติขนาดไหน อย่าว่าแต่หลังตรัสรู้แล้วเลย เอาว่าเมื่อ ก่อนจะตรัสรู้ ทรงบำเพ็ญเพียรทุกกร กิริยาอยู่ในป่า เด็กเลี้ยงวัวเลี้ยงควาย เห็นพระองค์ทรงนอนอยู่กับพื้น เด็กมัน เอากิ่งไม้กิ่งไผ่ยอนเข้าไปในรูหูของท่าน ท่านยังไม่โกรธเลย ถ้าเราไปเจอแบบ นี้คงไม่ยอมแน่ แต่ว่าพระองค์ทนได้ ดูความเพียรของพระองค์อีกว่า ทรงเพียรขนาดไหน ไม่ใช่เพียรธรรมดา แต่เพียรขนาดเอาชีวิตเป็นเดิมพัน วัน จะตรัสรู้ พอพระองค์เอาหญ้าคาปูแล้ว ลงนั่ง ทรงอธิษฐานความเพียรเลยว่า “แม้ เลือดเนื้อในร่างกายของเราจะแห้ง เหือดหายไป เหลือแต่หนังเอ็นกระดูก ก็ตามที หากว่ายังไม่บรรลุพระสัมมา โลกจึงได้พระองค์เป็นต้นแบบ ได้พระองค์ เป็นตัวอย่าง แล้วก็ประพฤติปฏิบัติ ความดีงามนั้น สืบต่อกันมาจนกระทั่ง ถึงพวกเรา แต่บัดนี้กาลเวลาล่วงเลยมา ๒๕๐๐ กว่าปีแล้ว เนื่องจากเป็นเวลา นาน เราก็ชักเริ่มสงสัยเหมือนกันว่า ที่ ว่านั่นจริงหรือไม่จริง ซึ่งถ้ามีบุคคล ตัวอย่างทำดีตามพระพุทธเจ้ามาอย่างไม่ ขาดสายให้เราดู ให้เราเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อ วัน ความสงสัยในเรื่องของการทำความ ติชนิดเอาชีวิตเป็นเดิมพันก็คงจะหมดไป แต่นี่เราสงสัยเพราะเราขาดบุคคลตัวอย่าง ประการที่ ๔ ขาดแคลนความ อุ่นใจ พระบางรูปไม่เคยออกจากวัด ไม่ เคยอยู่กลดมาก่อน พอมาถึงวัดพระ ธรรมกายมาอยู่กลด กลางคืนจึงรู้สึก ว้าเหว่ กลัวนั่นกลัวนี่ เป็นความขาดแคลน อีกรูปแบบหนึ่งนะครับ สัมโพธิญาณ เราจะไม่ยอมลุกขึ้น | ความอบอุ่นใจ นี้ก็เป็นความขาดแคลน จากที่นั่งนี้เป็นอันขาด” แล้วพระองค์ ก็ทำได้จริงตามที่ทรงอธิษฐาน ในยุคนี้ก็มีหลายคนที่ดำเนินรอย ตามนั้นแล้วก็หาได้ แต่หลายคนเหล่านั้น ถ้าเราไม่มีโอกาสได้เจอ เราก็ชักไม่อยาก จะเชื่อว่าเป็นไปได้ เมื่อเราหาบุคคลที่ เป็นตัวอย่างไม่ได้ บางคนก็เลยไปตั้ง มาตรฐานเอาเอง แล้วก็คิดว่าสิ่งที่ตัว ทำน่ะดีแล้ว กลายเป็นก่อความชั่วไป เช่นโจรต่าง ๆ นั่นน่ะ ไม่ใช่ไม่อยากทำ ความดีนะ โจรมันก็อยากดี แต่มันไม่รู้ว่า ดีเป็นอย่างไร มันก็เลยคิดเอาเอง ตั้ง มาตรฐานเอาเองว่าเป็นโจรปล้นเขากิน นั่นแหละดี แล้วมันก็ปล้นเขา โลกนี้ขาดแคลนบุคคลตัวอย่าง มาตลอดเวลา ก่อนหน้าโน้นเป็น ล้วน ๆ ๆ ๆ ปี ก็ขาดแคลนบุคคลตัวอย่าง จนกระทั่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้น อ่านต่อ ขับหน้า Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร / กรกฎาคม ๒๕๓๐