บทเรียนจากนิทาน : หน้า 20/124

“นี่แน่ะนางแพะ เจ้าถือดีมากนะ กล้าเหยียบหาง ของเรา มาเดินบนทางของเราแล้วยังมาทำประจบ เรียกเราว่าลุงอีก เจ้าคิดหรือว่า แค่การเรียกเราว่าลุง จะทำให้เรายกโทษให้เจ้า แม่แพะจึงตอบว่า “ลุงจ๊ะ ลุงหันหน้ามาทางทิศตะวันออก หางของ ลุงอยู่ข้างหลัง ฉันเดินมาทางด้านหน้าลุง ฉันจะเหยียบ หางของลุงได้อย่างไรเล่าจะ เสือโคร่งทำท่าขึงขัง แล้วพูดเสียงดุ ๆ ว่า “ขอให้เจ้ารู้ไว้ด้วยนะนางแพะ ในโลกนี้ไม่มี ที่ไหนที่หางของข้าจะไปไม่ถึง” แทน ว่าแล้ว เสือร้ายก็เดินตรงรี่เข้ามาหา แม่แพะไม่ อาจจะพูดจาใด ๆ ตอบโต้ได้อีก มันได้แต่ร้องขอชีวิต แต่เสือร้ายไม่ฟัง มันกระโจนเข้าขย้ำแม่แพะในวินาที x มนเอง นิทานเรื่องนี้ น้าอี๊ดนำมาจาก “ที่ปิชาดก” ใน ครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงถือกำเนิดเป็นฤาษีค่ะ หลานๆ จ๋าไว้นะคะว่า การพูดอ้อนวอนคนพาล อย่างไร ๆ ก็ไม่ได้ผล แม้จะพูดภาษามนุษย์ด้วยกัน ก็ตาม ก็พูดกันไม่รู้เรื่องอยู่นั่นเอง เราจะต้องสวม วิญญาณ “นักสู้” สู้ด้วยสติปัญญาเหมือนแม่แพะ แม่แพะได้ฟังเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าเสือกำลังจะหา เอาชนะเสือโคร่งได้ด้วยใจ "คิดสู้” นั่นเอง เพราะ เรื่องเล่นงานตัวมัน จึงพูดออกไปว่า “ฉันเคยได้ยินมาเหมือนกันว่า หางของสัตว์ร้าย ยาว วันนี้ฉันจึงเหาะมาทางอากาศ" "ฮะ ฮะ ฮะ" เสือโคร่งหัวเราะดังลั่น “นางแพะ ข้าก็รู้หรอกนะว่าเจ้าเหาะมาทาง อากาศ แต่ว่าเมื่อเจ้าเหาะมานั่นน่ะ พวกเก้ง พวก กวางที่ข้าจะจับกิน มันเห็นเจ้าก็เลยเหาะหนีไปหมด เรื่องนี้เจ้าต้องรับผิดชอบโดยการมาเป็นอาหารของข้า ฉะนั้นเมื่อสู้ก็ตาย ไม่รู้ก็ตาย ควร “สู้ตาย” ดีกว่า “หนีตาย” หลาน ๆ จะได้รับความสำเร็จสมหวังทุกสิ่ง ทุกประการ “น้าอี๊ด” ๑๘ กัลยาณมิตร WAW ๒๕ne Kalyanamitra.org