ความประทับใจในการเดินธุดงค์ไปเขาใหญ่ : หน้า 76/132

ความประทับใจในการ เดินธุดงค์ไปเขาใหญ่ ข้าวไป กลั่นใจ ใสใน สว่างนำ น้อมจิตศรัทธา นำธรรมสู่ชน” เป็น ความคิดที่เกิดขึ้นระหว่างเดินธุดงค์ไปตาม ถนนหลวง และได้พบเห็นสิ่งต่างๆ เป็น ความประทับใจยิ่ง คือศรัทธาของญาติโยม ชาวบ้านที่อยู่ต่างจังหวัดสนใจและให้ ความสำคัญกับพุทธศาสนามาก เมื่อเห็น พระภิกษุเดินธุดงค์ผ่านมาก็กราบไหว้ด้วย จิตใจที่เลื่อมใส พร้อมกันนั้นยังได้ให้การ ต้อนรับอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีบ้าน สองสามหลังข้างทางก่อนจะถึงโรงเรียน หนองแคสรกิจพิทยา ได้นิมนต์ภิกษุสงฆ์ สามเณรจำนวนมากกว่า ๔๐๐ รูป เข้าไป พักเหนื่อยถวายผ้าเย็น น้ำอัดลม และได้ หาเสื่อมาปูให้ เนื่องจากพระภิกษุจำนวน มาก เสื้อคงจะไม่พอ พวกเขายังได้หามุ่ง ดักปลามาปูให้พอ และหาแก้วพลาสติก จำนวนมากพอกับจำนวนพระภิกษุที่ สามารถใช้ฉันน้ำได้ พวกเขาหามาให้ได้ ทั่วถึง แสดงถึงความตั้งใจจริงที่จะถวาย เพื่อให้กำลังแก่พระภิกษุสามเณร สังเกต เรียนรู้ในการสร้างชาติ ของคนรุ่นก่อน คนรุ่นก่อน ท่านสร้างชาติขึ้นมา ได้โดยใช้การเดินเป็นส่วนใหญ่จริง ๆ เมื่อก่อนอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ การสร้างชาติแต่ละเหตุการณ์ พออ่าน ถึง ตอน ที่จะต้องใช้การเดินทางโดยการ เดินเท้า ผมเกิดความคิดว่าจริง ใครจะ ไปเดินระยะทางเป็นร้อยๆกิโลเมตรได้ ดูจากรอบ ๆ บ้าน คงมีอาชีพการเกษตร รายได้ก็คงจะพอจับจ่ายใช้สอยภายใน ๒-๓ ครอบครัว ที่เป็นญาติกัน ลำพังภาย ในครอบครัวของเขาเหล่านี้คงจะไม่ใช้ผ้า เย็นหรือดื่มน้ำอัดลมมากขนาดนั้น จะจ่าย แต่ละครั้งต้องเป็นสิ่งจำเป็นจริง ๆ เป็นแน่ ทำให้ข้าพเจ้าซึ่งกำลังอ่อนเพลียจาก การเดินธุดงค์ และเท้าก็แตกพองกลับ มีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป เพื่อให้สม กับหยาดเหงื่อของชาวบ้านที่กลั่นออก มาเป็นอาหารและน้ำให้แก่พระภิกษุ สงฆ์ ก็เท่ากับเป็นการสืบทอดพุทธ ศาสนาให้ยืนยาวตราบนานเท่านาน ในการเดินธุดงค์ครั้งนี้ ข้าพเจ้า ได้รับบาดแผลที่เท้า และเหนื่อยอ่อน โยม ป้าหมอคอยดูแลเอาใจใส่ในเรื่องสุขภาพ ของข้าพเจ้าเป็นอย่างดี ในใจส่วนลึกของ ข้าพเจ้านั้นคิดเสมอว่า ท่านเป็นมารดา เป็นมารดาคนที่สองของข้าพเจ้า ท่านเอง อายุก็มากแล้ว