ชีวิตในบราซิลและการกลับบ้าน : หน้า 103/132

คุณกาตรินา มันเฟรดี้-ริลโล และเรียบเรียงโดย กองบรรณาธิการ ดอกไม้แห่งธรรม อะไร เรียกว่าเป็นตามทะเบียน ต่อมา ก็ได้ย้ายไปอยู่ที่บราซิล เพื่อนเขาก็พาไป โบสถ์ เขาบอกว่าดี ที่นั่นมีพระอิตาเลียน เราก็ไหว้ ไหว้ พอถึงวันพุธก็มีการเสก ขนมปัง อยู่บราซิล ๑๐ ปี ทำงานรับเหมา ก่อสร้าง ในช่วงนั้น....กิจการของเราถูก โกงตลอดเวลา ของที่เราควรจะได้ก็ ไม่ได้ ก็มาคิดว่า นั่งไหว้อยู่ทำไมก็ถึงได้ เลิก แต่ในพาสปอร์ตก็ยังเป็นคริสตั้งอยู่ เลย แต่มันหมดอาลัยตายอยาก รู้สึกว่า ตัวเองเป็นผู้แพ้มาตลอด ก็เลยกลับมา กรุงเทพฯ พอ ๑๖ ปีให้หลัง อากลับไปใหม่ ไปดูที่เผาศพของสามี เพื่อน ๆ ที่นั่น เขาก็ดี คือ เขาไม่ปล่อยให้เราเหงา คือไม่ เหงา...ไม่รู้นะ อาจจะเป็นเพราะว่า อาน โชคดีก็ได้ อยู่ที่บราซิลนี้ เขาอยู่เป็น Family (ครอบครัว) เราไปเช่าบ้านเขา อยู่ ที่นั่นเขาไม่ค่อยไปมาหาสู่กันมากนัก นาน ๆ ที มีงานกินเลี้ยง เขาก็มาเชิญเรา ไป เรามีงานเลี้ยงเราก็ไปเชิญเขามา แต่ พอวันที่สามีตาย เมื่อเพื่อน ๆ ทราบข่าว เพียง ๑๕ นาที ก็มากันเต็มบ้าน กลางคืน ทุกคนมาหมด ที่ประเทศบราซิลนี้ เขา กำหนดว่า ไม่ให้เก็บศพไว้นานเกิน ๒๔ ชั่วโมง.... เพื่อน ๆ เขาไม่ปล่อยอาเลย ต้อง ไปกินข้าวกับเขา แล้วเขาก็บอกว่า ให้ ไปอยู่บ้านเขา อาบอกว่าไม่...ก็บอกกับ เพื่อนว่า “กินข้าวน่ะ พอได้ แต่จะให้ไป อยู่บ้านด้วยแล้ว ไม่เอา อาบอกว่า ฉัน จะต้อง Start my life right away (การเริ่ม ต้นชีวิตใหม่ทันทีโดยไม่รีรอชักช้า) ก็เป็น มาอย่างนี้..... ทีนี้ก็มีเพื่อนฝรั่งเศสที่รักกันมาก ได้เขียนจดหมายบอกให้กลับเมืองไทย พร้อมกับส่งตั๋วเครื่องบินมาให้ด้วย วัน กลับ....เพื่อน ๆ ที่บราซิลมาส่ง ๕-๖ คน เป็นผู้ชายทั้งนั้น อาก็บอกว่า....ฉัน พูดไม่ถูกหรอก แต่ฉันก็ภูมิใจใน ตัวเองมาก เพราะโดยมากแล้วน่ะ | คนล้ม...เจ็บ...แต่พอฉันล้ม มือที่ เป็นมิตรก็ยื่นมา ผู้ชาย ๆ ร้องไห้ กันหมด เขาบอกว่า ดู!บอกพูดไม่เป็นๆ เล่นเอาพวกเราร้องไห้กันหมด ถึง แม้ล้มโครมก็ยังมีพระช่วย....อาถึงบอก ในโลกนี้ ถ้าเผื่อเรามีเมตตา เรารอด ตัว….. เมื่อกลับมา ได้พบเพื่อน ๆ เพื่อน อานี่น่ารักที่สุด เมื่อก่อนนี้ เขาเคยรัก อายังไง เดี๋ยวนี้เขาก็ยังรักอาอย่างนั้น ทั้งรักทั้งสงสารด้วย คือ เขาไม่ได้แสดงให้ เราท้อถอยเลย ให้เกียรติอยู่เสมอ จน กัลยาณมิตร / กรกฎาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๑๐๑