การดำเนินชีวิต : หน้า 80/124

จากวันนั้นถึงวันนี้ เมื่อย้อนกลับ ไปดูการดำเนินชีวิตที่ผ่านมา บางครั้งก็สุขใจ บางครั้งเศร้าใจและสลดหดหู่ใจ และบางครั้ง ก็น่าแปลกใจว่าชีวิตเราได้ผ่านมรสุมชีวิต มาได้อย่างไร จนสามารถมายืนอยู่บนเส้นทาง สายนี้ได้ เมื่อสมัยเด็ก ๆ ยังจำได้ว่า ไม่ว่าตัวเอง จะเล่นจะเรียนหนังสือ หรือทำอะไรก็ตามจะ ต้องอยู่ในระดับแนวหน้าเสมอ และจะยึดมั่น อยู่ในจิตใจโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร สิ่งนั้น คือ รู้สึกว่าตัวเราจะต้องทำแต่สิ่งที่ดี สิ่งที่ไม่ดี ไม่ถูกต้องจะไม่ทำเป็นอันขาด เพราะกลัว ความผิดมาก เมื่อโตขึ้น เวลาไปวัดไปไหว้พระที่ไหน ๆ เพื่อน ๆ เขาขอพรอะไรต่าง ๆ มากมาย แต่ ตัวเองไม่เคยขออะไรมาก มักขอสั้น ๆ ว่าขอให้ ตัวเองทำในสิ่งที่ดีที่ถูกต้อง อย่าหลงไปทำสิ่ง ที่ผิดเลย ขอให้ทำแต่ความดี ที่ขอไปก็ไม่คิดว่า จะได้จะเป็นอย่างที่ขอ แต่ก็ชวนให้คิดว่าจะ จริง เพราะตั้งแต่อยู่ชั้นประถมปีที่ ๑-๗ ไม่ เคยทำสิ่งที่ผิดเลย คุณครู เพื่อน ๆ ก็รัก และ จะได้เป็นหัวหน้าชั้นเสมอมา ต่อมาเมื่อเรียนชั้นมัธยมปีที่ ๑-๓ ได้มี โอกาสเรียนที่โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด สุราษฎร์ธานี ซึ่งขณะนั้นโรงเรียนนี้มีชื่อเสียง มากทุก ๆ ด้านไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน ความมีระเบียบวินัย การฝึกฝนอบรมกิริยา มารยาทและจริยธรรมต่าง ๆ สิ่งเหล่านี้ได้ ถูกปลูกฝังและย้ำความมั่นใจในการทำความดี มากขึ้น จนเกิดความคิดว่าคนที่มีโอกาสเรียน สูง ๆ นี้จะต้องเป็นคนดีทุกคน แต่เมื่อเข้าเรียนที่กรุงเทพฯ ในระดับชั้น มัธยมปีที่ ๔-๕ กลับได้พบกับสิ่งซึ่งทำให้ ตนเองแปลกใจ ทำไมในเมืองหลวง ในสังคม ที่เจริญแล้ว นักเรียนและคุณครูในโรงเรียน จึงเป็นอย่างนี้ เพราะรู้สึกว่าครูมีหน้าที่สอน วิชาความรู้อย่างเดียว ไม่ค่อยปลูกฝังคุณธรรม ๗๘ กัลยาณมิตร อ่านต่อหน้า ๘๐ จนบ้านเทพ รายย้าย กว่าจะมาเป็น ชีวิตนี Kalyanamitra.org ตุลาคม ๒๕๖๑