การใช้ชีวิตในญี่ปุ่น : หน้า 116/132

UEF ว่า “คุณมาจากจังหวัดไหน?” เนื่องจาก พูดภาษาญี่ปุ่นเสียงเหน่อ และเขาเข้าใจ ว่าเป็นคนท้องถิ่น เพราะภาษาญี่ปุ่น ในแต่ละท้องถิ่นก็มีสำเนียงแตกต่างกันไป ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่า การใช้ชีวิตใน ญี่ปุ่นนั้น ทำให้ภาษาของข้าพเจ้าวิบัติ ไปมาก ภาษาญี่ปุ่นก็ไม่สามารถที่จะพูด ได้ดีเหมือนคนญี่ปุ่นทีเดียว ภาษาอังกฤษ ก็ไม่ดีขึ้น แถมภาษาไทยก็สำนวนแปลก ๆ บางทีก็แต่งสำนวนเอาเอง เดือนหรือสองเดือนแรกในญี่ปุ่น ข้าพเจ้าพอที่พูดภาษาญี่ปุ่นคำง่าย ๆ ได้ ข้าพเจ้าพอที่จะมีความรู้ความเข้าใจ ในภาษาญี่ปุ่นมากขึ้น แต่พูดไม่ค่อย จะเก่ง เนื่องจากเป็นคนไม่ใคร่จะพูด เรามักจะพูดภาษาญี่ปุ่นกับเพื่อน ๆ นักเรียนต่างชาติด้วยกัน ซึ่งบางครั้งก็เป็น ภาษาญี่ปุ่นวิบัติ ชนิดที่ทำให้ครูผู้สอน ภาษาญี่ปุ่นเวียนศีรษะ มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่ข้าพเจ้าได้ล้าง จาน ล้างภาชนะ หลังจากที่ได้รับประทาน อาหารเย็นแล้ว ปรากฏว่า โอย่าซัง (เจ้าของบ้าน) และคนญี่ปุ่นอีก ๒ คน ได้ขึ้นมาที่ห้องพักและเตือนว่า “เวลาใช้ อ่างล้างภาชนะ อย่าเทน้ำที่เดียวเยอะ ๆ ให้ค่อย ๆ เท เพราะน้ำหยดลงไปชั้นล่าง (ซึ่งเป็นร้านตัดเสื้อผ้าของโอย่าซัง)” ไม่ทราบว่าเป็นความผิดของตัว ข้าพเจ้า หรือเป็นความผิดของอ่างล้าง ภาชนะที่ทำให้น้ำหยดลงไปข้างล่าง แต่ข้าพเจ้าก็รับคำ ดูเหมือนหนึ่งในจำนวน คนที่ขึ้นมานั้นจะมีฟูโดซัง (นายหน้า ขายที่ดิน, หาห้องพัก, เป็นต้น ซึ่งใน ญี่ปุ่นนั้น การซื้อขายบ้านหรือหาห้องเช่า มักจะผ่านนายหน้าทั้งนั้น) ด้วย และแล้ว พวกเขาก็บ่นกันเป็นภาษาญี่ปุ่นต่อหน้า ข้าพเจ้า เชิงว่า “เห็นไหมล่ะ ? รับคน ต่างชาติเข้ามาอยู่แล้วเป็นปัญหา” พวกเขาบ่นกันเองโดยที่คิดว่า ข้าพเจ้าคงไม่เข้าใจภาษาที่พวกเขาพูดกัน ข้าพเจ้าไม่ทราบเหมือนกันว่า ทำไม ข้าพเจ้าจึงเข้าใจและรู้ว่า เขากำลังพูดคุย อะไรกัน แต่เมื่อข้าพเจ้ามาเข้าวัดฝึก สมาธิในภายหลังจึงทราบว่า ภาษาที่ คนเราใช้กันไม่ว่าจะเป็นภาษาไหน ก็ตาม เป็นเพียงสื่อที่แสดงออกมา หยาบ ๆ เท่านั้น เพื่อให้คนที่ต้องการ จะติดต่อสื่อสารนั้นเข้าใจกัน ความจริง แล้วคนเราสามารถติดต่อกันได้ด้วย กระแสจิต โดยที่ไม่ต้องใช้ภาษาเป็น สื่อกลางก็ได้ ถ้าหากได้รับการฝึกฝน จิตไว้อย่างดีแล้ว ( อ่านต่อฉบับหน้า ) ๑๑๔ Kalyanamita org