การลักพาตัวและการช่วยเหลือ : หน้า 95/132

ซึ่งเป็นหญิงของแมรี่นอนอยู่ ที่ศีรษะ มีโลหิตไหลนอง ข้างตัวเด็กหญิงมีพี่ ชายกำลังยืนร้องไห้หงิง ๆ อยู่ ภายใน กระท่อมว่างเปล่า แม่กับลูกชายอีก คนหนึ่งได้ถูกผู้ร้ายลักไปเสียแล้ว สมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์ คาร์ เว่อร์ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง จึงได้ไปถึง หมู่บ้านไดอามอนด์โกรฟเพื่อขอความ ช่วยเหลือ คาร์เวอร์มิได้รับความเดือด ร้อนแต่ผู้เดียว ทาสจำนวนมากในหมู่บ้าน นั้นก็ถูกลักไปในคืนเดียวกันด้วย เหตุนี้ ชาวบ้านจึงได้จัดให้มีพวกติดตามผู้ร้าย ขึ้นในทันที แต่คาร์เวอร์ไม่อาจร่วม ไปกับพวกติดตามผู้ร้ายได้ เพราะเด็กหญิง ลูกของแมรี่ได้ตายไปก่อนที่เขาจะออก คนหนึ่งถามว่า “ถ้าเราไล่มัน ไปทันแล้ว จะทำอย่างไรต่อไป มันคง ไม่ยอมคืนทาสให้เราง่าย ๆ หรอก” คาร์เว่อร์ตอบว่า “ก็ต่อรองกับมัน ดูซิ ภรรยาของข้าพเจ้าต้องการแมรี่คืนมา ข้าพเจ้าก็ไม่ใช่คนมั่งมีอะไรนักแต่ก็จะ ยอมจ่ายตามที่เห็นสมควร” “ท่านนำเงินมาด้วยหรือเปล่า” คนที่สองถาม คาร์เว่อร์ขมวดคิ้วแล้วตอบว่า “เปล่า ถ้าท่านจะต้องใช้เงิน ข้าพเจ้าจะ บอกให้” เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า “ถ้าจำเป็นก็ให้ม้าแก่มันไป แต่...” แล้ว รีบกล่าวเพิ่มเติมอย่างเร็วว่า “ถ้าจำเป็น เท่านั้นนะ หากมันจะกลับมาเอาเงินก็ได้ ได้พบกันในขณะที่มันกำลังพยายามจะ ข้ามเขตแดนไป ไม่มีการยิงกันเลยจนนัด เดียว เพราะเกรงว่าทาสจะเป็นอันตราย เมื่อได้พูดจาต่อรองกันพอควรแล้ว พวกผู้ร้ายก็ยินยอมรับม้าไว้ เป็น การแลกเปลี่ยนกับแม่และลูกที่มันจับ เอาไป “ผูกมันไว้ที่ต้นไม้ แล้วถอยออก ไปให้พ้นสายตา เราจะเข้าไปตรวจดู ม้า เมื่อได้ยินเราเป่าเขา ก็เข้ามารับ ทาสกับลูกของมันไปได้” พวกติดตามไม่ไว้ใจผู้ร้ายนัก แต่ เมื่อมีความตึงเครียดเกิดขึ้นเช่นนั้น ก็ รู้สึกว่าต้องสุดแต่ความกรุณาของผู้ร้าย เสียแล้ว ฉะนั้นจึงได้นำม้าไปผูกไว้ที่ ต้นไม้ แล้วออกไปจนห่างหกร้อยก้าวตาม โค้งอ้อมของกุ้งแม่น้ำ เมื่อได้ยินเสียง เป่าเขาก็ทราบได้ทันทีว่า ผู้ร้ายได้ออก เดินทางไปราวหนึ่งไมล์หรือกว่านั้น แล้ว เขาจึงรีบรุดไปยังที่ผูกม้า ก็พบเด็ก ทารกนอนอยู่บนพื้นดินใกล้ต้นไม้ ตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ มีอาการ หนาวจนตัวสั่น แต่จะมีแม่ของเด็ก อยู่ด้วยก็หาไม่ ผู้ร้ายได้หลอกลวง และนำเอาแม่ของเด็กไปกับมันเสีย แล้ว เมื่อนางคาร์เวอร์ทราบเรื่องนี้ น้ำตา จากบ้าน ทั้งนางคาร์เว่อร์ก็กำลังไม่ สบายเพราะได้รับความตระหนกตกใจ อย่างรุนแรง และยังมีหญิงคนหนึ่งประ สงค์จะไปเยี่ยมนางคาร์เวอร์กับเขาด้วย “เราจะกลับบ้านด้วยรถของท่าน ได้ไหม” คาร์เวอร์ถาม “ม้าของข้าพเจ้า วิ่งได้เร็วกว่าม้าของผู้ร้าย ข้าพเจ้าอยาก จะให้ใครคนหนึ่งขี่มันติดตามผู้ร้ายไป ทุกคนเห็นชอบด้วยตามที่คาร์เวอร์ เสนอ ข้าพเจ้าจะจ่ายให้ คนหมู่นั้นได้ออกติดตามผู้ร้ายไป เป็นเวลาหลายวันก็ยังไม่มีข่าวคราวมา เลย จนกระทั่งล่วงไปเกือบหนึ่งสัปดาห์ หมู่ติดตามผู้ร้ายจึงได้มาปรากฏตัวที่ ไร่ของนายคาร์เวอร์ และรายงานเหตุ การณ์ที่ได้เกิดขึ้นแล้วให้ทราบ ผู้ร้ายได้หนีพ้นไป โดยออก ไปนอกทาง จึงหารอยไม่พบ แต่พวก ติดตามได้หยุดดักอยู่ที่เขตแดน ในที่สุดก็ ของเธอก็ไหลลงมาสู่แก้ม เธอรับเอาห่อ ที่เปียกและเปรอะเปื้อนอันมีร่างของ ทารกนอนอยู่นั้นมาไว้ ทีแรกคนทั้งหลาย คิดว่าเด็กนั้นตายไปแล้ว แต่หลังจากที่ นางคาร์เว่อร์ได้พยายามประคบประหงม แก้ไข ด้วยความเมตตาอย่างสุดซึ้ง จึง ปรากฏไออุ่นกลับคืนมาสู่ร่างอันเย็น เฉียบนั้น วันแล้ววันเล่า สัปดาห์แล้ว สัปดาห์เล่า การหายใจซึ่งอ่อนระรวยอยู่ แล้ว ยังถูกรบกวนจากอาการไออย่างรุน กัลยาณมิตร / กรกฎาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๙๓