การศึกษาและผลกรรม : หน้า 119/132

โรงเรียนโดยไม่ถูกจับได้นั้นเป็นเรื่องที่น่า ภูมิใจ ทั้ง ๆ ที่ควรจะเป็นเรื่องน่าละอาย เสียมากกว่า นับว่าเป็นโชคดีของเพชรที่ไม่ยอม หนีโรงเรียนไปด้วยในวันนั้น เพราะ ปรากฏว่าชิดกับเพื่อนอีก ๒-๓ คน ถูก สารวัตรนักเรียนจับได้ในขณะที่กำลัง จะปีนรั้วออกไป ผลที่ได้รับก็คือเพื่อนกลุ่ม นี้ถูกอาจารย์ใหญ่เพี้ยนประจานที่หน้า เสาธงในวันรุ่งขึ้น และดูเหมือนว่า เพื่อน ๆ ที่ถูกทำโทษคราวนั้น จะพากัน เข็ดขยาดไปตาม ๆ กัน คงมีแต่ชิตเท่า นั้นที่ไม่เคยสะดุ้งหวั่นไหว กลับภูมิใจ เสียอีกที่ตัวเองมีชื่อเสียง (ในทางไม่ดี) เป็นที่รู้จักกันทั้งโรงเรียน แม้คุณครูประจําชั้นและเพื่อน ๆ จะช่วยกันว่ากล่าวตักเตือน เพราะเห็น ว่าชิตกำลังจะออกนอกลู่นอกทางมาก ขึ้น และผลการเรียนก็ตกต่ำลงทุกวัน แต่ชิตก็ไม่เคยเชื่อฟังใครเลย และเมื่อไม่ มีใครยอมรับเป็นเพื่อนหนีโรงเรียนด้วย ก็ยังอุตส่าห์หนีไปเองตามลำพัง โดย อ้างว่าเบื่อครูคนนั้นบ้างไม่ชอบหน้า ครูคนนี้บ้าง และจะว่าไปจริง ๆ แล้ว เพชรก็ยังไม่เคยได้ยินชิตบอกว่าชอบ หน้าครูคนใดมาก่อนเลย ทำให้นึกถึง คำสอนของท่านมหาสุพจน์ว่า “ธรรมดาของคนว่ายากนั้น มักจะรู้สึกแสดงต่อคำเตือนของผู้ หวังดี และคนประเภทนี้เมื่อใครต่อ ใครไม่สามารถว่ากล่าวตักเตือนได้ ดีนั้น ด้วยความเคารพและรำลึกใน พระคุณ” ถึงจะเคยเป็นเพื่อนสนิทไปไหน ต่อไหนด้วยกันมาก่อนก็ตาม แต่บัดนี้ ทั้งเพชรและชิตต่างก็มีวิถีชีวิตที่แตกต่าง ห่างไกลกันเหลือเกิน คือในขณะที่เพชร มีผลการเรียนดีขึ้น ๆ จนสามารถถีบ ตัวเองจากที่เคยอยู่ในระดับท้ายแถว ขึ้นมาอยู่ในระดับแนวหน้า แต่ทว่าชิต เพื่อนคู่หูในอดีตกลับยังคงครองอันดับ ต่ำสุดไว้ตามเดิม และยิ่งไปกว่านั้น ครั้งหลังสุด นี้ชิตได้ไปก่อเรื่องที่ร้ายแรงที่สุดเอาไว้ ก็คือ มีอยู่วันหนึ่งชิตหนีโรงเรียนไปเดิน เล่นในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง และ ถูกเจ้าหน้าที่ของห้างสรรพสินค้าแห่ง นั้นจับได้ว่าไปแอบขโมยสินค้าของเขา ซุกซ่อนไว้ในกระเป๋านักเรียน ชิตจึง ถูกส่งตัวไปให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ และเรื่อง แล้ว ในที่สุดก็จะกลายเป็นคนโง่ ก็ทราบถึงทางโรงเรียนจนได้ ดักดานเอาดีอะไรไม่ได้ ส่วนคนว่า ง่ายนั้นย่อมมีความยินดีเมื่อมีใครมา แนะนำตักเตือน และตั้งใจรับฟังคำ ตักเตือนของท่านผู้มีความปรารถนา กัลยาณมิตร / กรกฎาคม ๒๕๓๐ เนื่องจากตัวชิตเองได้เคยก่อความ ผิดไว้มากมายจนถูกภาคทัณฑ์ไว้หลาย ครั้ง ประกอบกับความผิดครั้งนี้เป็น ความผิดที่ร้ายแรง ซึ่งแม้ว่าทางผู้ ปกครองจะมาอ้อนวอนรับประกันอย่าง ไร ก็ไม่สามารถลดหย่อนผ่อนโทษของ ชิตไว้ได้อีกต่อไป ฉะนั้นชิดจึงถูกไล่ ออกจากโรงเรียนนับตั้งแต่บัดนั้น การถูกลบชื่อออกจากความเป็น นักเรียนของโรงเรียนนั้น ถือว่าเป็นการ ลงโทษสถานหนัก คงจะเป็นเช่นเดียวกับ การถูกลง “พรหมทัณฑ์” นั่นเอง คือ ต่อจากนี้ไปไม่ว่าชิตจะพูดหรือทำอะไร ก็ไม่มีครูคนใดมาคอยว่ากล่าวตักเตือน หรือใส่ใจอีก เพราะทางโรงเรียนไม่ ยอมรับว่าชิตเป็นนักเรียนของโรงเรียน อีกต่อไป ในระยะแรก ๆ นั้นดูเหมือนว่าชิต จะไม่มีทีท่าร้อนอกร้อนใจเท่าใดนัก เพราะถือว่าผู้ปกครองของตนมีฐานะดี คงจะหาโรงเรียนเข้าได้ไม่ยากนัก แต่ก็ ปรากฏว่าเมื่อไปสมัครเรียนต่อที่โรงเรียน ไหน พอเขารู้ประวัติเข้า ก็ไม่มีที่ใดยอม รับ คงจะต้องเคว้งคว้างหาที่เรียนไม่ได้ ไปอีกนาน น่าเสียดายอนาคตของชิต เหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่ทางบ้านก็มีฐานะดีพอ สมควร ไม่น่าเป็นคนหัวดื้อมือไวเห็นแก่ ได้เล็ก ๆ น้อย ๆ เลย นี่คือผล “กรรม” ของชิตผู้ซึ่งไม่ยอมเชื่อว่าบาปบุญมีจริง ๑๑๗ Kalyanamitra.org