การเผชิญหน้ากับอันตราย : หน้า 104/124

รถยนต์นั้นนัก เพราะมีรถยนต์เข้ามาในอารามแห่งนี้เป็น ครั้งคราวอยู่แล้วเป็นปกติธรรมดา เสียงรถยนต์ดังเข้า มาในอารามครู่หนึ่งแล้วก็เงียบหายไป คงจะเป็นศรัทธา ญาติโยมบางคนมาติดต่อธุระบางอย่างกับพระในวัดนั้น ตามปกติ อาตมาสงบจิตแผ่เมตตาให้แก่ทุกคนที่เข้ามา ในเขตอารามแล้วก็นั่งพักผ่อนต่อไป ต่อมาอีกครู่หนึ่ง อาตมาสังเกตเห็นชายอายุกลาง คน ๆ หนึ่ง กำลังเดินมาทางกุฏิของอาตมาอย่างระมัด ระวัง เขาเดินช้า ๆ มองซ้ายมองขวาทีด้วยท่าทาง ประหม่าหรือตกใจกลัวอะไรบางอย่าง เมื่อเขามายืนอยู่ เฉพาะหน้าอาตมาแล้วอาตมาก็สังเกตเห็นได้ว่าเขาเป็น ชายอายุประมาณ ๕๐ ปี ผิวกายค่อนข้างขาว ร่างกาย ค่อนข้างผอม ใส่กางเกงสีน้ำตาลแก่ใส่เสื้อเชิ้ตสีกากี แขนยาว ใส่หมวกแบบจ๊อกกี้สีน้ำตาลซีด ๆ ลักษณะ หน้าตาของเขาดูไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา เขายืนจ้องดู ๆ อาตมาด้วยหน้าตาค่อนข้างถมึงทึงไม่ถอดหมวกและ ไม่ยกมือไหว้ ด้วยสัญชาตญาณบอกให้อาตมาทราบว่า เขาจะมาร้ายมากกว่ามาดี แต่ถึงอย่างไรก็จะต้องถามดู ให้รู้เรื่อง “โยมมีธุระอะไรหรือ?” อาตมาถาม เขาไม่ตอบซ้ำยังถามย้อนกลับมาว่า "ท่านคือพระ ธรรมโฆษ” ใช่ไหม?” “ใช่” อาตมาตอบ แล้วถามต่อไปว่า “โยมมีธุระ อะไรกับอาตมาหรือ?” “มี” เขาตอบห้วน ๆ “ธุระสำคัญมากทีเดียว” “ถ้าอย่างนั้น เชิญโยมนั่งพักผ่อนให้สบายก่อน” อาตมาตอบพลางสํารวมใจแผ่เมตตาให้เขา “จากลักษณะ ท่าทางของโยมอาตมาก็พอจะทายได้เหมือนกันว่า โยม กำลังมีธุระสำคัญ เชิญนั่งก่อน อาตมาจะนำน้ำมาให้ ดื่ม เขานั่งลงบนขั้นบันไดข้างหน้าอาตมา อย่างว่าง่าย อาตมาเอื้อมมือไปหยิบเอาคนโทน้ำ และแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ ริมประตูมา เทน้ำใส่แก้วยื่นให้เขา เขารับเอาไปไว้ริมขอบ กระดาน แล้วก็จ้องดูอาตมาเขม็ง "โยมมีธุระอะไรก็ว่าไปเลย” “ผมจะมาฆ่าท่าน เขากล่าวออกมาอย่าง เคียดแค้น คำพูดของเขาทำให้อาตมาถึงสะดุ้งสุดตัว ทีเดียว แต่ก็ได้พยายามใช้สติข่มใจไว้ ทั้ง ๆ ที่รู้สึกงวยงง ต่อสถานการณ์อย่างมาก เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคย มีใครมาพูดเช่นนี้ต่อหน้าต่อตาเลย พยายามสงบใจ แผ่เมตตาให้เขาอีกครั้งหนึ่งแล้วก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียง ปกติธรรมดาว่า กร้าว “โยมจะฆ่าอาตมาทำไม?” "ก็ฆ่าให้ตายละ” เขาตอบทันทีทันใดด้วยเสียง “ถ้าโยมจะฆ่าอาตมาเพียงเพื่อให้อาตมาตาย โยมก็ไม่จําเป็นต้องท่าบาปทำกรรมอันหนักนี้ เพราะอีก ไม่ถึงร้อยปีอาตมาก็จะตายอยู่แล้ว อาตมาอยากทราบ ว่าอะไรเป็นมูลเหตุทำให้โยมคิดฆ่าอาตมา โยมโกรธ เมืองอาตมาด้วยเรื่องอะไร?” ชายประหลาดนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปรอบ ๆ ด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ "ท่านไม่จำเป็นจะต้องรู้เหตุผล" เขากล่าวขึ้นเป็น เชิงตัดบท "อาตมาควรจะรู้ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนบัดนี้ อาตมาไม่เคยก่อกรรมทำเวรไว้กับใครเลย นอกจาก ได้เผลอกระทำไปโดยไม่เจตนาเท่านั้น อาตมาอยากทราบ ว่าอาตมาได้ทำกรรมอะไรไว้กับโยม ถ้าเป็นกรรมหนัก พอที่จะถูกฆ่า อาตมาก็จะยินยอมให้โยมฆ่าแต่โดยดี จะให้อภัยแก่โยม ไม่ให้เป็นบาปเป็นกรรมแก่กันต่อไป เป็นการใช้หนี้กรรมกันให้เสร็จเสียในชาตินี้ อาตมา ไม่กลัวตายเสียดายชีวิตแต่อย่างใด เพราะอาตมาปลงตก หมดแล้ว แต่ถ้าโยมฆ่าอาตมาด้วยเหตุผลไม่สมควร หรือเกิดฆ่าผิดตัวเข้า จะเป็นบาปเป็นกรรมแก่โยมเอง” “ไม่ผิดตัวแน่ ๆ ถ้าท่านเป็นพระ “ธรรมโฆษ จริง “พระ “ธรรมโฆษ” อาจจะมีหลายองค์ก็ได้ แล้ว โยมจะรู้ได้อย่างไรว่า องค์ไหนเป็นองค์ที่โยมตั้งใจจะฆ่า นอกจากจะบอกสาเหตุให้อาตมาทราบก่อน" ชายคนนั้น ควักเอาปืนพกออกมาจากกระเป๋า กางเกงถือไว้ในมือ และเล็งปากกระบอกปืนมาทาง อาตมา อ่านต่อฉบับหน้า ๑๐๒ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕ng Kalyanamitra.org