ต้องมายืนนั่งนาน ๆ ทน เมื่อยทนเหนื่อย บางครั้งอดหลับอดนอน “ท่านทำเพื่ออะไร” ข้าพเจ้าถามใจ ตัวเอง "ท่านทำด้วยความจริงใจที่จะ ให้พระภิกษุหายเจ็บป่วย มีกำลังที่จะ ภายใน ๒-๓ วัน แถมยังจะต้องมีสัมภาระ ที่จำเป็นติดตัวไปอีกด้วย แล้วในที่สุด ก็ได้มาสัมผัสกับตนเอง โดยการเดิน ธุดงค์ในเพศสมณะ ซึ่งอาตมายังไม่เคย ได้เดินเป็นระยะทางที่ไกลประมาณ ๒๒ กิโลเมตรติดต่อกันแบบนี้มาก่อนเลย (๒๒ กิโลเมตร เพียงครึ่งวันเท่านั้น) เพราะ พระจะต้องฉันเพล แล้วทำธุรกิจของสงฆ์ อีกทำให้รู้ว่า คนรุ่นก่อนนั้น ท่านเดิน ได้จริง ๆ การที่มีความตั้งใจที่จะทำใน สิ่งใดนั้น ถึงมันจะเจ็บ ปวด เมื่อย เดินธุดงค์ เพื่อสร้างบารมี น้ำใจของ ท่านประเสริฐจริงนะ” และบุคคลที่ ข้าพเจ้านึกถึงตลอดเวลาก็คืออุบาสก อุบาสิกา ที่คอยท่าแผลให้ บางทีเป็นแผล ที่มีสีและกลิ่นที่ไม่น่าภิรมย์นัก แต่พวก เขาก็ได้เสียสละที่จะมาทำให้ภิกษุสงฆ์ ได้หายไวขึ้น นอกจากนี้ในเรื่องอาหาร ได้จัดมาถวายให้อย่างเต็มที่ ฉันกันอย่าง สมบูรณ์เพื่อเปลี่ยนเป็นกำลังให้คิด พูด ท่าแต่ความด้ ณ ที่โรงเรียนหนองแคสรกิจพิทยา เป็นวันที่ ๓ ของการเดินธุดงค์ในระยะทาง ๑๔ กม. ซึ่งวันนี้ออกเดินสาย ทำให้มาถึง จุดหมายช้าใกล้เที่ยง เวลาในการฉันมี น้อย พระที่ทำหน้าที่บุญอาหารต่างรีบเร่ง ช่วยกัน เพื่อให้เพื่อนสหธรรมิกได้ฉันทัน เวลา นับว่าเป็นผู้เสียสละอย่างมาก เพราะ ท่านทั้งหลายก็เหนื่อยพอ ๆ กันกับการ เดินธุดงค์ หิวก็หิวเหมือนกัน หลายรูปเอา ความหิวมาเป็นอารมณ์ ใจร้อน ขาดซ้อน ขาดอาหารบางอย่างที่ยังไม่ได้ ก็ต้องการ อยากได้เร็ว ๆ หลวงพี่ฐานวุฑโฒ ได้ให้ ข้อคิดว่า “การที่เราคิดอยากได้เอา แต่ใจตัวเองนั้น คิดแต่ว่าทำไมคนอื่น เหนื่อยแสนเหนื่อยก็ต้องอดทนไป เมื่อ ไปถึงสิ่งที่ตั้งใจแล้ว ความภูมิใจ ในตัวเองที่ทำได้ จะทำให้ความเจ็บ ปวด รวมถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ทำให้ เราหมดความตั้งใจ มันเบาบางลง ระหว่างเดินธุดงค์ รู้สึกประทับใจ ชนในชาติ ที่มีการรักษาขนบธรรมเนียม ของศาสนาพุทธได้มากที่สุด จนเรียกว่า มากที่สุดในโลกก็ว่าได้ อาตมา เมื่อตอนอยู่แถวบ้าน นึกว่าคนไทยนับถือศาสนาพุทธเพียง ๕๐% ของคนทั้งชาติ เพราะแถวบ้าน ๗๔ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร / กรกฎาคม ๒๕๕๐